Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 7 Hoofd uit het raam

stiekbal

Wanneer ik een paar huizen van het zijne ben, steekt hij zijn hoofd uit het raam. De Surinaamse man in de aanleunwoning. Hij zegt niet veel, bromt wat terug wanneer ik hem groet. Hij is één van mijn vaste punten op de ronde die ik maak. Ik geef hem de post aan door het raam. Hij bedankt me…denk ik en ik wens hem nog een goede dag.

Verder op de route nog een hoofd een Turks meisje en haar broertje. ´Heeft u elastiekjes?´ De vraag is iedere dag hetzelfde. Ik zorg dat ik ze niet teleur hoef te stellen. Na een paar weken vraag ik haar wat ze met de elastiekjes doet. Ze blijkt er een bal mee te maken, dat is wat ik vroeger ook deed. De bal werd, net als die van haar nu, iedere dag een beetje groter. Koppen en schieten op een gegeven moment wordt dat gevaarlijk. Het gaat om het maken van de bal niet het gebruiken. Bowling of kegelen dat zou misschien wel kunnen.

Ze is niet de enige die elastiekjes wil. Ondanks alle playstations, nintendos, smart phones zijn de rubberbandjes nog steeds gewild. Een groepje ´ondeugden´ komt opvallend beleefd met dezelfde vraag.. Ik geef de elastiekjes aan één van de jongens en zeg er pedagogisch bij dat hij moet delen met zijn vrienden. Even later rollen ze stoeiend over straat in een gevecht om de meeste elastiekjes. Ik hoop natuurlijk wel dat ze geen katapult gaan maken om de postbezorger met zijn eigen wapens aan te vallen of om de achterruiten uit auto´s te schieten. Maar hoeveel ik er ook weggeef degene met de meeste elastiekjes dat ben ik en dat blijf ik. Thuis groeit mijn bal gestaag.

Even verderop kom ik een jonge vader tegen met een grote baby in de wandelwagen. De baby kijkt tevreden en wiegt ritmisch met haar hoofdje heen en weer. Op haar buik ligt een i-phone met daaruit de stem van Snoopy Dogg: ´I don’t need no bitch, bitch, bitch, bitch all on me
Trippin’ and calling my phone, always lying/I don’t need no bitch, bitch constantly checking on me/Bitch don’t even try it/I’m out here grinding, that’s why/I don’t need no bitch, bitch, bitch…´.

In de straat waar ik woon, aan het einde van mijn route, heb ik altijd twee kleine meisjes achter me aan. Ze vertellen van alles. Waar ze wonen, wie hun buren zijn. Ik babbel een beetje met ze, maar rem ze wat af waar het de informatie betreft. Ik wil niet alles weten. Op een gegeven moment steek ik de straat over en staan zij aan de andere kant van de weg op de stoeprand om de laatste dingen te roepen die ze op deze dag aan me kwijt kunnen. ´Tot morgen´, roep ik terug.

Ieder beroep heeft wel zijn standaardgrappen bij de postbezorger is dat er één die zo oud is als de belastingdienst. ´Gelukkig geen blauwe envelop vandaag postbode, geen nieuws is goed nieuws.´ Ik heb hem de afgelopen maand zeker 50 keer gehoord. De mooiste was van een Turkse man die met een ondeugende glimlach in gebroken Nederlands begon over blauwe enveloppen en dat hij die liever niet heeft. Dat is nu integratie, het liefst zou ik hem zijn inburgeringsdiploma ter plekke geven.

, , ,

5 Responses to Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 7 Hoofd uit het raam

  1. Jacob Cats september 8, 2011 at 1:16 am #

    Mooi!

    Propagandabode, bedankt.

  2. M.A.D. Bello september 8, 2011 at 7:17 am #

    Moeten al die kinderen niet naar school??? 🙂

  3. Harry september 8, 2011 at 12:42 pm #

    §MAD De post was weer eens laat 😉

  4. coenst september 8, 2011 at 2:09 pm #

    Geweldig stukje “uit het leven gegrepen”!

  5. Roel Wijnants september 16, 2011 at 9:35 pm #

    Mooie dag uit het leven van…………….

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag