Piek van de Week

Vorige week schreef ik dat ik in de race was voor een grote klus. Die heb ik niet gekregen. Dat is altijd een beetje spijtig maar nu kan ik me met aanhoudend enthousiasme op mijn eigen project blijven richten: het fotoboek over boksen dat dit voorjaar moet verschijnen. Ik heb de afgelopen 2 jaar meer dan 450 bokswedstrijden gezien en gefotografeerd. Tienduizenden foto’s. Mijn selectie is nu teruggebracht tot minder dan 100. Een vormgever is er mee bezig, de foto’s worden nabewerkt door Magicgroup (www.magicgroup.nl) en ik heb een uitgever. Ondanks dat ik klaar ben met fotograferen voor het boek, laat ik geen gelegenheid onbenut om naar bokswedstrijden te gaan. Ik kan nu wat minder rigide werken maar ik fotografeer nog steeds.
Afgelopen zaterdag (5 nov) werd er in Den Haag gebokst en dat betekent dat ik er hier over mag schrijven. In de Saturnusstraat in de Binckhorst werd het leukste boks-feest van Nederland gehouden: het FFMAN. Food Fight Music All Night. Een hilarische avond met erg mooie bokspartijen. Chris van Veen van de Haagse Directe had sterke partijen gematched waarbij het echt niet van te voren vast stond of zijn boksers zouden winnen. De 2 Nederlandse Kampioenen van de Haagse Directe (zie mijn allereerste bijdrage aan Hofstijl) wonnen hun partij gelukkig wel.
(voor de liefhebber: meer foto’s op mijn facebook)

, , , ,

3 Responses to Piek van de Week

  1. Marco Raaphorst november 11, 2011 at 7:00 pm #

    Te gek gave foto’s!

  2. Radio De Kockstraat november 11, 2011 at 7:49 pm #

    Die grote kop.
    Die huid van leer.
    Neus, kin, jukbeenderen grotesk, de oren als kolen.
    Ik krijg voor ´t eerst De Handschoenen aangebonden.
    Mijn smalle polsen knikken.
    “Sla me.”
    “Ik wil je geen pijn doen, oom.”
    “Haha! Kommop, sla me.”
    “Ik …”
    “Sla me.”
    “Ik …”
    Een razendsnelle pets op mijn voorhoofd.
    “Sla me.”
    Ik wil mijn mantra herhalen, maar krijg in hoog tempo pets-pets-pets drie pijnloze klappen, alsof ik plagend gekieteld word.
    Met dichtgeknepen ogen verzamel ik al mijn krachtloze kracht en haal met gestrekt armpje uit.
    Mijn kleine vuist raakt vol een gewillig doel.
    Dan: niets.
    Ik open mijn ogen.
    Gelukkig, daar is oom nog.
    Hij grijnst stralend.
    “Zie je wel: zo erg is ´t niet …”

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag