Opkrabbelen. No-nonsense zelfhulpboek van Hofstijler Karin Ramaker

Hofstijler Karin Ramaker schreef onlangs het boek Opkrabbelen. Opkrabbelen is een no-nonsense zelfhulpboek met een bijzondere vormgeving dat lezers uitdaagt anders naar hun dip te kijken. Door middel van originele doe-opdrachten trekt Karin haar lezers spelenderwijs uit hun dip. Wij wilden natuurlijk weten waar dat boek over gaat, waarom ze het schreef, en of en waar we een gratis exemplaar kunnen bemachtigen (ja, dat kan. Aan het einde van het interview).

 

Wat was de directe aanleiding voor je boek?
Het begon allemaal met een stukje op mijn blog. Ik schreef een jaar geleden iets over een twijfelperiode in mijn leven, waar ik toen in zat. Ontzettend veel mensen reageerden daarop, vaak heel positief. Mensen vonden het fijn dat ik openhartig over mijn twijfels en angsten blogde, ze herkenden zich erin. Later heb ik er zelfs nog een online enquête over gemaakt. De respons op die enquête, en de snelheid waarmee mensen reageerden, deden me realiseren dat ik met dit onderwerp veel meer moest doen dan alleen erover bloggen. Zo werd het boek Opkrabbelen geboren.

Is dit nu het boek van een klein meisje dat, zich van schrik verslikkend bij de angstaanjagende aanblik van de grote boze buitenwereld, duizend-en-een vragen door het hoofd schiet? Of dat van een sterke volwassen jonge vrouw die haar angsten overwon en nu staat te popelen om de wereld daarover te vertellen?
Dat laatste. Ik heb zelf zoveel overwonnen! Het boek is allereerst een weerslag van het proces dat ik zelf de laatste jaren heb doorgemaakt. Het grootste ding voor mij was: niet goed weten wie ik was en wat ik aan kon. Als je niet goed weet waar je goed in bent, kun je door de dagelijkse omstandigheden heel onzeker gemaakt worden. Zo lukt het je niet om je goede kwaliteiten te ontwikkelen.

 

Maar wat was jouw worsteling nou precies?
Uiteindelijk is het verschil tussen waar ik een paar jaar geleden stond en waar ik nu ben, dat ik nu veel duidelijker weet wat ik kan, wat ik wil, en waar ik naartoe wil. Als je dat niet weet, loop je al snel tegen allerlei muren op. Dan doe je uiteindelijk maar wat. Ik zie dat bij heel veel mensen. Omdat ze ooit voor een bepaalde baan of studie hebben gekozen, of omdat de omstandigheden er ooit naar waren, doen ze sindsdien dingen zonder daar nu vragen bij te stellen. Als je niet weet wat je sterke en zwakkere eigenschappen zijn, dus waar jouw talent ligt, dan mondt dat uit in ontevredenheid of zelfs ongeluk. Het loont dus je angsten onder ogen te komen, ze te confronteren, en er een antwoord op te formuleren.

 

Volgens mij zijn de worstelingen die je beschrijft in je boek, universeel voor veel mensen van jouw leeftijd. Veel mensen lossen het op met een coach of psycholoog. Jij hebt een boek geschreven waarin je heel erg op je eigen proces reflecteert. Waarom heb je dat gedaan?
Ik heb zelf ook therapie gehad, en coaches bezocht. Maar met die mensen praatte ik vooral heel erg veel. Gelukkig had ik ook een enkele coach die me met een opdracht naar huis stuurde, zodat ik er ook wat mee kon dóen. Ik hou van aanpakken. Er zijn heel veel zelfhulpboeken in omloop van coaches en psychologen. Wat ik miste, was een zelfhulpboek waarmee je ook echt iets kunt doen. Ik geloof overigens niet dat die benadering voor iedereen is weggelegd. Je moet er wel een karakter voor bezitten dat graag de koe bij de spreekwoordelijke horens vat.

 

Dit boek is vooral een resultaat van mijn eigen proces, dat ik nu met de wereld wil delen. Ken je die boekjes van Wreck this Journal? Creatieve zelfhulpboekjes die je van vijf hoog naar beneden moet gooien, waarmee je onder de douche moet gaan staan, tekenopdrachten in mag kliederen, kapot moet scheuren of bewust koffievlekken in moet maken. Allemaal uit zogenaamde therapeutische overwegingen. Dat wilde ik allemaal niet, maar ik wilde wel mijn lezers actief betrekken bij het boek. Wij hoeven mijn boek gelukkig niet ritueel te verbranden, maar er staan wel veel doe-opdrachten in, waarbij je mag tekenen, schrijven, kliederen, wat je maar wilt.

Hoe gaat het nu met je schaduw?* Is de relatie verbeterd of verslechterd?
Haha, hij komt nog wel eens langs. Ik ben nu niet banger voor mijn schaduw dan vroeger, maar ook niet minder bang. Het was ook niet mijn bedoeling om mijn schaduwen te verbannen uit mijn leven, meer om er mee om leren gaan. En dat is gelukt. Schaduwkanten zullen er altijd zijn, maar evengoed hoort opkrabbelen ook bij het leven!

 

Je boek gaat over kleine persoonlijke kwesties, maar refereert tegelijk aan wezenlijke maatschappelijk en soms zelfs filosofische kwesties.
Als ik zat te schrijven, dacht ik natuurlijk niet: zo nu even een pittige aanklacht tegen de maatschappij formuleren. Maar ik voel het van binnen wel borrelen als ik het daarover heb. Ik wil de maatschappij toch iets vertellen. Mensen zijn nog maar moelijk tevreden te krijgen, we willen allemaal zo ontzettend veel, en dat geven we onze kinderen ook mee. Ik kan daar slecht tegen, dat overvragende keurslijf waarin we elkaar dwingen. Ik zou die andere kant van het leven graag willen laten zien. Kijk eens naar je omgeving, wie en wat daar al hebt, wat je al hebt bereikt, of hoe je op een andere manier jouw doelen kunt realiseren.

 

Maar ik lees er ook een oproep in om uit je eigen cirkel te stappen en je blik naar buiten te richten?
Ja, dat ook. Meer op elkaar gericht zijn. Om samen met elkaar te zeggen: hé, ik voel me even kut. Maar dat is gewoon ok. Het met mensen te delen, en daarna ook weer afsluiten. Ken je het programma Over de streep, met Arie Boomsma? Daarin bespreken leerlingen van middelbare scholen mét hun eigen groep hun angsten en onzekerheden. Door er in de groep zo eerlijk voor uit te komen wat je angsten zijn, ontstaat er veel wederzijds begrip tussen de leerlingen, wat de onderlinge relaties zo ontzettend verbetert! En daarmee wordt ook de individuele ontplooiing van leerlingen geholpen. Dat soort programma’s zouden ze eigenlijk op elke school verplicht moeten invoeren. Zo leren alle leerlingen elkaars sterke en zwakke kanten goed kennen, accepteren en er zo samen mee om te gaan. De school zou wat mij betreft allerlei vakken kunnen schrappen en vervangen door nieuwe, waarin jezelf leren kennen en accepteren en het leiden van een gelukkig leven centraal staat.

 

Dit boek gaat over angsten overwinnen en zo je talenten ontplooien. Waar ben jij nu klaar voor, na het schrijven van dit boek?
Ik ben nu aan het nadenken over hoe ik Opkrabbelen kan gebruiken in 2012. Ik zou dit thema heel graag willen gebruiken in workshops en gastlessen. Hé! Nu ik er zo over na zit te denken, waarom zou ik dit onderwerp niet kunnen uitbouwen tot een lesthema voor het basisonderwijs? Ik geef nu al gastlessen op basisscholen over bloggen en social media. Ik zou het wel leuk vinden om ook dit onderwerp op een basis school te behandelen. Misschien dat ik het tijdens de projectweken kan aanbieden op basisscholen!

 

* De schaduw waarover het hier gaat, komt voor in het boek Opkrabbelen, en verwijst naar de schaduwzijden van het karakter. Wil je GRATIS alles lezen over schaduwzijden en opkrabbelen? Laat dan jouw verhaal over het overwinnen van jouw schaduwzijde achter in de comments. De meest originele comment wint het boek:

 
 

Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan
Karin Ramaker
ISBN 978 90 5594 840 6
Winkelverkoopprijs €19,95

Uitgeverij Scriptum
Website Karin
 
Opkrabbelen is verkrijgbaar in alle boekhandels in Nederland en Vlaanderen, en hier online bij Selexyz.

, , , , , , ,

One Response to Opkrabbelen. No-nonsense zelfhulpboek van Hofstijler Karin Ramaker

  1. Jaap Stolze februari 2, 2012 at 5:55 pm #

    Hallo,

    Dit boek lijkt mij zeer interessant nadat ik er ook een artikel over las in dagblad Trouw.

    Ik ben na het verlies van mijn baan in een lange periode van werkloosheid gekomen.
    Hierdoor ben ik in een sociaal isolement gekomen omdat je echt in een gat valt na verlies van werk.

    Na lange tijd twijfelen om iets anders aan te pakken qua werk, heb ik besloten om weer opnieuw een opleiding te gaan volgen op m’n 40e.
    Daar ben ik nu mee bezig en hiermee heb ik mijn angst overwonnen om weer de maatschappij in te gaan i.p.v. jezelf thuis terug te trekken en de grote boze wereld niet meer durven te betreden.
    Zeker als alleenstaande zonder veel vrienden is het moeilijk om iedere dag weer gemotiveerd aan de slag te gaan.

    Met vriendelijke groet,

    Jaap Stolze.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag