Indisch Erfgoed: Perkoetoet

Voor een Indonesiër in stad of kampong is het niet ongebruikelijk om vogels in een kooi te houden. Op de veranda. Soms hangen die kooien aan een heel lange stok op de binnenplaats waarlangs ze overdag naar boven worden gehesen en ´s avonds weer worden binnengehaald. Het deed mij denken aan het hijsen en strijken van de vlag. Of aan het uitlaten van de dieren. Ik begreep niet goed waarom er vogels worden gehouden met die verpletterende natuur om de hoek. Na wat navraag bleek dat er serieus wordt geluisterd naar het gefluit en dat luisteren geeft rust. Zeg maar dat het een moment van bezinning is. Een korte meditatie waarbij met behulp van het vogelgezang voor een ogenblik in het “nu” geleefd kan worden. Sinds ik dat wist, benaderde ik de vogels met een ander oor. Ik had als gast van dit prachtige land weinig keuze dan te doen wat mijn gastheer deed. Stilstaan bij de schoonheid van het gezang. Er was één vogel bij die door zijn eentonige gefluit indruk maakte. De perkoetoet. Perrrrkoetoet. De r hield hij wat langer aan leek het en het koetoet kwam er kort en bondig achter aan. Steeds weer. De monotonie bracht me al snel in die meditatieve staat. Na een tijdje knikte de gastheer me toe en vroeg me of ik nu begreep waarom?

Een paar jaar later liep ik het pand binnen van de redactie van Moesson waar ik toen werkte. Het was rond negen uur in de ochtend en midwinter. Ik hing mijn jas op in de gang en hoorde geen stemmen binnen. Vreemd. Ik deed voorzichtig de deur open. Perkoetoet, stilte, perkoetoet. Iedereen zat achterovergeleund achter zijn bureau. Als in een trance. Ik keek rond op zoek naar de kooi. Die was er niet. Wat dan? Ik keek naar collega Madeleine. Ze gebaarde met haar wenkbrauwen. Ik volgde de beweging. De cassetterecorder. De hoofdredacteur had één vinger bij de stopknop en in zijn ogen de dromerige blik van die Indonesiër. Ik heb een kopie van dit bandje, twee maal dertig minuten perkoetoet. Niets anders. Maar jammer genoeg geen cassetterecorder meer…

,

One Response to Indisch Erfgoed: Perkoetoet

  1. Roel juli 1, 2011 at 12:46 pm #

    Geluiden hebben heel veel invloed zonder dat we het merken.
    In de straat waar ik woonde stak een Hindu buurman met lange stok zijn vogelkooitje naar de tweede etage aan een haakje zo kon de vogel genieten van de eerste zonnestralen en dan begon hij te fluiten Soms zie je hier of daar nog een kooi hangen terwijl de eigenaar in de buurt is want sommige vogels zijn heel duur
    Twa-Twa

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag