Perfecto. Doei. Ciao!

Als een vrouw de hele dag met een licht irriterende buikpijn rondloopt gaan er weleens wat dingen mis. Dan moest de vrouw bijvoorbeeld aan haar oppaskindje vertellen dat als iets mislukte en je ‘verdomme’ zei dat niet erg netjes was. Ze kon in dit geval nog opgelucht ademhalen; verdomme zei ze nooit in kind’s bijzijn. En het was nog niet mis toen de vrouw ’s middags twijfelend bij een boekwinkel naar een hardcover keek met de titel ‘Het Evenwicht’.

Een boek lees je meestal omdat je een romantisch verhaal zo leuk vindt of een verhaal erg spannend. Meestal hou je van luchtig, humorvol, snel. Daarom twijfelde ik toen ik in de boekwinkel stond met een zeurende buikpijn. Lezen over doodgaan, kanker en pijnen is meestal niet het eerste waar je aan denkt als je een boek wilt kopen. Ik had meerdere malen met het boek in mijn handen gestaan, maar het telkens weer weggelegd. Misschien toch eerst maar dat tweede boek lezen van Herman Koch. Ook wel over een arts, maar dan eentje die gekke dingen ging doen. Leuk, spannend en snel.

Ik had zeer weinig tijd om die ene trein te halen. Mijn rug was warm, mijn benen moe en mijn buik speelde op. Ik zakte neer op een trappetje en haalde het boek uit het donkerblauwe tasje. De eerste regels werden tientallen regels. Bij station Laan van NOI uitgestapt opende ik het boek weer om in een middelmatig zonnetje verder te lezen. Martin Bril was immer angstig, nadat hij genezen verklaard was van darmkanker. Immer angstig dat het ooit, ergens, ergens in zijn lijf, weer zou terugkeren.

Er kwam een trein aan. Ik was te ver doorgelopen om het bord te zien. Ik zag vaag iets van Hoorn en er hadden bellen moeten rinkelen, maar ze rinkelden niet. Ik stapte in terwijl ik woorden las. Martin vertelde dat zijn ziekte zijn identiteit had ontwricht en mijn telefoon ging. Terwijl ik praatte met mijn broer zag ik de trein een afslag nemen. ‘Shit, ik zit in de verkeerde trein.’
De trein zoefde naar Leiden Centraal en ik foeterde en belde strontsjaggerijnig mijn vriend. Als ik gefrustreerd ben, kwaad op mezelf ben en bovendien een irriterend zeurende buikpijn heb zie ik reistijden niet meer met mijn volste verstand. ‘Neeheeej, die trein rijdt niet naar Mariahoeve! Dat zei ik toch net!’ … “Oh, juist. Ja. Ik zie je rond acht uur.’

Ik las op een winderig perron, wachtende op de trein die me terug zou brengen, dat Martin zich zorgen maakte. Dat zolang hij in de auto samen met zijn angst een muziekje kon opzetten het allemaal best te verdragen was. Dat angst vaag is en pijn doet. De trein kwam en ik ging zitten en las verder in mijn boek. Naast me zat een jongeman met erg verwijfd uiterlijk zijn vriendje te bellen. ‘Perfecto. Doei. Ciao!’ En hing weer op. Een conducteur met enorme dikke buik stond ineens naast me. Of hij mijn kaartje mocht zien.

‘U heeft een retour Mariahoeve Delft.’
‘Dat klopt.’
‘U zit nu in de trein naar Mariahoeve en bent ingestapt in ..Leiden?’
‘Dat klopt.’
‘U had eigenlijk een enkeltje moeten kopen, he?’

Je moet een vrouw, die per ongeluk in de verkeerde trein gestapt is en bovendien de hele dag rondloopt met een licht irriterende en zeurende buikpijn, nooit jennen.
Ik kreeg vuurrode wangen, ik weet het zeker, en brieste in een adem dat als ik lange blonde haren gehad had en bovendien een voorgevel waar je u tegen zegt we deze conversatie niet hadden. En dat ik deze idiote vragen en constateringen niet waarderen kon. Dat hij de boom in kon. Verdomme!

[Het boek van Martin Bril getiteld Het Evenwicht ligt nu in de boekwinkels. Na bladzijde 7 al een aanrader.]
Foto gemaakt door Roel1943.

, ,

7 Responses to Perfecto. Doei. Ciao!

  1. Birgit mei 4, 2011 at 10:12 pm #

    Precies! Mooi stuk, en toch maar naar de boekhandel…misschien.

  2. Sytske mei 4, 2011 at 10:40 pm #

    Mooi. Omdat inhoud, gevoel en tekst precies kloppen.

  3. Raaphorst mei 5, 2011 at 8:35 am #

    Irritaties zijn goed 😀

  4. Raaphorst mei 5, 2011 at 11:46 am #

    Heb vlak voordat mijn dochter Puck geboren werd het boek ‘Mooiste meisje van de hele wereld gelezen’. Mooi boek. Martin Bril heeft mijn dochter toen ze nog een baby was een keer gezien. Gewoon op straat in Den Haag.

    Ik zag Martin voor het eerst in de Plantage. Hanneke Groenteman presenteerde haar gelijknamige kunstprogramma toen nog. Zo heel lang geleden is dat niet. Daarvoor kende ik hem niet. Hij was erg productief en beschreef volgens mij vooral het kleinmenselijke. De details. Het kleine. Het gewone. Dat vind ik ook mooi. Wil dat boek dan ook zeker lezen.

    • karin r. mei 5, 2011 at 1:02 pm #

      ik heb veel boeken van bril (bij ons) in de boekenkast staan. De series van Evelien waren top! (de tv serie daarna ook trouwens, ik heb de dvd ook in (onze) kast liggen.

      Het Leed dat Liefde heet is trouwens ook een aanrader. Maar deze laatste gaat dwars door je harrggt.

  5. madbello mei 7, 2011 at 10:40 am #

    Nu ga ik het boek zeker kopen, zag het al op de DWDD en vond het al heftig, ook omdat ik mijn oom heb zien sterven door darmkanker en ik dagelijks even bij hem ging helpen tot ver te ook ging. Wat een lijdensweg en onbegrijpelijk dat mensen er voor kiezen om tot het einde door te vechten en al je waardigheid overboord te gooien.

  6. karin r. mei 10, 2011 at 12:55 pm #

    @Madbello: overlevingsdrang is grenzen verleggen. dat op zich is al fascinerend. …

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag