GNU foto: Terry Goss
Van muziekwinkel Servaas in de Schoolstraat. Jaren terug, want Servaas bestaat niet meer. Toen Nico, meesterverkoper, vet binnen was geraakt met zijn muziekwinkel verkocht ‘ie alles en kocht een eiland in de Stille Zuidzee.
Ik dacht altijd dat Nico de beste gitaren voor zijn favoriete klanten bewaarde. Probeerde ik een gitaar dan was het 9 van de 10 keer een kromme hoepel. Dus gaf ik hem terug, waarop Nico dan zei: “maakt niet uit, als je hem maar meeneemp, hahaha!”.
Verhalen over Nico die eerst de buizen en speakers van een versterker verving door iets goedkopers, voordat het exemplaar de vitrine in ging, kende iedereen. Nico verkocht spullen die men alleen kende van platenhoezen en tv opnames uit het verre Amerika. Wist jij veel. Nico wist ook altijd aan spullen te komen waar niemand anders aan kon komen. De ouwe versterker van Jimi Hendrix stond gewoon bij Nico in de etalage.
En Nico lachte zich gek. Voor hem was het gewoon business as usual. Broodnuchter. En hij zag wat voor opwinding zijn spulletjes bij de muzikanten veroorzaakte. Menig arme muzikant stond zijn eigen helemaal op te geilen daar in de Schoolstraat.
Ik heb Nico eens de telefoon horen aannemen met: “Oh die is met lunchpauze. Hij is 1 voor heel vertrokken, dus ik verwacht hem 1 voor half weer terug”. Nico was van de klok. En zijn knechten moesten dat ook zijn.
Van weinig mensen kun je zeggen dat ze totaal amuzikaal zijn, maar Nico was er zo eentje. Die speelde echt geen ene noot muziek. Nico zag gewoon handel in de Indorock en in De Nederlandse Muzikant in het bijzonder.
Maar goeds, ik dacht dus altijd dat Nico de beste spullen voor zijn favoriete klanten bewaarde. Blijkt ook niet het geval te zijn, want dit lees ik in het Haags Straatnieuws’ interview met George Kooymans:
De eerst gitaar die ik voor The Golden Earrings (nog met S) kocht, was een Gibson ES335. Betaalde ik op afbetaling 1700 gulden bij Nico Servaas. De winkel van Servaas was een sociaal ontmoetingsoord, alle muzikanten kochten er hun gear. Moet je weten dat we allemaal goed door hem zijn uitgekleed. Kom ik jaren later bij zijn nieuwe pand, sta ik ineens voor een hek. Een fucking hek! Moest ik wachten tot het Nico behaagde om open te doen. De tijden zijn wel veranderd, dacht ik, hier kom ik nooit meer. Dat hek was natuurlijk tegen het jatten, maar bij Max Guitar Shop aan de Laan van Meerdervoort en bij Rock Palace in de Torenstraat is geen hek; daar kun je gewoon een gitaar pakken en proefspelen.
Dat draaihek ken ik nog. Dan kwam ik van de Stedelijke Muziekschool af, gitaarkoffer in de hand en een Nico die dan zei: “geef die gitaar maar aan mij, want als je straks trugkomp dan weet ik nie of ‘ie van mij of van jou is, snap ‘ie? hahaha”. Ik denk trouwens dat zelfs Nico niet goed wist wat goed en wat slecht was. Nadeel als je amuzikaal bent. Maar goeds, als hij het maar kon verkopen voor een veel hogere prijs dan waarvoor hij het had ingekocht was Nico tevreden.
De blauwe stofjas heeft Nico bij de verkoop van Servaas weggedaan. Tegenwoordig loopt ‘ie in een roze zwembroek rond. Met op zijn iPod de Black Dynamites of The Tielman Brothers. Hij kan er hooguit een paar seconden naar luisteren. En af en toe neemt ‘ie een heerlijke duik in zijn Stille Zuidzee. Of zoals Nico het noemt: Mijn Stille Zuidzee. Oh man, hij voelt zich daar zo thuis, zo vertrouwd. Heerlijk tussen de Witte Haaien.
Nico Servaas, ik ruik die stofjas nog, en de brillcream. Herinneringen komen boven. Hij moet nu zo’n jaar of 75 zijn denk ik.
Die stem inderdaad, en dat draaihekje, soort tourniquet voor je naar boven kon om wat te rommelen op de instrumenten. Ik ging er vaak met een vriend heen om te pielen op de synthesizers. Met zijn zangerige lijzige Leids klonk dat als ‘zing-zing-ijzers’ als hij het zij. Ik heb er ooit mijn Yamaha CX5M gekocht, een MSX2 homecomputer met een DX9 er in. Staat nu ongebruikt in de kast. Een van de eerste computers met MIDI-aansluiting.
Wat een nostalgie. Ik heb weleens gehoord dat hij naast een optrekje op Bonaire(?) ook een villa in Wassenaar heeft, als ie nog leeft.
Nico Servaas was een klasgenoot van de Lagere School van mij. Hij moet dus nu ook in de leeftijd zijn van 69 – 70 jaar oud. Zijn vader had in die tijd ook al een muziekwinkel met woonhuis er boven halverwege de Schoolstraat waarbij zijn oudere zuster ook in de zaak hielp weet ik me nog te herinneren.. Nico was net zo als ik a-muzikaal terwijl ik in het Koninklijk Conservatorium voor Muziek woonde aan de Korte Beestenmarkt.
Waar is Nico Servaas gebleven nadat zijn zaak in de Schoolstraat is opgeheven?
@Piet: Nico heeft een eiland in de Stille Zuidzee gekocht. Doet daar iets met vakantiehuisjes heb ik me laten vertellen.
Ik hoor Nico nog lachen…
Wat ik er nog van weet:
Vergeleken bij mij zijn al die andere maar kruideniers.
Hebbie geld bij je.
Kun je natuurlijk ook Custom nemen.
- iedere uitspraak gevolgd door zo’n raar achteruit lachje -
Prachtig, wie kent hem niet. Ik was vertegenwoordiger in P.A. gerelateerde spullen. Je wist als vertegenwoordiger in de muziekbranche dat je pas serieus werd genomen als Nico je uitnodigde om bij hem thuis te komen om zaken te doen. Dan was het niet een ordertje van 500 gulden maar een deal voor langere tijd. Tja, ook hier wist hij je broek uit te trekken. Hier vriend hier heb je 5.000 gulden, werd ff cash op tafel gelegd, als je me dit en dat deze week nog kan leveren. In de praktijk betekende dat dat hij toch weer zo’n 10 tot 20 % goekoper inkocht, maar ja hij betaalde wel cash bij aflevering al was het 25.000 Gulden. Dat dan weer wel terwijl de andere muizekwinkels wel 90 dagen op de pof kochten.
Voor u audio-fanaten: kwam deze foto’s online tegen, door Roelf Backus (van de bands The Darings en The Groovy’s) op Flickr gezet: http://bit.ly/fNKxHl
Geweldig!!! Die staat om half 12 op onze homepage!
Uit de reactie die ik hier lees begrijp ik dat niemand Nico Servaas na het sluiten van zijn toch goed lopende zaak die bekend was in heel Nederland onder muziekanten ooit nog gezien en gesproken heeft of weet waar hij precies verblijft.
Nico moet nu als hij nog leeft 70 jaar oud zijn.
En dan zijn privé verzameling van dure vintage gitaren terwijl hij geen noot speelde… ook zo’n mooi verhaal:
Het kwam nog wel eens voor dat iemand met bijvoorbeeld een stoffige Fender stratocaster ’57 (waarde: 5000 gulden) advies kwam vragen bij muziekhandel Servaas. Nico keek ernaar en zei met een afkeurende blik dat het stuk hout weinig meer waard was. Maar dat de eigenaar met bijbetaling van 300 gulden met een glimmende splinternieuwe Ibanez (waarde 500 gulden) een goede deal kon maken… De strat afstoffen, oppoetsen en opbergen naast de rest van de “oorlogsbuit” in de daartoe gereserveerde kamer in Wassenaar.
Tja, dat lachje was niet voor niets.
Mooie verhalen. Ik stond altijd te kwijlen tegen z’n etalageruiten toen de eerste Akai samplers daar uitgestald stonden al was het Jamin. Geen idee of de prijzen die hij vroeg wel reeel waren, want vergelijken was lastig.. internet voor prijzenvergelijking bestond toen natuurlijk nog niet en andere zaken hadden ‘m niet. Ik heb het dan over de Akai S700. Maanden sparen en als je dan belde om te vragen of ze ‘m mog hadden, was het eerste wat je hoorde als werd opgenomen.. ‘Servaas Muziekhandoooolllll” een zinnetje op een intonatie die ik nooit vergeet. Ja hoor, hij had ‘m nog. Opzijzetten, daar deed hij (in dit geval) niet aan, want hij had er nog maar één… Gauw vervoer geregeld en naar de Schoolstraat gereden… Bleken er nog vier te staan…. Als je voor zijn werkplek stond, zo vlak voor dat hek, dan had je het gevoel alsof je bij de koningin op audientie mocht komen. Hart klopte in je keel van opwinding, zoveel moois, terwijl je zelf ook geen noot spelen kon. Op vernufige wijze heeft Nico me nog een JV-80 en een Korg DDD-5 weten te verkopen en nog wat ander spul. Met de Servaas sticker achterop je spullen hoorde je erbij
De JV_80 heb ik nog en ik denk met veel plezier terug aan die tijd, de man met z’n blauwe stofjas en de intercom. Die deed me denken aan de Burger King. Geen klant te bekennen en als je dan je bestelling deed, dan werd er omgeroepen naar de keuken, die op 2 meter achter de kassa stond 
Het karakteristieke lachje van Nico kan ik me helaas niet meer herinneren…
Kog mijn eerste pijl en boog gitaar een welson, na een uurtje spelen zij die kun je hem betale? Waarop Hampie onze drummer zij we zijn net bij omatje geweest, en haalde 1500 gulden uit zijn portemonai. Had je die kop moeten zien.
We gingen weg met 2 VOX zangzuilen een SELMER zangversterker en een Echolette (band egho) van Dynacord en nog drie oude Sure Microphoons en een VOX AC30 en 3 Mic standaards en een Schaller vervorm pedaal allemaal 2e hands.
We moesten afrekenen hij zeg precies gepas!!!!1500 gulden eigenlijk hadden we meer mee kenne nemen achteraf..
Tsja, Nico Servaas, kan ff niet op de naam komen van het bedrijf die Servaas had overgenomen. Wel weet ik dat het na een paar maanden failliet was. De filosofie van Servaas was door niemand voort te zetten. Toen ik eens een versterker kocht en geen geld meer had voor kabels, kreeg ik ze!! En dan de jaarlijkse uitverkoop in januari, daar keek iedereen naar uit!!
Marco. Man. Fantastisch verhaal. Ik zie m nog zitten met de hand aan de knop. “Wat zoeken de heren?” Om na een bevredigend antwoord het hek open te doen.
Ps. Had ik t toch goed met dat eiland. Wereldverhaal. Dat pand is toch waar nu die kakkieneuze pub zit?
Goed om te horen
Ja, er zit niet een Ier met donker bieahr.
Nico woonde in Wassenaar en nadat hij alles verkocht heeft is hij naar St. Lucia vertrokken. Dus hij heeft geen huis op Bonaire, noch bezit hij een eiland.
en zelfs geen roze zwembroek?
Jammer dat de teneur van het verhaal van Raaphorst en een aantal reacties zo negatief is. Ik heb hem anders leren kennen. Nico is -nog steeds, neem ik aan- een bijzonder mens. Hij is ook een man die talloze muzikanten op weg heeft geholpen. Als je zijn vertrouwen kon winnen, dan kreeg je heel veel bij hem gedaan. Ik ben verschillende keren met instrumenten en/of apparatuur de winkel uitgelopen zonder te betalen. Nee, niks gejat! Nico wist dat het wel goed zat. Hij verwachtte dat je je afspraken nakwam, want dat deed hij zelf ook altijd.
Nico was een handelaar. En handel drijf je om eraan te verdienen. Dat hij klanten getild zou hebben, ligt waarschijnlijk eerder aan die klanten dan aan hem. Als hij een slimme deal kon sluiten, dan deed hij dat. Dat flikte hij net zo bij topfabrikanten als Fender en Kustom. Dan had-ie weer een aanbieding, waar zijn con-collega’s (die hij inderdaad vriendelijk omschreef als ‘kruideniers’) alleen maar van konden dromen.
De laatste tien jaar van het bestaan van Servaas Muziekhandel heb ik nauw met Nico en zijn mensen samengewerkt. Wij hadden hier zijn servicesteunpunt voor Midden Nederland. Ik had al veel waardering voor Nico, en dat is in die tijd alleen nog maar meer geworden. Hij heeft tientallen jaren lang 7 dagen per week ontzettend hard gewerkt. Op een bepaald moment heb ik hem een keer gezegd, dat ik in zijn plaats de hele toko zou verkopen en lekker met m’n kont op een warm eiland zou gaan zitten. Nico gniffelde op de zijn bekende wijze. Toen er geruchten ontstonden over een op handen zijnde verkoop, heb ik Nico gebeld om te vragen hoe het precies zat. Zijn commentaar: “Dat zou jij toch wel moeten weten. Ik kon je toen moeilijk vertellen dat we daar al mee bezig waren…”.
Micha Hasfeld heeft het helemaal goed. En die roze zwembroek? Houd het maar op wandelschoenen. Dat past meer bij hem.
Ik hoop dat Nico en Conny nog vele jaren kunnen genieten van hetgeen ze met hard werken hebben opgebouwd. Het is mij nog steeds niet duidelijk of het klopt, dat hun woning tussen de vakantiehuizen van Mick Jagger en David Bowie staat. Het zou wel passen, want voor mij en vele anderen is Nico ook een icoon!
Titel van dit stukje komt uit heel andere context…..
Of Nico verstand had van muziek en muziekinstrumenten…? Nou, eigenlijk niet, maar hij was wel een Meester-verkoper. Als je na lang kijken, voelen en twijfelen eindelijk een gitaar had uitgezocht, ging die natuurlijk in negen van de tien gevallen je budget ver te boven. Met een verontschuldigende blik stamelde je dan: “…..kan ‘em niet in één keer betalen…..” Nico antwoordde dan steevast in zijn onvervalste taalgebruik: “…..maak nie uit knul, as je hem maar meeneemp…”
Ja, “…..maak nie uit knul, as je hem maar meeneemp…” quote ik precies zo in dit stuk.
De context is bij jouw quote totaal anders
De context van Nico was heeeeeel simpel: jij komt hier om geld aan MIJ te betalen en het maakt MIJ heen ene fucking ass uit hoe dat geld uit jouw portemonnaie in de MIJNE komp, maar daar ga IK toch echt mijn opperste best voor doen mannetje, dusssss als je hem maar MEENEEMP!
Handel. As usual.
Sorry hoor, maar ik lees helemaal geen negatieve teneur in dit leuke stuk,
Ik kan me Nico Servaas nog goed voor de geest halen.
Wat nou context? Raaphorsts schetst een voor mij realistisch beeld van deze markante man, met een knipoog wellicht, maar met waardering voor die gozer, die dus nu op Saint Lucia nageniet van de geschiedenis die hij schreef in Den Haag.
Hij heeft vast Internet, ik hoop dat ‘ie meeleest.
Maurits: Even een paar quotes die ik hierboven gescoord heb: “een irritant naar lachje”, “9 van de 10 keer een kromme hoepel”, “Ik denk trouwens dat zelfs Nico niet goed wist wat goed en wat slecht was”, “een veel hogere prijs”, “een eiland in de Stille Zuidzee gekocht”, “oorlogsbuit”. Komt op mij allemaal niet echt positief over.
Gelukkig zijn er ook leuke en kloppende reacties. Beschrijf Nico zoals je wilt, markant, vreselijk eigenwijs of voor mijn part hufterig. Maar zet hem niet neer als een boef, want dan doe je hem onrecht aan. Toen ik wat serviceklusjes voor hem had gedaan en dus wat tegoed had, wilde ik dat opsparen om af en toe wat leuks aan te schaffen. Mis! Nico had er een gloeiende hekel aan dat mensen nog geld van hem kregen. Ik kon bestellen wat ik wilde, dat kwam wel goed. Maar dat ik iets van hem tegoed had, daar kon hij niet zo goed tegen. De reactie van Hans klopt wat dat betreft exact met mijn ervaring.
De quote van Kooymans vind ik onder de maat. Natuurlijk was Rock Palace beter, daar zaten de centen van Sjors himself in. En Max Guitar Shop is voor mij een zwart gat. Nooit van gehoord. Een slap stukkie kritiek!
Piet: Toen Nico emigreerde heeft hij aangegeven dat hij vrijwel alle contacten zou verbreken. Hij en zijn vrouw komen nog regelmatig in Nederland, maar dat is bij slechts een beperkt groepje bekend. Ik ben iemand die daar begrip voor heeft.
Ben wel vergeten te schrijven dat de blokfluiten van Nico wel super zuivah waren.
Je vergeet z’n stemvorken…
Precies! Die waren aan de binnenkant helemaal verguld.
Oké, dus niet alles is negatief. Want er zat ook een andere kant aan Nico, als je hem wat beter kende.
Zoals die keer dat mijn vrouw en ik even in de winkel waren om iets af te leveren of op te halen. Nico tegen zijn zoon: “Hé moesappel, doe die buitendeur dicht, het tocht hier”. Waarop ik hem het welgemeende advies gaf om een knappe toupet aan te schaffen, zodat hij die glimmende kale plaat ermee kon bedekken. Nico’s vrouw, die tegenover hem aan de kassa zat, kreeg last van een paar heftige lachstuipen. Toen ik vervolgens aanbood om een stukje hoogpolig tapijt te scoren bij de speciaalzaak verderop, was het helemaal brullen met z’n vieren.
In 1967 kocht ik bij Nico een Guild bas. Die was van Henk Smitskamp geweest en hij was erin geslaagd om de headstock af te scheuren. Ik kreeg levenslange garantie op de reparatie. Toen ruim een jaar later de breuk toch losliet, kreeg ik keurig mijn geld terug, zonder enige discussie. Ik weet zeker dat er anderen zijn met vergelijkbare ervaringen. Dat mag ook best gezegd worden, ja toch?
George Kooymans is, denk ik, of door straatnieuws of door Raapmans of door allebei verkeerd weergegeven.
Zo kinderachtig zit die die man niet in elkaar.
Lees dit interview in Penthouse:
http://golden-earring-museum.nl/articles/art9509.htm
wordt tijd dat jij eens een blogje begint. kun jij je goddelijk talent lekker botvieren!
Misschien heeft George wel zitten grappen.
En dat snappen roddelbloggers niet.
Het nadeel van geschreven taal is, dat je er geen toon bij hoort en geen gezicht bij ziet. Als iemand iets grappig bedoelt, dan moet dat duidelijk uit de tekst blijken. Ik vond de quote van Kooymans behoorlijk negatief en suggestief. Maar het begon met het feit dat je bij Servaas ‘op de pof’ kon kopen. Daarmee zijn heel veel muzikanten in het zadel geholpen. Ik wist niet dat George ook deel uit maakte van dat gilde, maar het is leuk om te lezen.
In het algemeen: als je iets cynisch, sarcastisch of grappig bedoelt, dan bestaan er ook symbooltjes als
, 
en stukjes tekst als LOL of hahaha. Voor sommigen misschien wat simplistisch, maar je bedoeling komt wél over…
Laten we het samenvatten.
Nico verkocht kromme gitaren en vervalste versterkers.
Nico houdt niet van muziek, maar wel van brillcream en roze zwembroeken.
Nico dacht alleen aan geld en behandelde werknemers als slaven.
Nico, kortom, is een witte haai.
En Jacob Cats is al ruim 350 jaar dood…
En zijn werken zijn voor iedereen beschikbaar in books.google.nl
En zijn spreuken zijn actueel.
Zoals voor een roddelblogger:
Geen spies en maeckt so diepe wonden als achterklap en boose monden.
Waarom neemt men een blog serieus?
waarom neem ik jou serieus met je naam?
Waarom neemt men een blog serieus? Dat zal ik je uitleggen. Het is geschreven woord, dat per definitie serieus genomen dient te worden. Er zijn mensen die zich verschuilen achter een pseudoniem om anderen te beschimpen of zwart te maken. Laf, slap en kinderachtig! En dat een blog alleen maar bedoeld zou zijn voor peniometrie (gelul in de ruimte), is voor mij helemaal nieuw.
Ik ken een andere kant van dit leuke verhaal over Nico, namelijk als leverancier. Het merk noem ik hier niet maar het was en is een bekend en groot merk in de muziekwereld. Natuurlijk was Nico een heel bijzondere man, een zakenman pur sang. Hij had daarbij het enorme voordeel dat hij geld had. Véél geld en dat kon je van zijn collega’s bepaald niet zeggen. Dat waren muzikanten die als hobby een muziekhandel hadden opgericht, Nico was een zakenman die het begreep. Als leverancier wisten we dat en mijn collega’s wisten dat net zo goed als wij. Het gevolg was dat als wij eens wat krap bij kas zaten of een te grote voorraad van het een of ander hadden er een deal met Nico werd gesloten. Zodoende kon je een grote order in 1 keer afleveren en je wist op voorhand zeker dat er binnen 14 dagen correct betaald werd. Zo was Nico, een betalingsafspraak werd altijd uiterst correct nagekomen.
Zijn collega’s waren daar nog al eens nijdig over, Nico kon een artikel goedkoper verkopen dan zij en werden daar dan boos over. Maar ja, die collega’s hadden geen nagel om aan hun r**t te krabben en konden niet eens 1 product in voorraad houden terwijl Nico een partij van 100 stuks of zo afnam dus wij maakten ons daar niet druk om.
Het was allemaal in de goede oude tijd en in ieder geval bewaar ik daar hele beste herinneringen aan, óók aan Nico Servaas. Als Nico dit ooit leest : Bedankt Nico…!
Jan, leuk om jouw reactie op dit topic te lezen. Nico sloot regelmatig deals met bijv. Fender. Ik kan me herinneren dat hij een partij Squier Bullets had ingekocht. Ik heb destijds ook wat van die dingen uitgeleverd, en toen ik hem belde om te vragen of hij er nog een paar op voorraad had, bleek dat de partij 600 stuks was geweest en er dus nog wel een paar waren. Op die manier heb je als kleine muziekwinkel inderdaad het nakijken.
Overigens had Nico ook een groothandel. Music Dealers Supplies of zoiets. Via dat kanaal zal ook wel het een en ander bij andere bedrijven terecht zijn gekomen.
Overigens is het niet zo gek dat je als grote speler op de markt ook je eigen regels kunt bepalen. Ik koop regelmatig bij Feedback en Music Store Keulen en die hebben ook duidelijke lijnen uitgezet. Niks mis mee, vind ik.