Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 3 Nadenken is een grote handicap

13

foto: Harry Zevenbergen

In principe hoef ik niet zoveel te denken over wat ik aan het doen ben. Zoals eerder opgemerkt de post van nummer 15 moet in de bus bij nummer 15. Dat is de basisregel, maar wat nu wanneer ik voor de deur sta bij nummer 15 en er is geen deur. In plaats van een deur staat er een grote houten plank en daarachter zijn bouwvakkers druk in de weer. Of nog vreemder ik sta voor de deur bij nummer 15 en er is niet eens een huis. Wanneer ik naar rechts beweeg sta ik bij 13 loop ik verder naar links kom ik bij 17, terwijl op de brief toch duidelijk 15 staat. Of ik sta bij 15 en er is een huis, er is een brievenbus, maar deze zit zo vol dat er niets meer bij kan. De dagen ervoor heb ik op hangen en wurgen er nog een paar brieven bij weten te krijgen, maar deze keer kan het echt niet meer. Ik kan natuurlijk de brieven retour afzender sturen en de zender met het probleem opzadelen, maar ik hou niet van problemen die ik niet kan oplossen. Uiteindelijk besluit ik dat ik niet anders kan. Ik pak mijn pen en stop de brieven met een zwaar gemoed in de oranjerode brievenbus, wetend dat morgen een aantal mensen de post die ze als verzonden beschouwden weer terug krijgen.

Ik weet niet of dit gevoel van falen slijt, ben ik de enige postbezorger die hier van wakker ligt.
Denken daar ben ik goed in en dan heb ik het vooral over de kwantiteit die niet noodzakelijkerwijs gepaard gaat met kwaliteit. Zo heb ik nog zo´n puntje. ´s Ochtends om 5 uur sta ik bij de postbussen. Ieder vak waarin ik de post moet gooien heeft een kleur. Het vak is of rood of blauw. Wanneer alles klaar is klinkt de stem van de chef door de ruimte: ´Eerst rood, dan blauw´. Na een aantal herhalingen is er altijd nog wel een postsorteerder die toch doodleuk de blauwe post uit de vakken aan het halen is. Wanneer alle rode post in bakken is gedaan worden de karren naar de postzakken gereden waar alle post uiteindelijk op andere karren komt die corresponderen met een bepaalde rit. Na rood volgt voor blauw dezelfde procedure. Simpel een postsorteerder doet de was. Of het nou een grap is van de postsorteerders ten koste van mij als nieuweling, weet ik niet. Maar in de kast die ik sorteer zit naast rood en blauw ook een groen vak. Het is de enige kast met een groen vak. Ik durf het de chef niet te vragen en laat het groene vak gewoon voor wat het is. De volgende ochtend is het vak leeg en maalt het weer door mijn hoofd wat dat toch is met groen? Ik probeer het los te laten, voor zover ik weet heeft mijn groene vak geen rampen veroorzaakt. Iedere ochtend komt er post en gaat de post de deur weer uit. Ik moet het groene spookvak echt loslaten.

Vandaag stond ik mijn posttas klaar te maken in de van der Duynstraat. Toen een man me vroeg of ik nog zo´n echte originele postbode was en geen uitzendkracht. Het holde achteruit volgens hem. Er werden zoveel fouten gemaakt. Ik beloofde dat ik mijn best zou doen. Maar vanaf de eerste deur kwamen de gedachten. Ik stelde om mezelf gerust te stellen dat ík geen fouten maak. ´Ik maak geen fouten. Ik maak geen fouten.` Midden tijdens de 10e herhaling van dit mantra, gooide ik zonder opletten de post van nummer 15 door de bus van 13. Toen de post door de gleuf gleed zag ik nummer 13 op de deur staan. Na vijf minuten indringend aangebeld te hebben deed er niemand open. Op het hoofd van mensen moet een waarschuwing staan: ´Denken kan het levensgeluk en het werkproces schaden´ Want zo is het. Wanneer je over alles nadenkt, lopen zelfs de simpelste zaken spaak. Denken ik raad het iedereen af.

, , ,

3 Responses to Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 3 Nadenken is een grote handicap

  1. Jacob Cats augustus 11, 2011 at 12:11 am #

    Moraal: Denken ik raad het iedereen af.
    Sterk!

  2. madbello augustus 11, 2011 at 2:53 pm #

    Zo als bij ambtenaren, denken of zelfs mee denken word hard afgestraft 🙂

  3. Jacob Cats augustus 11, 2011 at 7:08 pm #

    Al denkend kom ik terug op mijn vorige post…
    Zo vind ik het herhalen van een mantra geen denken.
    Het is eerder het tegenovergestelde. Het denken afstoppen.

    En het lijkt juist goed om over die overvolle brevenbus bij 15 na te denken.
    Welke verhalen kunnen daar achter zitten?
    Toets je gedachtes bij een volgende ronde.
    Misschien leidt dit tot een ontdekking of kan je iemand helpen.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag