Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 1 De vingers van de postbezorger

postbode-vingers

foto: Harry Zevenbergen

Het bezorgen van de post is een edel beroep, maar de romantiek zit niet in de handeling zelf. In principe is het niet meer dan de post van nummer 15 door de deur doen bij nummer 15 en of daar nu Maxima en Alexander wonen of meneer en mevrouw Jansen of de broertjes Ahmed en Abdel dat doet er niet toe. De romantiek van de postbode is dat hij overal komt, mensen ziet en spreekt en deel uit maakt van hun leven. Of het nu is omdat hij ze een belastingteruggave bezorgt, de brief van een deurwaarder of een liefdesbrief. Hij maakt het verschil en dat dan ook nog eens met gevaar voor eigen lichaamsdelen. Mensen beseffen namelijk vaak niet wat ze de postbode aandoen. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat er mensen zijn die met satanisch genoegen, wachten op de vloeken of de kreten van pijn wanneer de post door de bus komt.

De ene brievenbus is de andere niet, er zijn er bij die tentoon zouden kunnen worden gesteld in Museum de Gevangenpoort. Ze zijn er in soorten en maten, ik zal er een aantal voorstellen misschien kunt u straks even kijken of uitproberen welke u zelf heeft en zonodig een ander aanschaffen.

1. De klepper – Een ongevaarlijke maar luidruchtige brievenbus. De klep is vrij groot en valt nadat de post erdoor is gegleden met veel lawaai dicht. Doet ook vaak tevens dienst als vervanging van de bel.

2. De lilliputter – De lilliputter is een brievenbus die irritatie oproept. Een kaart of een brief kan er doorheen, maar alles dat groter is moet gevouwen en met veel geweld en kans op beschadiging naar binnen worden geduwd.

3. De muizenval- Een brievenbus met een sterke veer die moeilijk is te openen, maar die zeer goed en met veel kracht weer sluit. Met stevige post is het nog goed te doen, maar met een slappe envelop ben je bijna genoodzaakt met je vingers naar binnen te gaan om deze erdoor te krijgen. Met een beetje pech haalt deze bus letterlijk het bloed onder je nagels vandaan.

4. De Guillotine – Dit is de ´verbeterde´ versie van de muizenval. Het is niet de vraag of je gewond raakt maar de vraag of alles er nog aanzit wanneer je je hand terughaalt. Ik ken menig postbode die één of meer vingertopjes mist.

5. De borstel – Dit exemplaar is bedoeld om tocht tegen te houden, maar vormt in combinatie met 2, 3 en 4 een extra te nemen hindernis.

6. Brievenbus met hond – De eerste les is stop nooit je vingers door de brievenbus, maar zoals gezegd kan dit bij sommige bussen bijna niet vermeden worden en bij de muizenval en de guillotine valt bovendien het overhaast terugtrekken van de vingers ook niet aan te raden. Met een hond die het op de vingers voorzien heeft moet je echter uit twee kwaden de minste kiezen.

7. Het tochtgat – Dit is voor de postbode de ideale bus, je hebt maar één hand nodig en kunt daarmee de post met een ferme worp door de deur gooien. Ik kan me nog herinneren dat ik als krantenjongen een bus had met daarachter op twee meter afstand een paraplubak. De kunst was om de krant met de juiste kracht door de bus te gooien in de paraplubak. Het leverde geheid een klacht op en excuses wanneer men de kranten op een regenachtige dag uiteindelijk vond.

8. De open deur – Makkie. Vanaf grote afstand, mijn persoonlijk record is 25 meter, kan de post naar binnen gegooid worden. Het prikkelt bovendien de fantasie, want wat zou het leuk zijn om stiekem naar binnen te sluipen en de post op de wc-bril te leggen, in de koelkast, in de slaapkamer onder het kussen of tussen twee boterhammen op een bordje op de tafel met een kopje warme thee erbij. Tot nu is het bij gedachten gebleven.

dagboek-koelkast

foto: Harry Zevenberg

, , ,

6 Responses to Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 1 De vingers van de postbezorger

  1. Roel Wijnants juli 27, 2011 at 4:03 pm #

    Leuk verhaal :-))

  2. Jacob Cats juli 27, 2011 at 4:11 pm #

    Hilarisch!
    Met gelukkig ook goed nieuws er in verwerkt…: “excuses wanneer men de kranten op een regenachtige dag uiteindelijk vond”

  3. jelle schunselaar juli 27, 2011 at 4:26 pm #

    leuk verhaal ik kan me alleen geen voorstelling maken van nr 3 en 4

  4. madbello juli 27, 2011 at 5:07 pm #

    Zo zie je maar, elke beroep heeft wat. Maar kan me inderdaad voorstellen dat elke brievenbus wel zijn verhaal en irritatie heeft, benieuwd naar deel 2 🙂

  5. Radio De Kockstraat juli 27, 2011 at 6:37 pm #

    Heerlijk!
    Kommop met deel 2!

  6. Snaaijbaard juli 27, 2011 at 8:53 pm #

    Gaaf stuk! Ben in een vorig leven een paar jaar krantenjongen geweest en je hebt helemaal gelijk. Mensen kopen een brievenbus en staan niet stil bij degene die er wat in moet doen.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag