On tour in England III

11.00 uur Southwick – 11.15 uur Brighton – 16.40 uur Londen – 17.15 uur Brixton

Na een stevig ontbijt met Attila en zijn vrouw Robina neem ik de trein naar Brighton. Daar aangekomen ga ik op zoek naar een bagagekluis. Wanneer het me duidelijk wordt dat die er niet meer is vervloek ik de terroristen hartgrondig. Niet om de bommern die ze plaatsen dat is hun werk, maar wel omdat ik de hele dag met een zware rugzak moet lopen. Ondanks de handicap ga ik toch wat door het centrum zwerven. Door de Lanes en de North Lanes een wirwar van kleine straatjes, steegjes, poortjes, pleintjesen kleine winkels, restaurants, lunchrooms. Waarbij de Lanes het duurdere gedeelte vormen en de North Lanes veel te bieden hebben voor de alternatieve shopper, daar ook de enige vegetarische schoenenwinkel die ik ken. Daarna nog even langs het vroegere koninklijke buitenverblijf, de zee, de pier en mijn favoriete restaurant; een Indiaas vegetarisch buffetrestaurant voor ik de trein naar Londen neem.

Vandaag geen optreden. De kans daarop heb ik 8 jaar geleden verspeeld. Op vrijdag is altijd Express Excess van dichter Paul Lyalls waar ik drie keer heb opgetreden. De laatste keer heb ik iets onvergeeflijks gedaan. Ik zou een set van 15 minuten doen, maar net voor ik op moest meldde hij dat ik in moest korten naar 8 minuten omdat het programma uitgelopen was. Een van de redenen daarvoor was dat hij iedere dichter aankondigde met een paar lange gedichten van zichzelf. Na afloop liet ik dat wijselijk buiten beschouwing. Ik zei ‘alleen’ dat ik er niet van hield opeens zo drastisch in te moeten korten. Ik was het voorval vergeten, maar hij niet. Daar kwam ik achter toen ik hem in januari mailde voor een optreden. Hij zei dat hij met mij niet kon werken omdat ik niet flexibel genoeg was. Ik mailde hem terug dat ik nu extreem flexibel ben en dat zelfs tijdens mijn set de gedichten in kon korten. Hij hield voet bij stuk. Het voordeel was dat ik weer eens wat langer kon afspreken met mijn vriend Pink Sly (Leroy) dichter en tangoleraar. Met hem vormde ik een aantal jaren Wordup Touchdown waarmee we dansmuziek en poezie live door elkaar mixten als dj’s en dichters tegelijk. De meest extreme performance deden we in LVC voor een zaal vol gabbers. Waar ik met brandende kaarsen over stoelen en publiek klimmend staand op twee stoelen eindigde terwijl Leroy met kaarsen met zijn rug naar de zaal kijkend in de spiegelwand contact met mij hield. De bezwerende laatste regels herhaalden we schijnbaar eindeloos op de doedelzak dancemuziek van Martyn Bennett. De gabbers kwamen alleen maar naar de zaal om tussen het dansen door te chillen, maar ze bleven allemaal tot het einde en de reacties waren geweldig.

Leroy is jaren geleden gestopt met poezie leerde in korte tijd de Tango dansen en werd een succesvol tangoleraar & performer. Dat hij een achtergrond heeft als balletdanser hielp daarbij natuurlijk. Zo danste hij ruim tien jaar in gezelschappen in New York en Parijs. Nu is hij weer bezig met een terugkeer in de poezie en is het voor 90 procent zeker dat hij op 20 augustus bij Poezie aan de waterkant in het Westbroekpark optreed.

In zijn keuken maak ik kennis met een zwarte koelkast en een zwart gasfornuis, die er de vorige keer nog niet waren. De koelkast is functioneel, maar het gasfornuis staat er voor de sier en wordt vaker als tafel gebruikt. Verder is de kleine ruimte ook nog in een kantoor omgetoverd. Voor wat eten gaan we nog even Brixton in. Naast het gapende gaat waar Cool Tan 15 jaar geleden gesloopt werd is een overdekte markt met mini restaurantjes. Cool Tan was een kraakpand en te vergelijken met de Blauwe aanslag toen en ook nu als braakliggend terrein. Wat mij betreft worden beide gebouwen weer opgebouwd en terug gegeven aan de rechtmatige krakers.

(foto: Les Chatfield / CC BY)

,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag