Zwartrijden naar mijn vader, de strippenkaart is dood

Eikelenburg

Vandaag was de laatste dag dat de strippenkaart geldig was. Een goede reden om een dagje te gaan zwartrijden leek me. OV-chippiraat, en dan kijken wat er gebeurt als ik betrapt wordt en ik glashard en beleefd vol blijf houden dat het aan de techniek moet liggen. Een experiment ter wille van het verdwijnen van het papieren, tastbare reisdocument, de strippenkaart.

Ik pakte 3 op het Valkenbosplein en reed tot Brouwersgracht. In de morgenlucht liep ik richting Binnenhof waar ik even dwaalde. Ik wandelde richting Koekamp en dacht over de mogelijke tramverbindingen en hun keerpunten.
Ik kuierde verder en terug, naar de oude stad, het kasteel, de vijver en het veld.
17 doemt op, richting Wateringse Veld. Ik bedacht me hoe laat het was en besloot de ingave te gehoorzamen.

Tweeendertig minuten en twee dozijn haltes later ben ik op Eikelenburg.

Ik ben hier sinds de uitvaart van mijn vader niet eerder terug geweest.
Halte, uitstappen.
Er lopen hier pauwen en fazanten.
En ook op de terugweg ben ik niet gecontroleerd.
Gratis, dat zou hem hebben aangesproken.

Geen idee dat vandaag me hier zou brengen Bert.

De strippenkaart is dood.
Bert heeft de OV-chipkaart nooit goed leren kennen.

, , ,

5 Responses to Zwartrijden naar mijn vader, de strippenkaart is dood

  1. Roel Wijnants november 2, 2011 at 10:32 pm #

    Mooi en ook ontroerend . Brengt de muziek weer in herinnering.

  2. Maup november 2, 2011 at 10:52 pm #

    Chansons zijn altijd goed đŸ˜‰

  3. madbello november 3, 2011 at 9:02 am #

    Gedurft en toch een bijzondere rit en bestemming geworden.

  4. pieter november 3, 2011 at 4:17 pm #

    Mooi verhaal Maurits, ik denk dat je vader de controleurs van boven af instructies heeft gegeven.

  5. Happy Hotelier november 4, 2011 at 11:24 am #

    Inspirerend Maup,

    Ik heb 2 chipkaarten voor mijn gasten. Die zitten in hetzelfde hoesje. Lekker vastgeplakt. Kun je bijna niet van elkaar krijgen. Lekker onhandig. Ik had ze woensdag meegegrist voor een tramrit omdat een van de gasten rapporteerde dat hij een gekke Nederlandse tekst had gelezen en ik wist even niet waar ik mijn eigen kaart had gestopt. Misschien had hij wel zwart gereden. Het is een Zwitser en die zijn redelijk law abiding. Het klopte: Eentje was er leeg. De ander deed het wel. Op het Centraal station aangekomen wilde ik die dingen weer opladen. Geen oplaadpunt te herkennen. Geen HTM kiosk te bekennen. Na vragen blijkt dat je dat ding ook in de treinkaartjes automaat kan opladen. Zo vaak rijd ik ook niet met het OV. Met de opgeladen kaarten weer de tram in…..hield ik ze te dicht bij elkaar en plopten ze allebei.

    De moraal:

    Ik heb dus voor jou ritje betaalt. Met plezier;-)

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag