Ik had net een gesprek afgerond en haalde mijn fiets uit het rek. Ik dacht nog, ik moet op die tramrails letten. Mijn fiets moet dan met mijn wiel een knik maken wil ik er goed overheen fietsen. Die knik maakte ik niet. Een moment leek alles in slow motion te gaan. Een beter hier en nu momentje was er bijna niet. Terwijl ik voelde en zag dat mijn wiel in de rails bleef klemmen, en ik bedacht dat ik ging vallen, riep ik heel hard ‘Kut!’
En viel.
Mijn knie ving me op. Mijn knie doet nu erg pijn. Het loeit een beetje van binnen. Een raar trekkerig gevoel. Mijn afspraak met iemand anders ging gewoon door; ik ben een die hard en fietste vrolijk verder. Mijn spijkerbroek een beetje viezig, mijn lach nog op mijn gezicht. Maar toen ik na mijn afspraak verder reed en onverwachts moest afstappen voelde ik ‘m wel.
Als ik dan een nadeel moet noemen van Den Haag, dan is het die kutrails wel.
(Foto gemaakt door Akbar Simonse.)
Auh! Beterschap.
Tramrails suck!
Ik ben ooit zo hard op mijn muil gevallen door die kutrails dat mijn kaak ontwricht was. Duurde een uur kauwbewegingen proberen te maken tot hij weer goed zat.
Sterkte met je knie.
Oei, dat kan hard aankomen. Ik weet er alles van…
Ik heb door zo’n verschrikkelijke tramrails weleens een week met een zwaar gekneusde knie thuis gezeten.
Beterschap dus!
Het maffe is dat ik die fopspeen in de rail trof net nadat ik dit stuk inburgering had gelezen.
De middagwandeling was nog geen derde kruispunt gepasseerd en toen dit.
Fraai toeval zuigt niet.
Ik moest wel op mijn knieën voor een plaat. Geen centje pijn hoor
In het tramspoor fietsen, je bent stuurloos hulpeloos tot de smak.
Op mijn gejatte mountainbike had ik het probleem niet. Dikke banden.
Ja er zou nog maar één tram moeten kunnen rijden met één stel railsen en dat zou dan rampstadveel moeten worden.