'Wilt u een gratis krantje, mevrouw?'

The red dress

‘Horecaondernemingen in Den Haag zijn de agressieve benaderingsmethoden van bedelaars en marketeers spuugzat. Daarom gaat de Haagse afdeling van Koninklijke Horeca Nederland (KHN) in kaart brengen op welke plekken in de stad deze mensen voor overlast zorgen.’ [Bron: Telegraaf.] Hier hele artikel.

Twee weken geleden liep ik met bonuskind te shoppen in het haagse centrum. Bonuskind wilde dolgraag een dagje winkelen en zo lunchten we eerst wat; je moet immers een goede voedingsbodem kweken alvorens te gaan shoppen. Bovendien is het op zaterdag drukker dan druk en is mentale voorbereiding net zo hard nodig. Indrinken met een Fristi, en cappuccino voor mij.

We kwamen regelmatig jonge mannen en vrouwen tegen in felgekleurde oversized jassen met namen achterop hun rug. Ze stonden een beetje te staan en zochten mensen die hun praatje wilden aanhoren. Vele malen werd ik acuut sjaggerijnig als ik weer moest vertellen dat ik niet een ‘gratis’ krantje wilde. Ik wilde gewoon doorlopen en me bezighouden met mijn eigen gedachten.

‘Mevrouw, wilt u een gratis krantje?’ vroeg een jongeman aan mij. Bonuskind haalde haar wenkbrauwen op en vroeg: ‘Waarom staan die meneren hier om iets weg te geven?’

Ik besloot bonuskind een verstandige les te geven. ‘Luister,’ zei ik en keek de jongeman aan die met volle glimlach een krant vasthield. ‘Deze meneer zegt wel dat ik een gratis krantje krijg maar dat is niet zo. En zodra ik de krant aanpak, laat hij niet los en moet ik naar een heeeeeeel lang praatje luisteren.’

Bonuskind dacht erover na.

‘Ja, bij mama thuis liggen er altijd heel veel kranten. Ik begrijp dat niet, want je kunt het nieuws toch ook op internet lezen?’

(Foto gemaakt door Roel Wijnants.)

, ,

8 Responses to 'Wilt u een gratis krantje, mevrouw?'

  1. Raaphorst maart 31, 2011 at 9:41 am #

    haha goeie!

  2. Sytske maart 31, 2011 at 1:00 pm #

    Of dan is het voor een goed doel. En ik ben niet tegen een goed doel, ik wil ook dat beren in Roemenie goed behandeld worden en dat de oorlog uit een kind gehaald wordt door War Child… En soms moet ik ook overtuigd worden van het nut van het goede doel en een beetje geld delen. Zucht, maar ik stoor mij zo, aan de inbreuk op mijn privacy (ja, ook als ik op de openbare weg loop..) en de onpersoonlijke, opgedreunde tekst.

  3. karin r. maart 31, 2011 at 1:43 pm #

    @Sytske: wat mij irriteert is dat op elke hoek van elke straat zulke lui staan. overal waar je loopt wordt je aangesproken met een glad praatje. ik voel geen oprechtheid, het is een verkooptruc en het werkt gewoon niet. niet bij mij iig.

  4. karin r. maart 31, 2011 at 1:43 pm #

    p.s @Sytske: dat is niet alleen in Den Haag hoor, dat is overal. …

  5. Maup maart 31, 2011 at 4:01 pm #

    Ergens zijn het een soort bedelaars, zelfs al is het voor het beste doel van de wereld. Buitengewoon zeldzaam is de krantenleurder met een leuke persoonlijke en creatieve aanpak. Maar enige levenservaring in Barcelona hebben me gestaald. Ik kan zo kijken, met mijn ogen nee schudden, dat ze me niet eens aanspreken, en als ze het doen direct naar de grond kijken en dan weer recht vooruit. Het betere negeren.
    Bonuskind spreekt trouwens een wandtegeltje.

  6. Sytske maart 31, 2011 at 9:44 pm #

    @karin kom gelukkig te weinig in de stad om mij er vaak aan te storen. Kwam wel ooit in één straatje vier verschillende kranten/goede doelen tegen, beetje te veel lijkt mij. Vergunning is nodig voor verkopen/werven op straat, misschien kan daar voor wat betere spreiding gezorgd worden.

  7. Anso april 1, 2011 at 12:07 pm #

    Dat je allerlei omwegen bedenkt om ze maar niet tegen te komen. Of al druk telefonerend met niemand aan de lijn voorbij loopt, zodat ze je niet aanvallen.
    Ik vind ze vreselijk. En het lijkt me ook een vreselijk baantje…

Trackbacks/Pingbacks

  1. Een vruchtvlees gesprek. « met-k.com - maart 31, 2011

    […] Na wat vragen opgesteld te hebben voor de eigenaresse van Gegoten Lood ging ik weer richting station. Mijn maag rammelde ondertussen, mijn paraplu was kapot gewaaid en mijn haar zat niet meer. Bovendien stonden er drie blauwe oversized jassen in de hal van Hollands Spoor en vroegen mij elk tot drie keer toe of ze mij een vraag mochten stellen. Nee, ik stond me te concentreren op een vertrekbord. Nee, ik had haast en nee, nee, nee! Ik had geen zin in een gesprek! ‘Staan jullie niet op de verkeerde plek?’ vroeg ik de laatste die me aansprak. In geen drie minuten tijd hadden ze me allemaal aangesproken. ‘Nee, hoor, helemaal niet!’ Ik zuchtte wat en liep naar boven. Had ik toevallig vanochtend niet hierover al geschreven? […]

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag