Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 2 Bezorg jezelf een zonnige zomer

catshuys

foto: Harry Zevenbergen

‘Vakantie is buiten zijn en vrij zijn. Dat geldt ook voor een baan bij Post.nl. Je bent buiten en kan je eigen tijd indelen. Zelfs de hoeveelheid uren. Lekker in beweging in de zon. En na of voor het werk is er nog alle tijd om andere leuke dingen te doen. Want dat is echt vakantie.’

Aldus een wervingsfolder van Post.nl voorheen TNT de voormalige PTT. Het begon allemaal toen deze folder bij mij door de bus viel. Op de voorkant een plaatje van mensen op het strand. Een man onderuit op een stoel met een posttas naast hem genietend van de zon. Een aantal vrouwen die met een strandbal aan het spelen zijn. Verder is het strand leeg. Dat kan nooit het strand in Den Haag of Scheveningen zijn. Met dat weer mag je blij zijn als je handdoek nog ergens tussen past. Het strand in de zomer, dan ga ik liever post bezorgen. Dat en dat ik door tijdelijke liquiditeitsproblemen in mijn persoonlijke kunstsector gedwongen werd tot deze stap. Voor mij is vakantie slenteren door een mooie stad. Ik woon in een mooie stad en wanneer ik bij dat slenteren wat brieven ergens door de bus moet doen, dan doe ik dat gewoon. En zo begon het allemaal; mijn carrière als postbezorger.

Niet dat ik een groentje ben. Van mijn 16e tot en met mijn 21e bracht ik de post rond in Rhenen en wanneer je dat in de Rhenense bergen kan, kan je het overal. ’s Middags bezorg ik post en lang daarvoor van 5 tot 7 wanneer bijna iedereen nog slaapt, sorteer ik de post voor de postbussen. Maar wiens post ik in handen krijg, bij wie ik het bezorg en wat er in staat dat hou ik voor me. Dat valt onder het briefgeheim.

In het algemeen houden postbodes zich daar aan. In Rhenen maakte een grote groep postbodes, mannen, een uitzondering voor een discrete envelop waarin de Playboy maandelijks op het postkantoor arriveerde. Voorzichtig opende de vinder de envelop en haalde het nieuwe nummer tevoorschijn. Triomfantelijk zwaaide hij ermee. In de daarop volgende secondes werd hij bestormd door een groot deel van de collega’s. Ook de chef kwam hoofdschuddend even meekijken. Daarna ging de Playboy terug in de envelop. Wanneer het nodig was werd er nog even een stickertje met beschadigd op geplakt en was hij weer klaar voor bezorging. Verder was voor zover ik kon overzien het briefgeheim heilig.

Natuurlijk viel alles wat de postbodes op straat zagen en wat ze te horen kregen in gesprekken onderweg niet onder het briefgeheim. Alles maar dan ook alles werd doorverteld. Het gezegde luidt dan ook niet voor niets: ‘Wanneer de postbode het niet weet, weet niemand het.’

Tijdens mijn vakantie heb ik al heel veel mensen ontmoet. Vakantievrienden met wie ik soms even een babbeltje maak. Kinderen die een stukje met me meelopen en me van alles vertellen of die elastiekjes van me willen, met veel plezier geef ik ze een handvol. En iedere dag bezorg ik de post bij het Catshuys, jeweetwel schuin tegenover de Albert Cuip. Rutte heb ik er nog nooit gezien. En dat terwijl de Nederlandse Thatcher vorige week nog wel elders in de Schilderswijk op gympies werd gesignaleerd. Want dat moet gezegd onze Thatcher heeft een vriendelijke uitstraling. Met een glimlach steelt hij van de armen en laat de rijken met rust. Maar in mijn vakantie wil ik onbezorgd leven en niet denken over de staat van Nederland. Wanneer ik Rutte tegenkom geef ik hem een handvol elastiekjes, als hij er om vraagt. Want dat is echt vakantie.

, , ,

One Response to Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 2 Bezorg jezelf een zonnige zomer

  1. Roel augustus 7, 2011 at 7:26 pm #

    Goed verhaal. zal aan je denken als ik nog eens een stiekie nodig heb

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag