Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 10 Vooroordelen

Vooroordelen, we groeien er allemaal mee op. Het is nuttig, je zou er toch doodmoe van worden wanneer je alles steeds opnieuw moet beoordelen. Steeds weer die spinazie moet proeven om er achter te komen dat je ook deze spinazie vies vindt. Maar vooroordelen zijn net als vuurwerk je moet er wel voorzichtig mee omgaan.

Ik ben de post aan het bezorgen in de Waterloostraat. Terwijl ik een brief door de bus gooi bij nummer 50, staat een portiek verderop een donkere jongen te schelden bij zijn fiets. Iemand heeft hem iets geflikt, terwijl ik de post door de bus gooi, kijk ik naar links en tegelijk kijkt hij naar mij. Zijn ogen schieten vuur. ´Racist, wat kijk je?´ en nog een keer: ´vieze racist´. Ik ben verbluft dat zag ik niet aankomen. ´Hé joh rustig aan, ik wilde alleen vragen of ik je kan helpen.´ ´Ik heb geen hulp nodig van jou!!` Ik besluit wijselijk mijn mond te houden. Dit is niet het moment om hem de les de lezen en gelukkig stemt hij niet in met mijn hulp. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik wanneer ik iets repareer de zaak alleen maar erger wordt. Is er één pan van je dak en je roept mijn hulp in, staat er binnen no time geen huis meer.

Die racismebeschuldiging zit me echter niet lekker. Het is de eerste keer dat ik hiervan beschuldigd word en ik had het kunnen negeren en gewoon verder gaan met mijn werk. Maar ik ga erover nadenken. 30 jaar geleden was ik in Amsterdam al actief in een anti-racisme comité in west. Het was in de tijd dat Kerwin Duinmeijer door een groepje skinheads werd vermoord en de Centrumpartij en de Nederlandse Volksunie actief waren. Maar pleit me dat bij voorbaat vrij van racisme? Zijn we niet allemaal een beetje racistisch? Zijn het niet de Nederlandse nazaten in Zuid-Afrika die de apartheid het liefst weer herinvoeren en schaften wij de slavernij niet veel later af dan andere landen? Zit het niet gewoon in ons bloed? Stop! Dat is pas een racistische gedachte. Ik hou er mee op.
Om mezelf af te leiden en gewoon voor de lol ga ik een vooroordelentest doen. Ik dwing mezelf om te reageren zonder na te denken.

Twee Marokkanen op een scooter: DIEVEN!
Een vrouw met kort haar, een spijkerbroek en een bril: LESBISCH!
Eén Marokkaan op een scooter: PIZZABEZORGER. Die was makkelijk de naam van de pizzeria staat op zijn jas. Verder weer.

Een politieagent die me een boete wil geven omdat ik op de stoep fiets: DIENSTKLOPPER.
Oude man die hoofdschuddend naar een groepje luidruchtige allochtone jongeren kijkt: PVV stemmer.
Brievenbus met nee nee sticker op de deur: VPRO leden. Ik speel vals heb de desbetreffende gids in mijn handen.

Twee Marokkanen op een scooter: HOMO´s
Dezelfde politieagent die op zijn mountainbike achter me aan blijft rijden over de stoep en zich niets aantrekt van mijn argumenten dat een postbode vrijstelling heeft en wel op de stoep mag fietsen: KLOOTZAK!
Dat laatste zeg ik hardop. De agent rijdt me klem en geeft me ondanks mijn pleidooi van een kwartier een dubbele boete. ´AMBTENAAR IN FUNCTIE´ roep ik hem na.

Eén vooroordeel over mij klopt in ieder geval. Wanneer ik met een politieagent praat op basis van redelijke argumenten eindig ik zo´n gesprek altijd met een proces verbaal in mijn handen.

, , , ,

2 Responses to Dagboek van een postbezorger in de Schilderswijk, Deel 10 Vooroordelen

  1. Raaphorst september 29, 2011 at 8:32 am #

    Iedereen heeft vooroordelen. Daar doe je niets aan volgens mij. Iedereen maakt onderscheid, iedereen keurt bepaalde dingen, mensen, zaken af. Waar je wel wat aan kunt doen is hoe je ermee omgaat.

  2. Roel Wijnants oktober 1, 2011 at 12:27 pm #

    Hoewel ik niets tegen politieagenten heb leg ik zo af en toe wel in de clinch . vandaar dat ik standaard een pasport bij me heb want dat is vaak het eerste waar ze naar vragen , en het niet
    bij me hebben (eigenwijs) werd me te duur.:-)))
    Vooroordelen hoort er een beetje bij zolang je het zelf in de gaten hebt is er niets aan de hand

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag