Pas toen ik 15 jaar in Den Haag woonde, begon ik me een soort van verwant te voelen met deze stad. Mijn vriend en ik kregen toen een zoon en hij was natuurlijk direct een Hagenaar. Later kregen we een dochter en zij zal ook de rest van haar leven een geboren Haagse zijn. 100% Haags.
Mijn meisje werd laatst 4. Ze is, in tegenstelling tot haar moeder, een écht meisje-meisje. Zo heet dat. Echt. Ze houdt van roze en glitters. Prinsessen, sieraden en make-up. Ik kwam wel eens eerder in de speelgoedwinkel dus ik wist al van de mega-grote afdelingen met alleen maar spullen die aan roze kinderwensen voldoen. Ik had het echt nooit voor mogelijk gehouden dat een kind van mij zo zou zijn. Ik vind het overigens helemaal niet erg: ze wordt echt heel blij van roze en glimmend plastic. Ze kan er uren mee spelen.
Het levert ook een heleboel grappige momenten op. Totaal nog niet in staat om iets te doseren, was haar hele gezicht knalroze met blauwige vlekken minder dan 5 minuten nadat ze haar eerste make-up koffertje kreeg. Lippenstift, oogschaduw, rouge: alles, overal. Gelukkig kreeg ze enkele momenten daarna nog een make-up koffertje. Dat hebben we weggelegd. Mag ze af en toe mee oefenen op de pop. Maar als we even niet opletten, zit ze weer helemaal onder.
Hagenaars zijn gek op échte meisje-meisje, kijk maar naar Barbi
ik had vroeger ook zo’n pop. maar mijn heikelpunt was dat ik altijd haren knipte van poppen. dus ook die make-up pop werd schots en scheef geknipt. zo ook al mijn barbies en ook mijn eigen haar. … (ja, daar zijn nog foto’s van.)
Herkenbaar verhaal. Mijn dochter Puck was de eerste jaren ook verzot op roze. Maar goeds, dat gaat er ook wel weer helemaal vanaf als ze ouder worden denk ik. Ik vroeg het haar net of ze nog van roze hield en die blik terug sprak boekdelen. Rolde met haar ogen.