DE BALANS; het middenleven

De balans is een column waarin Harry Zevenbergen iedere week gebeurtenissen uit de Haagse actualiteit belicht. De column is iedere woensdag om 10.40 uur te beluisteren bij Studio Haagse Bluf (www.denhaagfm.com).

Ontmoeting 12

Ik heb een vriend, hij zal een jaar of veertig zijn, al schatten sommigen hem een stuk jonger. Zegt hij.
´Natuurlijk hou ik met een half oog nog steeds bij wat voor nieuws er is op muzikaal gebied. Maar de déjà vu ervaringen nemen steeds meer de plaats in van oprechte verwondering. Ik ben zo jong als ik me voel en dat verschilt per dag soms meer dan 10 jaar, maar ik zie mezelf niet meer pogoën bij een heftige band. Sterker nog ik zie nog zelden een heftige band live. Thuis heb ik nog wel eens een rare bui, dan zet ik Stiff Little Fingers op of de Dead Kennedys. Ik spring tegen de deur op dive stage van mijn stoel op mijn bed en hup door de kamer. De fout dat ik dit doe wanneer mijn kinderen er zijn, maak ik niet meer. Zij houden van brave muziek, soms zelfs van Guus Meeuwis. Bejaardenmuziek zeg ik dan, maar zij zien dat anders in de weken dat Guus hip is. Muzikaal opvoeden daar ben ik mee gestopt. Voor de geboorte luisterden ze alles van Sonic Youth tot Mano Negra en the Pogues, ze staken van plezier hun voetjes zowat door de buikwand van hun moeder. Laatst ging ik naar een concert van Flogging Molly, nou ja dat is alweer zo´n 4 jaar geleden. Pas toen ze het laatste nummer inzetten, mengde ik me in het pogo-geweld. Het was de laatste keer buitenshuis, misschien later in de bejaardenpunkdisco al is dat voor een punker een contradictio in terminalus´

Zijn betoog was nog in volle gang, wanneer hij één keer over muziek praatte combineerde hij de sterke eigenschappen van Niagara en Katrina en was er geen stoppen aan. Hij merkte het dan ook niet toen ik er van tussen ging. Zijn betogen bestonden uit een wisselende combinatie van vaste elementen, waarvan ik dacht dat ik ze allemaal al wel eens langs had horen komen.

Ontmoeting 13

Ik heb een vriend, hij zal een jaar of veertig zijn, al schatten sommigen hem een stuk jonger. Zegt hij.
´Een grote ijsvlakte. Geen levende ziel voorhanden. Geen levende ziel waar je in het Nederlands of in het Engels mee zou kunnen converseren, belangrijke punten als een goed vegetarisch restaurant, een hotel met cv. Allemaal zaken waarvoor je het Innuit nog niet machtig genoeg bent. Ken je dat zo´n vakantie? Of dat je het woord voor water niet weet in het woestijns. Zo´n vakantie gaat voorbij en meestal loopt het goed af.´ Hij keek me na deze filosofische bespiegeling veelbetekenend aan.
Mijn grote vriend, die er sinds de laatste keer dat ik hem zag beslist niet jonger op is geworden, bevindt zich voortdurend ongewild op zo´n vakantie en hij is niet de enige. In het klein en in het groot heeft de index voor Babylonische spraakverwarring een voorlopig hoogtepunt bereikt.

´Een bombardement voor vrede en democratie of tegen het terrorisme, leg het verschil maar eens uit aan een Eskimo of een Pygmee. Of stel dat een in de tijd verdwaalde Griek, uitgelegd moet worden dat onze beschaving veruit superieur is aan de zijne en je moet dat overlaten aan de kinderen van Oh Oh Gerso. En voor we over normen beginnen wil ik de waarde van onze samenleving wel eens weten, wat is de waarde van ons leven? We hebben alles een prijs gegeven tot de liefde aan toe, maar wat is ons leven waard en dan bedoel ik niet in relatie tot de dood. Maar wat zou de genoemde voorbeeld-Griek, neer willen tellen voor het leven van één van ons?´
Ik doe of ik nadenk en zeg dan dat ik ervandoor moet. Ik weet niet wat mijn leven waard is voor een voorbeeld-Griek, maar wel wat een verloren uur me kost.

2 Responses to DE BALANS; het middenleven

  1. karin r. maart 31, 2011 at 1:48 pm #

    Guus Meeuwis roels! big time! Heel Den Haag bij Parkpop door die gast aan het hossen geslagen!

  2. Maup maart 31, 2011 at 4:10 pm #

    Het woord voor water in het Woestijns is volgens mij ArrrRrrRrg.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag