Recensie: The Chosen One

Vorige week was ik al aanwezig bij de repetities in het Atrium. De doorloop die ik toen meemaakte zag er al mooi uit. Op de een of andere manier is de samenwerking tussen professionals en amateurs en jong en oud indrukwekkend; het geeft wat extra’s.

Een repetitie bijwonen en het dan op een zaterdagavond in het echt beleven is een totale andere ervaring. Dat hoef ik niet uit te leggen ook niet aan mezelf want ik heb zelf jarenlang achter de coulisse gestaan om te wachten wanneer de tijd er was om op te komen en met bewegingen te laten zien aan iedereen welk gevoel overgebracht moest worden. De hele periode van oefenen, samenwerken, dansen, pijn, doorzetten en het moment van voorstelling is een bijzondere belevenis wat ik mis als ik zulke repetities bijwoon.

The Chosen One gaat over buiten sluiten, afzonderen, er niet bij horen omdat je misschien flaporen hebt of een bril draagt. Of allochtoon bent, bochelrug hebt, lange armen en benen, wat dan ook. Dat je op allerlei manieren kunt voelen dat je contact wilt leggen maar het niet lukt. Dat het gevoel van je arm uitreiken en hulp vragen en niet geholpen worden of als er niet naar je geluisterd wordt het je verdrietig maakt en eenzaam. Dat de maatschappij steeds harder wort daarin.

Elkaar helpen, elkaar zien en horen.

Een zwaar stuk met zware muziek en toch ook weer lichtvoetig als de kinderen in groepjes of alleen het toneel op komen. Het moment waarbij Thomas in frustratie en paniek vraagt of hij alsjeblieft met iemand in contact kan komen om een beetje te praten en naar elkaar te luisteren en gooit met een stoel, valt, opstaat, valt en weer opstaat en door een oudere vrouw wordt gerustgesteld door hem een kus te geven op zijn voorhoofd brandden de tranen in m’n ogen en ik was niet de enige. Geïnspireerd door de dans van Pina Bausch vullen realistische fragmenten zich af met dromerige dans.

De jongste deelnemer was 4 en de oudste deelnemer 79.

Vanmiddag kun je nog een keer het stuk zien. In het Atrium. Alles in het Atrium wordt gebruikt als decor. Van balie tot lift en van bank tot trap. Ik raad je aan te gaan kijken.

, , , , , ,

One Response to Recensie: The Chosen One

  1. Ursula Garconius november 29, 2011 at 9:21 am #

    Hallo, het was voor mij de 2de keer dat ik aan zo’n voorstelling deelnam. FantaSTICH EN LEERRIJK.Ik heb genoten. Een vriendin had ik uitgenodigd en maatal laat zij het afweten, maar ik was ontzettend blij da zij er dit keer wel bij was.Zij had dit niet verwacht n liet merken dat het zeer in de smaak was gevallen, buiten verwachting.
    Van een bibliothecaresse ontving ik ook een heel lieve en bevestigend mail wat wat u bechrijft.

    Dank dat u bij de repetietie en de voorstelling was.
    en uw bericht in de krant.

    Mw. U. Garconius, Den Haag[59 jr]

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag