5 Gebouwen door de ogen van het Haags Dichtersgilde

Voor de maand juni kozen de vijf dichters van het Haags dichtersgilde ieder een gebouw als onderwerp voor een gedicht. In de volgende gedichten komen de Bijenkorf, de van Ostadewoningen, het nieuwe Stadsdeelkantoor in Escamp, Madurodam en Den Haag CS voorbij.

Koning en het hof

Van Ostadewoningen
-voor Niels-

Onverwacht decor
van trapgevels
torentjes en tuinen
in grauwe volkse wijk

Jij was de directeur
van het theater
waar alle toneelstukken
begonnen met slapen
want: ‘zo krijg je een nieuwe dag’

De buren kochten een kaartje
zaten op emmers of tegels
te wachten tot jij vader
kind of tovenaar was

Je gaf Cats, Hanneman
en Van Ostade een Potter
die nimmer een lijn
op doek had gezet

De magie zat in het einde
je telde de winst – elf florijnen
het salaris van de acteurs
een ijsje voor alle kinderen
uit jouw buurt

Diann van Faassen

EENZAAM AAN DE TOP

Stadsdeelkantoor Escamp aan de Leyweg

Is het de wijkjonkvrouw zwaaiend met haar zakdoek,
door haar verrekijker naar prinselijke mannen speurend,
heimelijk haar vlechten ontrollend als een klimtouw,
waarover de uitverkorene naar binnen wordt geloodst?

Is het meneer Baas van de Buurt die als maar hoger wil,
niemand boven zich duldt en stiekem gluurt naar
Zijn met boodschappen en kinderen voorbijschuivend volk?
Hij die alles ziet maar zelf onzichtbaar onaantastbaar is.

Is het de klusjesman die als laatste een kamer mocht kiezen,
die nu de hele dag zwaar bepakt de trappen op en af sjouwt
met hamers, bezems, poetsdoeken, schroeven en ladders,
om ´s avonds als laatste de deur achter zich dicht te trekken?

Ik droom dat ik daarboven wanneer iedereen op vakantie is,
even de ´alles in één jonkvrouw, baas en klusjesman´ mag zijn.

Harry Zevenbergen

(foto: Roel1943 / CC BY-NC)

Centraal Station

Van verre ziet men het al staan: dit is een eindstation
Stootblok van om het even elf etages hoog
Geen ornament of franje of sierlijke boog
Het is hoekig en nors. Glas en bozig beton

Niemand heeft op tijd gedwarsboomd dat het zo niet kon
Station van steenhard modernisme staat gortdroog
- Geen gratie, schoonheid of uitnodiging voor ’t oog -
Beschenen door de schaduwzijde van de zon

Toch rijden er talloze treinen af en aan
Ze lijken er nauwelijks bij stil te staan
Wagonladingen geelheid, veelheid van licht en kleur

Als nu gevelgroot, zijde Koningin Julianaplein
De stoomloc van Charles Sheeler te zien zou zijn
Was Den Haag Centraal een eindstation met grandeur

Anne-Tjerk Mante

(foto: Charles Sheeler (USA, 1883-1965), ‘Rolling Power’, oil on canvas, 1939)

IN DE BIJENKORF

 
Etalagepopjes op een dieet van nectar en stuifmeel
Poseren in een jurk van zwart, een blouse van okergeel
En een schoudertas met een zeshoekig patroon
Overal triomfeert het vertrouwde hexagoon
 
Waar de leus op het flesje ronduit liegt
Waar dames ruiken naar iets zwaars dat snel vervliegt
Waar Eau de Cologne op een hals of honderd
de reukzin van de klanten overdondert
 
En de koningin, gevallen uit het glas in lood
ligt op de ebbenhouten trappen
verwend naar lucht te happen
De arme schat, de uitverkoren vrucht,
kijkt verlangend naar de draaideur en de wolkjes verse lucht
 
De bijenkorf,
Een vleugelachtig raamglas
in bruingeworden bijenwas
Ze zijn er nog, ik herinner het me graag
de wondermooiste trappen van Den Haag

Milla Braat

Nieuwe stad (1:25)

Gedicht voor Madurodam

In de schaduwen van de zon
Net zo moe als de anderen
Een losse tegel van de stoep,
de struik gebroken

De stad was niet bemuurd
Een elektrische baan trok haar open
en reuzen hadden haar bezocht

In de stralen plots een stad
waar alle talen klonken
Het ‘hier’ en ‘daar’ overkoepeld
Door hier en altijd nu

Een prinses pakte je hand
maar dat was helemaal niet nodig
Het overzicht was glimmend mooi

Het wonder van de schaal voltrok zich
De langste man op aarde danste
en de fotografen,

zij schenken de herinnering

Gilles Boeuf