Piek van de week

Iedere keer als ik, om wat voor reden dan ook, in mijn analoge archief duik, word ik een beetje melancholisch. Heel veel dia’s en negatieven en contactafdrukken en vooral ook: heel veel arbeid.

Ik fotografeerde alles op 6×6 of groter (Hasselblad, Mamiya, Cambo). Een aantal jaar zelfs bijna alles op 6×6 dia. Fotograferen op dia betekende dat er geen ruimte was voor vergissingen: De dia was het eindresultaat. Als de foto gemaakt was, sprong ik op de fiets en bracht de filmpjes naar het lab. Twee uur later kon ik ze dan ophalen en dat was het. Geen herkansing in de doka. De modellen waren al lang en breed vertrokken of de gelegenheid was voorbij.

De uitgekozen dia plakte ik in een mooi hoesje en zo leverde ik dat in. Persoonlijk. Geen email, geen “wetransfer”. Hoogstens, in geval van nood, fietskoeriers.

, , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag