Mijn romance-bankje

Het was op een warme zomerdag, begin jaren negentig, in Den Haag. Ik sta op een zaterdagavond rond een uur of tien aan de bar van het Haags Filmhuis, toen nog op de Denneweg. Rustig in de foyer, maar zodadelijk lopen de films uit. Altijd aardig om dan te kijken of er bekenden uit de zaal komen en de trap af lopen. Zo ook die avond. En ik zie de bezoekers uit zaal 1 naar beneden komen. Tussen de stroom in ontdek ik een vrouw van mijn leeftijd, rond de dertig, en ik herken haar gelijk vanuit een dan al ver verleden. Ik zie Tanja, het meisje dat tot mijn twaalfde jaar op de Juliana van Stolberglaan een paar huizen verderop woonde. Ze was iets ouder dan ik en ik had niet echt contact, mijn zus wel. Er was me nooit iets bijzonders aan haar opgevallen. Maar nu bijna vijfentwintig jaar later zie ik een heel mooie vrouw van mijn leeftijd naar de bar lopen. Ik spreek haar gelijk aan en ze herkende mij. Ze is alleen en we hebben contact. Ik bestel een wijn voor haar, en neem zelf nog een fluitje. Ik ben ook totaal verrast dat ik haar nog zo makkelijk kon herkennen. We spreken over de laan en vroeger. Ze is getrouwd en heeft twee jonge kinderen. Ik heb een vriendin en we hebben kinderinteresse. Stof genoeg voor een bijzonder gesprek in de bar. Maar het is warm. Ik zie steeds beter in al haar bewegingen hoe aantrekkelijk ze is. Er slaat een acute verliefdheid in, niet gevaarlijk, maar hij is er. De tijd verstrijkt en ik doe rustig aan. Ik heb een voorstel in gedachten: Ik neem Tanja mee naar het romance-bankje op de Korte Vijverberg. Het is me te warm, en wellicht kunnen we ter afsluiting nog ergens buiten gaan zitten, ik heb een voorstel. Ze is ook verwonderd over de ontmoeting en stemt in. Ze kon eindelijk een avondje alleen op stap. We praten steeds honderduit en lopen over het Voorhout. Dan strijken we neer op het bankje en zetten onze steeds intiemer wordende gesprekken voort. We weten ergens dat we elkaar na deze avond niet meer zullen zien. Dat maakt mensen ook vrij in hun verhalen. Ik pak haar hand vast en wrijf er zachtjes over. Ze laat het gaan en ik heb beet. In de volgende fase breng ik mijn hoofd steeds dichter bij die van haar. Dat gaat even zo door en dan geef ik haar een luchtig kusje onder het praten, op haar zoete lippen. Ik trek gelijk terug en zij reageert met een zoen. Het vuur sloeg even over en daar zaten we op het bankje.

Begin september 2011. ‘Gisteravond was de opening van de tentoonstelling Back Home in het Haags Historisch Museum over 50 jaar Golden Earring(s). Ik was er niet bij, maar correspondent Rob wel. Kort samengevat vond hij het een aardige tentoonstelling en een aardige opening, maar de grote afwezigen waren wel de mannen van de Earring zelf. Alsof je een verjaardag viert zonder de jarige. Jammer. Maar Rob had nog een onverwachte, kleine verrassing voor mij in petto in de vorm van onderstaande foto over een aantal zoete en amoureuze herinneringen van mij die ik hem ooit geschreven heb. Ik had er verder niet aan gedacht, maar hij was het niet vergeten. Het schelpenpad langs de Lange Vijverberg tegenover het Binnenhof is mijn favoriete plek van Den Haag, misschien wel van de wereld. Aan de korte zijde, voor het Haags Historisch Museum staat een onopvallend bankje met uitzicht op de Hofvijver. Nu ken ik dat bankje goed, want vroeger nam ik er op zwoele, zoele zomeravonden leuke dames mee naar toe om er te zitten, te praten, te flirten en soms om wat mee te vozen. Het was mijn romance-bankje. Ik denk daar met veel plezier en genegenheid aan terug. Ik herinner me ook nog goed de lantaarnpaal met een wat surrealistisch, oranje schijnsel.’

In 2005 zit ik op een avond voor de tv en zie ik een aflevering van het politieke, Haagse drama Medea, van Theo van Gogh. Op een gegeven moment staan de twee hoofdrolspelers, Katja Schuurman en Thijs Römer, voor mijn liefdesbankje en kussen elkaar, voor het allereerst. Een verrassend, toevallig en herkenbaar moment. Vooral als je bedenkt dat niet veel later de twee acteurs ook een echte relatie kregen en inmiddels zijn getrouwd. En nu heb ik van Rob een foto ontvangen als herinnering aan mijn mooie, wilde jaren in Den Haag en aan mijn bankje.

bank2

Bankje Korte Vijverberg - foto: Rob van der Werf - 2011

De Nederlandse kunstenaar Paulus Constantijn La Fargue (1729-1782) werd in 1729 geboren in Den Haag. Als telg uit een kunstenaarsgezin, ook zijn drie broers en zuster waren schilders, legde Paulus Constantijn zich in eerste instantie toe op het vervaardigen van kamerbehang. Hij werkte onder meer voor de Haagse kunsthandelaar Gerard Huet. Later specialiseerde hij zich in het tekenen en schilderen van stadsgezichten, landschappen, actuele gebeurtenissen, portretten en genrestukken. Een van onze topstukken – de Hofvijver- (zie afbeelding) is geschilderd door La Fargue.

Bron: FaceBook, Haags Historisch Museum.

bankje5

Moby Dirk

Amsterdam – 18 december 2011 – Den Haag – 1960 – Voor hofstijl.nl # 3

, , , ,

3 Responses to Mijn romance-bankje

  1. rene bom december 18, 2011 at 3:54 pm #

    Hé , das MIJN bankie !!!!!!!!!!!!!

  2. herinnering december 19, 2011 at 4:35 pm #

    Het voelde als thuiskomen,
    daar op dat bankje.

  3. Roel Wijnants februari 3, 2012 at 1:40 am #

    Mooi verhaal vol zoete herinneringen

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag