Onduidelijkheid rond bizarre overval in de Keizerstraat

La Rose
Op 4 april jongstleden stond Marion de Wit zoals iedere dag in haar tassenwinkel La Rose in de Keizerstraat (hier een uitstekend fotoverslag van de Plaats Delict van de jongens van District8). ’s Middags kwam een man de winkel binnen. Hij keek wat om zich heen, en vroeg De Wit tot hoe laat ze die dag geopend was. “Tot 18.00 uur”, antwoordde ze nietsvermoedend, waarop de man de zaak weer verliet.

Vlak voor sluitingstijd, rond zessen, kwam de man weer terug. Hij draalde wat in de winkel, keek onrustig om zich heen, en koos uiteindelijk een paraplu uit. Marion de Wit ging haar klant voor naar de kassa achterin de winkel om af te rekenen. Tot afrekenen kwam het echter niet. De man, een Duitser van rond de 50, haalde een stroomstootwapen uit zijn tas en viel De Wit ermee aan.

“Ik kreeg niet eens de kans om af te rekenen. Voor ik bij de kassa aankwam, viel hij me aan met zo’n taser. Ik voelde die man in mijn rug en de stroomstoten van dat wapen in mijn nek. En ik raakte in paniek. Ik begon te gillen en wilde me verweren tegen die aanvaller. Ik had geen idee wat hij wilde maar ik wist een ding zeker: ik moet naar buiten.”

verwondingen

“Vreemd genoeg raakte ik niet buiten westen door dat wapen. Misschien door de adrenaline, ik weet het niet. Maar ik heb gevochten als een leeuwin. De man stak met dat wapen in mijn gezicht en in mijn nek. Ik voelde het bloed langs mijn hals lopen en werd bang dat hij me zo met dat wapen zou toetakelen dat ik mijn stem of het bewustzijn zou verliezen. We lagen nog steeds ergens achterin de zaak, en als ik niet snel buiten zou zijn of niemand me zou kunnen horen, wie weet wat hij me dan zou aandoen?”

“Uiteindelijk merkte ik dat ik loskwam, of eigenlijk meer dat zijn greep verslapte. Ik worstelde me los en gilde zo hard als ik kon, terwijl ik bloedend over de grond naar buiten kroop. Daar werd ik gehoord door enkele collega-ondernemers uit de Keizerstraat. Zij overmeesterden de man en hielden hem in bedwang tot de politie, die ook snel werd gebeld, aankwam.”

“Ik kon nauwelijks meer op mijn benen staan van de schrik. Terwijl de man in bedwang werd gehouden, keken de buren in de tassen die hij bij zich had. Het waren er twee. Toen we zagen wat erin zat, sloeg de schrik me pas echt om het hart. In de tassen zaten rollen Duct-tape, tie-wraps en touw. Wie was die man? En wat was hij van plan? Toen hij me aanviel, had ik niet het idee dat het om een verkrachting ging. Hij gebruikte wel heel veel geweld. Mijn hele gezicht en hals zaten onder het bloed.”

“De politie kwam, en die heeft me goed opgevangen. Ik kreeg direct slachtofferhulp aangeboden, waar ik ook gebruik van heb gemaakt. Twee keer per week praat ik nu met een hulpverlener. Ik mag haar altijd bellen, en dat doet me erg goed. Maar na de overval ben ik in de hel terecht gekomen.”

“Van de politie hoorden we later dat de man op die ochtend van 4 april vanuit Duitsland naar Nederland is gereden. Uiteindelijk is hij iets na het middaguur in Scheveningen aangekomen en vlak daarop kwam hij voor de eerste keer in de zaak. Maar over het waarom van die aanval, weten we niets. Waarom had hij die tie-wraps en dat touw en tape bij zich? Wat was hij van plan? En, wat me maar niet loslaat, waarom koos hij mij uit? Was ik een doelbewust slachtoffer? Of koos hij mij willekeurig en zonder reden uit? We zijn nu bijna twee weken verder, maar we weten eigenlijk nog steeds niet echt wat er is gebeurd. Ja, de wijkagent praat me zo vaak mogelijk bij over ontwikkelingen in de zaak, die leeft echt mee. Maar de recherche, die de zaak in onderzoek heeft, mag geen mededelingen over de zaak doen zolang de onderzoeken nog gaande zijn. Een keer per week hebben we wel contact, maar helaas kunnen ze weinig informatie geven zolang niet alle feiten concreet zijn.”

