De knuffelvreemdeling van de maand

mauro

Mauro is een lieve jongen, Mauro is de knuffelvluchteling van de maand en natuurlijk moet hij blijven. Net als alle Mauro´s met een andere naam die in dezelfde situatie zitten, maar niet in de publiciteit komen. Als de talkshows hun werk hadden gedaan, hadden ze niet allemaal voor de makkelijke optie gekozen, maar hadden ze allemaal een eigen Mauro in het spotlicht gezet. Iedere dag een ander. Kinderen die hier het grootste gedeelte van hun leven wonen, onze taal spreken en niet de taal van hun ouders moeten hier kunnen blijven als ze dat willen. Niet alleen die ene met dat schattige Limburgse accent.

En er zijn er meer veel meer. Nederland voert in weerwil van wat Wilders, Rutte en Verhagen ons willen doen geloven al jaren een keihard en inhumaan vreemdelingenbeleid. Een beleid dat is ontworpen door Job Cohen toen Paars aan de macht was. Cohen deed toen met de Amsterdamse kleermaker Gümüs wat Leers met Mauro doet. En net als toen was er veel sympathie voor Gümüs. Want zodra je een vluchteling/asielzoeker een gezicht geeft, dan zijn veel mensen die normaal daartoe niet bereid zijn geneigd het voor deze persoon op te nemen.

Landen zoals Nederland die een grote welvaart kennen zijn in mijn ogen verplicht mensen toe te laten. Ook de economische vluchtelingen of de gelukszoekers zoals sommigen zeggen. Is ieder mens niet in de kern een gelukszoeker? Wanneer we willen dat minder mensen migreren moeten we stoppen met het plunderen van grote delen van de wereld, moeten we de slavenarbeid afschaffen, moeten we stoppen samen te werken met misdadige regimes.

En begin nu niet over de economische crisis. Wanneer de gemiddelde hongerige in Sudan hoort van onze problemen, lacht hij zich waarschijnlijk dood. Het probleem in Nederland en ook in de wereld is niet dat er te weinig geld is of dat er te veel schulden zijn. Het probleem is ook niet dat er te weinig eten is om iedereen fatsoenlijk te voeden. Het probleem is de verdeling. Dat sommige mensen een brood moeten stelen om te overleven en anderen brood weggooien. Ons doel moet niet zijn om de economie te laten groeien, zodat we weer over kunnen gaan op de orde van de dag. Ons doel zou moeten zijn de manier te veranderen waarop de welvaart wordt verdeeld.

Het is misschien een utopie om te geloven dat de mensheid die nu vooral geneigd is tot hebzucht en egoïsme, ooit tot een politiek/economisch systeem komt waarin niet geld en macht centraal staan maar een rechtvaardige verdeling van welvaart. Maar de mens heeft wel meer dingen gedaan die voor onmogelijk werden gehouden. Ik weet het nog goed dat we in grotten leefden en een berenvel millennialang de Haute couture was. De mensen zijn magiërs. Wanneer een mens een iPad kan ontwikkelen, een ruimteschip en de televisie. Dat moet het verdelen van het brood toch een simpele opgave zijn.

Ook in een ideale wereld zullen mensen soms verkassen. Misschien omdat een Mauro graag de elfstedentocht wil rijden of omdat Henk en Ingrid het liefst het hele jaar in de zon liggen op een tropisch eiland. In een wereld zonder grote welvaartsverschillen is migratie geen probleem.

Tot die tijd moeten we Mauro en zijn lotgenoten desnoods een onderduikadres geven als het nodig is.

(foto: Maurits Burgers / creative commons BY-NC-SA)

, , , , , ,

One Response to De knuffelvreemdeling van de maand

  1. Roel Wijnants november 2, 2011 at 4:27 pm #

    Goed verhaal-info , Ik heb al eerder een onderduikadres aangeboden .
    Had het nou maar een oorlogsmisdadiger geweest dan waren de vooruitzichten om te blijven .stukken gunstiger,
    er zijn ± 800 personen die hier verblijven en 35 kunnen definitief niet teruggestuurd worden aldus de IND

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag