Klagen is stilstand

Sommigen hebben er hun vak van gemaakt. Die kunnen als de beste. Met een zure toon de zaken duiden. Er wordt om ze gelachen. Het volk vreet het maar wat graag. En Matthijs van Nieuwkerk fluistert het Jan Mulder zeker 3 keer per dag in.

“Jan, je kunt het als geen ander!”

Herkenbaar. Misschien juist daarom heb ik die titel eind vorig jaar van de Revu gekregen. Toch ben ik een paar keer met al het geklaag genokt. Ik wilde niet meer klagen, ik wilde mijn energie in mijn eigen dingen stoppen, dingen maken. En dus liet ik mijn oude geklaag op mijn blog(s) over aan anderen. Niet dat daarmee een eind aan al het geklaag kwam, ik ben ook maar een mens tenslotte. Vooral op Twitter kun je even lekker kort een ergernisje van je af schrijven. Nico Dijkshoorn heeft er zijn vak van gemaakt.

Je kunt je overal aan ergeren, overal over klagen. Zelfs over het weer. Zo diep ben ik nooit gezonken. Of je beklaagt je erover dat iemand iets stom heeft gedaan. Je kunt ook het heft in eigen hand nemen en de situatie proberen te veranderen. Inplaats van vloekend machteloos toekijken tot actie overgaan. Stiekem klaagt de klager vooral over zichzelf. Is hij die scheidsrechter die aan de zijlijn staat. Is hij diegene die wel loopt te roepen maar er niets aan verandert.

We herkennen onszelf in de klagers. En vinden ze leuk. Wij zijn zelf namelijk precies zo alleen weten we het niet zo treffend te verwoorden. Een goeie klager spreekt zoals wij willen spreken.

Ooit zei mijn bandmaatje Quintus Kessler toen we ergens een optreden hadden:

“Kijk, die mensen in het publiek hebben allemaal een mening over ons, maar wij staan òp het podium”

Want klagen is stilstand. Er deugen veel dingen niet in deze stad (“ga je weer Raap!”) maar in plaats van erover te klagen moeten we er iets aan doen. Niet alleen ik, jij ook! En natuurlijk is een stukje erover schrijven op Hofstijl, aandacht vragen voor het probleem, stap 1. Maar da’s niet genoeg, er moet ook stap 2 gezet worden. Want Den Haag is een te leuke stad en daar zijn wij burgers dus zelf verantwoordelijk voor. Wij moeten het heft in eigen hand nemen. Duiden door te klagen en stap 2 zetten. En daarna misschien ook nog wel stap 3 en 4.

(foto: Mathias Klang / CC BY)

Pin It

Abonneer

Abonneer je per email of via RSS op onze blogberichten voor updates. Of volg ons via Twitter, Facebook en/of Flickr.

, , , , ,

3 reacties op Klagen is stilstand

  1. karin r. mei 12, 2011 op 11:29 am #

    mee eens!

  2. Liesbeth Steur mei 12, 2011 op 10:30 pm #

    Klagers zijn wel vermoeiend vind ik. Ik vraag me wel eens af wat voor mensen klagen en mopperen en waarom? Daar wil ik nog over contempleren. Maar als een klager een pessimist is dan heeft hij nut. Hij is voorzichtig en waakzaam. Als hij een negatiefje is, dat kan ook, dan is het stilstand. Net zo goed als een positiefje. Die praat alles recht wat krom is. Ook stilstand en net zo vermoeiend. De pessimist daarentegen doet een bijdrage denk ik. Hij brengt de boel in evenwicht samen met de optimist. Maar een Hagenaar die niet af en toe klaagt en moppert is niet echt een Hagenaar toch?

    • Raaphorst mei 13, 2011 op 8:01 am #

      Ik klaag ook snel. De reden is simpel: ik vind al snel dat iets niet deugt en anders kan. Ik hoop dat door te klagen dat er iets aan gebeurt. Als er niets gebeurt klaag ik nog harder. Op zich goed, maar het moet nooit bij klagen alleen blijven, er moet iets gebeuren dan.

      Niet klagen kan heel slecht zijn. Ik baal soms dat mensen hun schouders ophalen. Er zijn heel veel dingen die niet deugen, producten en diensten die echt niet okay zijn, maar men haalt haar schouders op. Murw geworden. “je kunt er toch niets aan doen”

      Mensen moeten zich verantwoordelijk voelen. We leven in een democratisch land dus we kiezen zelf voor alle keuzes die zelfs de politiek voor ons maakt. Wij bepalen dus met zijn allen wat we wel en niet vinden deugen.

      Alleen maar positief zijn, is niet realistisch. Ik ken ze, mensen die de lieve vrede willen bewaren. Heel gevaarlijk is dat. Het leven is dynamiek, goed en slecht, ook in jezelf moet je dat durven ontdekken. Fouten durven maken en er hopelijk iets van leren.