“Sindsdien leef ik in angst. De dader was een keurig nette man van een jaar of 50, op zijn uiterlijk was niets aan te merken. Zodra er nu een man langs de winkel loopt, slaat de schrik me om het hart en raak ik in paniek. Ik ben de eerste week gesloten gebleven, maar na een week heb ik voorzichtig de winkel weer geopend. Eerst halve dagen, maar later gewoon hele dagen. Want het is niet alleen maar een leuke tassenwinkel, ik verdien hier ook mijn inkomen. Ik kán me gewoon niet ziek melden en lekker thuis blijven. De eerste dag was een hel. Ik was zo bang! Van iedere beweging op straat raakte ik in paniek. Nu heb ik hulp in de zaak. Een meisje werkt nu bij me zodat ik niet alleen hoef te staan. Want dat durf ik nog niet. Ik ben bang geworden voor een overval, dat is logisch. Maar ik weet óók niet wat het motief was van die man. Wil iemand iets met mij afrekenen? Ik heb geen vijanden, ik kan me gewoon niets herinneren dat ik gedaan zou kunnen hebben dat dit rechtvaardigt. Maar loop ik nu gevaar? Komt er nu nóg iemand uit Duitsland naar mij toe gereden, om de klus af te maken? Ik weet het niet, ik weet helemaal niets en die onzekerheid maakt me gek.”

“Het bizarre is dat de auto van de dader nog steeds hierachter op het Doctor de Visserplein geparkeerd staat. Ik durf er niet eens lángs te lopen, ik mijd die straat. Ik word bang als ik die auto zie. Dan staat die man ineens weer voor mijn ogen! In de auto staat een kinderzitje op de achterbank. Was die man een vader? Welk Duits kind zit er nu alleen met zijn moeder thuis? En waarom haalt de politie die auto niet op? Moet er geen sporenonderzoek gedaan worden aan die auto? Die onduidelijkheid, die onzekerheid, de angst voor alles wat nog onbekend is, dat vreet het meest aan me. Ik krijg heel veel hulp en steun van de andere ondernemers in de Keizerstraat. Mijn man en familie helpen me enorm. Maar wat is hier nou eigenlijk gebeurd? Tot er meer duidelijkheid is, vind ik voorlopig geen rust.”

kinderzitje

Op 21 april werden de betrokken buren die Marion de Wit direct na de overval hielpen en de dader vasthielden tot de politie arriveerde, door de politie bedankt voor hun inzet. Ze kregen in de winkel een bloemetje overhandigd en er werd een dankwoord uitgesproken. Hofstijl houdt contact met mevrouw De Wit. Als er meer duidelijk wordt over het duistere motief van de dader en het verdere verloop van deze bizarre zaak, leest u dat hier. Mevrouw De Wit hecht sterk aan haar veiligheid. Daarom vertelt ze hier onder een gefingeerde naam haar verhaal.

, , , , ,

2 Responses to Onduidelijkheid rond bizarre overval in de Keizerstraat

  1. madbello april 22, 2011 at 6:17 pm #

    Dit is echt schrikbarend heftig, wat een nachtmerrie en blijft gewoon doorgaan zo te lezen. Ik wens die mevrouw veel sterkte.

  2. Roel Wijnants april 25, 2011 at 9:06 am #

    Wat een verhaal zeg, niet te geloven, Opsluiten die handel en sleutel weggooien.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag