Tuin van Holland.

In hoeverre zijn wij Nederlanders? In hoeverre is Nederland, Polderland, authentiek? Zijn wij nomaden? Reizigers? Is ons porselein Delfts? Zijn onze kazen Hollands? Onze kledij? Is Anne Frank Nederlands? Willem van Oranje? Oké, André Hazes. Sjoukje Dijkstra.

Tuin van Holland begon om 17.30 en duurde tot 23.00 en ik verveelde me geen moment. Het leek een theaterfestival, een marathon. Met ernst en een traan en een lach. Met diepte aan de schijnbare lelijke oppervlakte. Vergis je niet, terwijl de Oranje mascotte van het Nederlands elftal ‘We are the champions’ zong, was er even later een serieus conflict over het lot van Johan van Oldenbarnevelt.

Wat op mij diepe indruk maakte was het stuk Water. Vol met onheilspellende klanken, poëtische symboliek en moderne dans was ik tot op het eind met heel mijn gedachte bij de watersnoodramp. Dat de zee onheilspellend is en aanvoelde was knap gespeeld. Maar het hele plaatje raakte me. Het gebruik van decor, de ruimte, klanken, bewegingen, attributen. Met weinig heel veel kunnen uitleggen. Met beweging in beweging zetten. Met één sluier op het hoofd complete hoop laten wegvagen in afscheid. Ik vond het werkelijk prachtig.

Deze voorstelling is nog tot en met 31 oktober 2010 in het Appel Theater te zien.

Met dank aan Hugo Maerten dat wij hierbij aanwezig mochten zijn.

(foto gemaakt door Karin Ramaker.)

, , , ,

One Response to Tuin van Holland.

  1. Raaphorst oktober 9, 2010 at 10:00 am #

    En opnieuw voelbaar was waarom vrijwel alle acteurs toneel prefereren boven films. Vanwege haar directheid. Er zit niets tussen.

    In Water kwamen ook hele mooie surrealistische beelden voorbij. En de dreigende gitaartjes/muziek maakte het helemaal af. Het prikkelde mijn fantasie. Topstuk! De rest van de avond trouwens ook.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag