Radio De Kockstraat: De lege mart

We nemen tram 11 vanaf Hollandspoor en stappen uit, éen halte vóor ´t Hobbemaplein.
Er is een stalen hek van IKEA omheen gezet en eronder is ruimte weg gegraven voor een parkeergarage. Misschien dat de klinkers in de middenpaden dezelfde zijn als die van dertig jaar geleden, maar ik durf er geen eed op te doen. Het stalen hek houdt ons buiten, doet ons linksom om de hete brij heen draaien, totdat we ergens halverwege, aan de lange zijde, dicht op de stoepen van Transvaal, een open schuifpoort vinden, waarachter op een van de schragen een Roemeense meneer, die liggend op een zij en ons toelachend met roze wodkawangen, patience speelt. We vinden op deze vroege zondagochtend: De Haagse Markt in ruste.
Ik had verwacht aan te treffen een klerezooi van achtergebleven Obst und Gemüse en vissekoppen in bakken met smeltwater. Een enkele vertrapte bos niet te verkopen fresia´s, desnoods. Maar alles is zo clean als ´t maar wezen kan. Spick & span, zogezegd, alsof een MacDonald´smanager er de afgelopen marktdag op heeft toegezien dat alles voor de volgende maandag als door een ringetje te halen wordt achtergelaten (uiteraard zonder uitbetaling van overuren).
Aan de hand van mijn moedâh meegetrokken, maakte ik jaren geleden jarenlang, door schade en schande wijzelijk weerloos geworden, elke zaterdagmiddag de gang vanaf de Paul Krugerlaan (bij de Chinees op de hoek, die toen nog slechts bami en nasi gewóon of speciáal (dat was toch een gebakken ei en ´n plak ham extra!) op het menu had, rechtsaf) naar de Haagsche Markt. Niet voor batterijen, krultangen, badslippers of gordijnstof, maar voor gerookte paling en ongepelde garnalen. Andere kramen werden niet eens een blik waardig gegund! Het was elke week weer dezelfde zigzagbeweging van vooraan het meest rechter pad naar halverwege het uiterst linkse. Want daar was de steevast & immer vier rijen dik door klandizie omgeven kraam van dat mens van Simonis.
Dat mens van Simonis (ik heb mijn moedâh haar nooit anders horen noemen) keek uit d´r ogen als een van de rauwe makrelen die ze van tussen het ijs in de plastik bakken verkocht: er werd slechts emotieloos waargenomen, maar óf je werd waargenomen daar mocht je naar raden. Ik was bang van dat mens van Simonis. Ze verkocht haar garnalen en vis met een air alsof je haar iets afnam. Guldens, kwartjes, dubbeltjes, stuivers of centen kwamen daar in mijn herinnering niet aan te pas. Vijfjes, tientjes, geeltjes en honderdjes wel (alles werd tenslotte naar boven en tot voorbij de einder afgerond). Die biljetten werden met visvette knuisten aangepakt en verfomfaaid in een plastik emmer gegooid. Naast de emmer zat de bewaker van de vetpot, éen bil op de schraag, een broze kleine man met brillantineharen, gestoken in een donkerblauw confectiepak, waarschijnlijk in bruikleen van iemand die twee, zoniet drie keer zijn postuur bezat. Uiteindelijk keerden moedâh en ik dan weerom, paling en garnalen in vet doch vetvrij papier. Bij thuiskomst pelde moedâh de garnalen met een bijkans autistische gedrevenheid alsof ze die zojuist toch maar mooi had weten te redden uit de klauwen van dat mens van Simonis.
We laten het skelet van kramen voor wat het is, lopen
verder Transvaal binnen, richting middelste De Kockstraat, zoals altijd even richting broednest, maar op het Paul Krugerplein vind ik het plots genoeg. Ik wil op ´n terras in ´t centrum met een pils en daarna, misschien, alstie nog ergens te krijgen is, een brado. Erop uit trekkend, op zoek naar wat geweest is, lijk ik in Den Haag altijd weer net even teveel teleurgesteld te worden. Maar, zoals homosuelendie een kind bij elkaar willen vrijen vrijmoedig lachend beweren,: ik blijf het proberen.



, , , , ,

8 Responses to Radio De Kockstraat: De lege mart

  1. Jacob Cats juli 17, 2011 at 2:25 pm #

    Mooi verhaal over Transvaal!
    (maar het is toch echt Kockstraat, vernoemd naar generaal Jan Kock)

  2. Snaaijbaard juli 17, 2011 at 2:47 pm #

    Wat een prachtig verhaal. Verstilde heimwee naar een tijd die mischien niet beter was maar toch echt wordt gemist. Mooie eenzame foto’s.
    Compliment.

  3. Radio De Kockstraat juli 17, 2011 at 2:52 pm #

    Dank, Jacob!
    En: je hebt helemaal gelijk: ‘de’ hoort in deze straatnaam hoegenaamd niet thuis.
    En: zo zie je: wat via het orale in slijt draagt ertoe bij dat straten, vooral in Den Haag, hun eigen naam krijgen, ongeacht de beruchte en/ of vermaarde naamgever 😉

  4. Radio De Kockstraat juli 17, 2011 at 3:02 pm #

    Binnenkort effe jambalaya, Snaaijbaard 🙂

  5. Raaphorst juli 17, 2011 at 7:40 pm #

    “Den Haag altijd weer net even teveel teleurgesteld” – teleurstelling is een drive om onze verhaalzin in actie te krijgen. En dus stelt het stuk zeker niet teleur.

    Dat je maar vaker teleurgesteld mag worden 😀

  6. Radio De Kockstraat juli 17, 2011 at 8:21 pm #

    Vragend naar de bekende weg blijven wij streven en sneven 🙂

  7. Yvon juli 18, 2011 at 4:09 am #

    Haha, wodkawangen, makrelenogen en brillantinehaar: geweldig. De foto’s zijn het toppunt van Haagse troosteloosheid.

  8. Roel Wijnants juli 21, 2011 at 1:42 am #

    Ik zie de mevr Simonis zo voor me .te sjiek om vis te verkopen :-)))
    En die Chinees om de hoek is ooit opgepakt voor het verkopen van echt hondenvlees.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag