Even m’n moeder wegzetten.

Rond deze tijd van het jaar kien je je boodschappentijd strategisch in, althans ik wel. Als ik ergens een hekel aan heb is het het belachelijk vele en dure aankoopgedrag van vretende families rond kersttijd. Dat ik dan ook nog moet oppassen om niet half overreden te worden door moeders met boodschappenkarretjes met blèrende kinderen erin of heel lang moet wachten in een lange kassarij is nog vervelender. Ik kien mijn boodschappentijd zo goed mogelijk in.

Vanmorgen stond ik in de rij van de Hoogvliet. Voor me legde een oudere vrouw in nepleren plastic zwarte jas haar boodschappen op de lopende band en legde daarna nog eens een hoeveelheid extra boodschappen er achteraan. ‘Ik heb twee keer boodschappen hoor, ze zijn allebei van mij!’ riep ze al wijzend naar de man achter de kassa. Hij droeg een knalrode strik met elanden erop.

Toen ze klaar was met de boodschappen op de band leggen reed de vrouw een rolstoel vooruit. ‘Even mijn moeder wegzetten hoor!’ riep ze weer naar de kassameneer. Moeders keek glazig voor haar uit terwijl haar dochter de boodschappen in tassen begon te doen. Nu was het mijn beurt. De kassameneer legde mijn boodschappen op de achterste rij waar ik amper bij kon en ik leunde dus over de boodschappen heen van mevrouw. Ik vulde mijn tas en legde het tussen de andere boodschappen op de band. Mevrouw leunde met haar enorme dubbel D boezem over mijn boodschappen tegen de tere eieren aan.

‘Wilt u alstublieft oppassen? Er zitten eieren in.’ deelde ik haar mee. Ze was om een grapje aan het lachen en keek me onthutst aan.

‘Oh, dat is niet erg hoor!’ zei ze toen.

Ik begreep er niets van.

‘Jawel, er zitten eieren in m’n tas.’

‘We moeten elkaar wel een beetje helpen hè, in deze tijden.’

Chaos. Het raakte kant nog wal. Ik checkte mijn eieren; doosje was nog heel en de eieren ook en ik rekende af. Snel naar huis fietsen en de kerstdrukte vermijden. Wat een toestanden rondom kerst.

[Foto gemaakt door Koffiemetkoek.]

, , , , , , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag