Ergens in de afgelopen 10-15 jaar is er iets mis gegaan. Mensen zijn het besef van de waarde van privacy kwijtgeraakt. Sinds Big Brother is de bereidheid groot om in allerlei realityprogramma´s volledig schaamteloos op tv te verschijnen. Zo weten we momenteel alles wat we niet willen weten of stiekem eigenlijk toch willen weten van onze Oh Oh Cherso plaatsgenoten. Social networks als Hyves, You Tube en Facebook hebben dit exhibitionisme op internet ontstellend groot gemaakt. Ik heb meer dan 1000 vrienden en kan tot nu mijn neiging om alles over mezelf te vertellen vrij gemakkelijk bedwingen. Ik kan datzelfde niet zeggen van al mijn vrienden en de vrienden van mijn vrienden´s vrienden. Ik weet wat ze eten, wanneer ze naar de toilet gaan, wat er uit hun neus komt, met wie ze onbenullige ruzietjes hebben. Dat doen we allemaal zelf, geen overheid die ons daartoe dwingt. De meeste mensen vinden het nu de normaalste zaak van de wereld dat ze dag en nacht waar ze ook zijn gefilmd worden door bewakingscamera´s en altijd een identiteitsbewijs op zak moeten hebben. Sinds dit jaar kun je geen nieuw paspoort meer krijgen zonder dat je je vingerafdrukken moet afstaan. Op korte termijn zal daar ook wel een dna-profiel bijkomen. We worden allemaal standaard gezien als verdachten. 15 jaar geleden riep de identificatieplicht nog veel weerzin op, werd de link met de tweede wereldoorlog gelegd. Nu geven we zonder veel morren alles op voor een heleboel schijnveiligheid en worden de mogelijkheden van controle door de overheid steeds groter. Het is een ontwikkeling waar ik bang voor ben, omdat niemand of niets te vertrouwen is met zoveel macht. De overheid moet veel meer en burgers veel minder gecontroleerd worden.
Daarom alleen al ben ik erg enthousiast over Wikileaks, het is een tegenactie van burgers die ons achter de schermen laat kijken bij de mensen die ons controleren en het toont voor de zoveelste maal aan dat macht corrumpeert en dat de controleurs er zelf niet van houden gecontroleerd te worden. Het zou me niets verbazen wanneer Julian Assange binnenkort omkomt bij een tragisch ongeval met een CIA stempel. De samenzwering om het leven van het gezicht van Wikileaks onmogelijk te maken is al begonnen. Zo weigert bijv VISA zijn geldverkeer nog te behandelen. Maar met een organisatie als de Klu Klux Klan heeft VISA geen enkele moeite. Wanneer ik de White pride cd Areyan Awakening of een Klu Klux Klan keramiekje met de arm in Hitlergroet geheven wil betalen is VISA maar al te graag bereid af te rekenen. (zie: kkk.bz)
Dit had ik deze week allemaal kunnen bedenken. Wanneer ik in mijn normale doen was geweest had ik dat ook zeker gedaan. Ik heb in mijn leven al heel wat afgepiekerd over het grote onrecht. Veel leverde dat niet op en gelukkig werd ik er ook niet van. Maar ik ben niet in mijn normale doen. Het lot van de internet Robin Hood Julian Assange laat me deze week koud, net als het feit dat er waarschijnlijk een aanslag gepleegd gaat worden op Katwijk en dat er op deze week blote boswachters demonstreren op het Plein tegen iets met bomen ofzo.
Ik kan me er niet op concentreren, heb namelijk al dagen last van een overdreven goed humeur en loop voortdurend rond met een brede glimlach op mijn gezicht. Zelfs toen vanochtend het droogrek instortte net nadat ik alle schone was had opgehangen, zag ik in de spiegel dat de glimlach nog volledig intact was. Natuurlijk weet ik hoe dat komt en ik wil het ook wel van de daken schreeuwen. Maar uit privacyoverwegingen zal ik dat niet doen. Er zijn hooguit wat echte vrienden waar ik dat in levende lijve mee bespreek. Natuurlijk kijk ik dan wel even eerst om me heen of er in de Boterwaag niet toevallig een bewakingscamera boven mijn tafel hangt.
Mensen zij achter de pc of via de telefoon heel openhartig zelf als iedereen mee luistert maar in een gesprek geven ze minder prijs dan via de communicatie middelen.