Het is zomer 1979. Een groepje vrienden is getuige van een catastrofaal treinongeluk in een klein stadje in Ohio, terwijl ze een 8 mm-filmpje aan het maken zijn. Het treinongeluk is echter niet een ongeluk en al snel gebeuren er in het stadje Lilian vreemde dingen en verdwijnen er zelfs mensen.
Een mix van jonge acteurs, sentiment, science fiction, actie, goed opgebouwde spanning, een oké verhaallijn en veel special effects. Een soort E.T maar dan heftiger en enger. Normaal gesproken zie je mij niet snel een science fiction film zien, maar ach, het regende alweer. Een magere 7.
Hij was goed, maar wel echt een jeugdfilm.
Ja een echte klassieke Spielberg. ‘ soort E.T maar dan heftiger en enger’…
Zo’n film die helemaal het verhaal vanuit de kinderen verteld waarbij de volwassenen de bijrollen hebben. Spreekt altijd het kind in me aan. Ik moest ook aan die andere klassieker van Spielberg denken: Close encounters of the third kind.
Sound Design was behoorlijk over de top, niet realistisch.
De hele film was niet realistisch
de super 8 bij de aftiteling aan het einde vond ik het leukste van de film eigenlijk.
Ja sure
Maar hierbij sloot het geluid ook niet echt aan bij wat je zag soms, met name bij het treinongeval sloot het geluid raar aan vond ik.
Bij zulke visuele beeld en geluid explosies let de gewone bioscoop kijker niet naar hoe het knip en plak gedaan is.
Het is mij in ieder geval niet opgevallen omdat het sowieso zo veel dingen uit balans waren.