Overlast

foto: CC

Onder, naast en achter mij wordt serieus verbouwd. Niet een kleine schilderbeurt, wat hang- en sluitwerk of een riool vervangen. Nee, een grondige en grootschalige renovatie van een voormalig garagebedrijf van drie panden breed aan de gracht waaraan ik woon, tot een enorm kinderdagverblijf annex voor- en naschoolse opvang dat gezien het vloeroppervlakte makkelijk ruimte biedt aan 100 kinderen. Sinds april rijden busjes met Poolse, Bulgaarse en Nederlandse kentekens vol met Polen, Bulgaren, Marokkanen, Nederlanders, gipsplaten, gasbetonblokken en gereedschap af en aan.

Van ’s ochtends 07.00 uur tot ’s avonds 21.00 uur sloopt, hakt, breekt, zaagt en timmert dit internationale gezelschap vol overgave deze oude panden naar een hypermodern kinderdagverblijf. Soms houden ze pauze, en rusten de drilboren, cirkelzagen, schuurmachines en compressoren even. Op deze spaarzame momenten van weldadige rust kan ik eindelijk de vier bouwradio’s die Team International strategisch op de binnenplaats en aanpalende daken heeft staan, goed verstaan. En geloof mij maar, als je net vier uur uit je bureaustoel bent getrild door een Hilti of Kango klinkt Radio 538 in krakende quadrofonie als .. ehm ja, muziek in de oren.

Ik wacht al twee maanden op het moment dat het schilderen gaat beginnen en de ergste lawaaioverlast in aanhangers en busjes wordt afgevoerd. Dan, op dat moment, zullen ik en mijn buren kunnen gaan genieten van de laatste periode van enkele maanden van rust en stilte. Want als de verbouwing volgens planning verloopt, opent het kinderdagverblijf in december haar deuren. Voor, zoals ik al zei, ruim 100 kinderen, in de leeftijd van 1 tot 12 jaar.

Van ’s ochtends 07.00 tot ’s avonds 19.00 uur zullen haastige ouders hun auto’s tweemaaldaags dubbelparkeren in mijn straat. De ruime binnenplaats van het kinderdagverblijf wordt bestraat tot speelplein, en biedt met een bijna waterpas geïnstalleerde Poolse deur bovendien direct toegang tot het aangrenzende kinderboerderijtje. Als het niet regent, vriest of sneeuwt zullen horden krijsende kinderen al dan niet trippend op Ritalin de wereld onmiskenbaar laten weten dat ze er zijn.

Aan dezelfde gracht zit 100 meter verderop een koffieshop. Deze koffieshop zit er al jaren, maar ook hier werd enkele jaren geleden ingrijpend verbouwd. Niet door Polen of Bulgaren, maar door Marokkanen, want de koffieshop is in Marokkaanse handen. Niet dat dat ertoe doet uiteraard, of dat ik daarmee ook maar iets zou willen suggereren. Wat er wel toe doet, is dat deze koffieshop van een duistere hashbuil met bruinekroeginterieur door die renovatie in een nieuwe, fonkelwitte koffieshop met natuurstenen vloer, blauwe neonaccenten en bijbehorend chic espressoapparaat werd gemorfd en ineens veel meer klanten trok. Meer dubbelparkerende auto’s van klanten in de straat, meer blowende jongeren voor de deur en meer overlast. Gevolg: buurt in opstand, directe buren over de zeik, wijkagent boos, buurtregisseur in actie, keiharde afspraken & oplossing aanstaande.

Die oplossing bestond uit het aanstellen van een beveiliger in uniform met een check-icoontje op zijn jas, die alle klanten in alle vriendelijkheid wijst op het behoud van de vergunning van de eigenaar rust aan de gracht. Dat gaat zo: “Hee vriend, wil je je auto even netjes parkeren? Nee, anders kom je er niet eens in. Ja, ik weet, mijn moeder is hoer, maar zet wel gewoon even je auto weg. Jullie daar! Niet blowen voor de deur. Neenee, echt niet, gewoon even naar binnen gaan. Nee, is geen discriminatie, iedereen moet naar binnen, anders raken we onze vergunning kwijt.”

En het werkt. Op de gracht wordt nauwelijks meer gedubbelparkeerd en voor de deur van de koffieshop heerst een serene rust. Omwonenden blij, klanten blij stoned as usual, koffieshophouder nog rijker ook blij. Daardoor vroeg ik mij af: bij wie kan ik eigenlijk terecht voor de overlast die dit kinderdagverblijf gaat veroorzaken? Bij niemand, zo bleek. In dit artikel las ik dat het geluid van kinderstemmen sinds januari 2009 niet langer geldt als geluidsoverlast. Buren kunnen geen – ik herhaal het maar even – géén maatregelen eisen van of tegen scholen en kinderdagverblijven.

Daarom volgen hieronder mijn vragen aan de wethouder Jeugd & Aanverwante, Overlast Genererende Zaken van de gemeente Den Haag:
– Bent u bekend met de beveiliger-met-check-icoontje aan de deur van de koffieshop bij mij op de hoek?
– Zoja, bent u voornemens ook zo’n beveiliger-met-check-icoontje voor de deur van het kinderdagverblijf in mijn straat te posteren?
– Zo nee, wtf gast!? Bent u eigenlijk wel bekend met artikel 1 van de grondwet, waarin duidelijk staat dat iedereen die zich in Nederland bevindt in gelijke gevallen gelijk wordt behandeld?

Jeroen Stam schrijft meer op zijn eigen Subscript.nl.

, , , , , , , , ,

2 Responses to Overlast

  1. Maup september 20, 2010 at 9:43 pm #

    Fraai verwoord Jeroen.
    Ik ben blij dat het probleem van kinderovangterreur eens in een helder kader wordt gezet. Klare taal.

    Vooral het beeld van de hobby-opvoeders doemt op, de dubbelwerkers die achteloos een kind uitbesteden aan de maatschappij waarop ze kankeren doemt op.

    “Dus zegt die lerares dat ik met hem moet lezen want dan wortie beter, dus ik zeg daar zijn jullie toch voor om em te leren lezen toch, of heb ik het verkeerd, toch? Zegt ze dat dat beter is as ik voorlees dus ik zeg as jij die boeken betaald dan. Vond ze niet leuk beetje einde gesprek geloof ik”

    Dat vang ik dan op op het basisschoolplein.
    Er zijn weinig vaders, wel opa’s.

  2. Eduard september 20, 2010 at 11:41 pm #

    Nu is opvang voor 100 kinderen wel erg veel, maar tegen een kinderopvang op zich heb ik niets. We hadden er hier eentje twee deuren verder. Een paar buren klaagden (maar die hadden bij voorbaat al geprotesteerd).
    Maar vrijwel alle buren waren er alleen maar blij meer, dat een leegstaand pand eindelijk een goede, buurtgerichte bestemming had gevonden en ik mocht graag kijken naar de jonge moeders, die met hun kinderwagens van HUV-kaliber aan mijn venster voorbijtrokken.
    Wethouder Norder nam de klachten echter serieus (‘soms is het niet leuk om wethouder te zijn’) en de boel is nu dicht in afwachting van een mediation, die overigens wel erg lang op zich laat wachten.
    Wat er nu in gaat komen, daarvoor houden wij ons hart vast, gezien de eerdere vage bestemmingen (een hennepplantage, bijvoorbeeld, en iets met veel rondscheurende scootertjes).
    Hier de actiesite: http://www.xs4all.nl/~nurk/flokids .

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag