The Help vertelt het verhaal over twee African-American dames ten tijde van de Amerikaanse Burgerrechtenopstanden. Vrouwen die de ballen hebben in jaren ’60 hun verhaal te doen over hun werk als huishoudsters bij blanke welgestelde vrouwen in het zuiden van Amerika. Deze ‘hulpen in de huishouding’ voedden niet alleen de kinderen van hun blanke bazen op, zij organiseerden ook feesten en partijen voor hen, zorgden voor hun ouders en werden ondertussen met de nek aangekeken en van dingen beticht die zij niet gedaan hadden. Daarnaast mochten ze vooral niet de alledaagse voorzieningen gebruiken waarover hun bazen wel beschikking hadden.
Het is bevreemdend om te zien dat de vrijheden waar de Amerikanen voor hebben gevochten in WOII, zoals de vrijheid van ieder mens om te gaan en staan waar hij/zij wil, juist de vrijheden zijn die zij in de jaren ’60 hun ‘zwarte’ medemens nog steeds ontnemen. Voorbeelden uit die tijd zijn: op een aparte plek in de bus moeten zitten, publieke toiletten niet mogen gebruiken en van de eigen kinderen gescheiden worden om hun blanke medemens te dienen. Iets wat wij ons in deze tijd bijna niet meer kunnen voorstellen, maar helaas ook iets wat we juist nu weer vaak terug zien komen, de rassenhaat, was toen erg groot.
Een blanke welgestelde journaliste is erg verontwaardigd over hoe men omgaat met deze mensen en vraagt een van de huishoudsters haar kant vanhet verhaal te vertellen. In het diepste geheim beginnen de dames samen aan een voor die tijd ogenschijnlijk niet haalbaar avontuur, mede omdat de bazinnen van de huishoudsters vriendinnen zijn van de journaliste.
Wat mij boeide aan deze film was niet alleen de juiste aankleding en tijdsetting van deze film, maar ook het prachtige voorbeeld van waardigheid dat deze dames geven. Deze vrouwen die van oudsher geen beschikking hadden over hun eigen leven, vrouwen die vaak hun totale identiteit in dienst stelden van hun dienende taak, zij stralen een enorme wijsheid en waardigheid uit. Al hadden ze de taart van hun baas gemaakt en werd hun bevolen buiten hun behoeften te doen, hun waardigheid bleef hun grootste bezit!
Veel, heel erg veel kinderen in die tijd in de Verenigde Staten zijn generaties lang door deze hulpen in de huishouding opgevoed. Iets waar deze vrouwen zowel trots op waren als zich verongelijkt over voelden. Want het opvoeden van de kinderen van hun bazen betekende dat juist zij hun eigen kinderen niet zelf konden opvoeden. Met waardigheid en gepaste trots deden zij datgene wat menig van hen ook vaak de kop gekost heeft: they turned the other cheek.
Geen overgepolijste tearjerker, maar een ontwapenend verhaal van strijdbare vrouwen in een zeer ongeëmancipeerder tijd en vooral een tijd waar ‘de zwarten’ het licht en de kracht en vooral ook de moed erg hardnodig hadden om eindelijk onder het juk van de slavernij uit te komen.
Geschreven door Lies Baas met hulp van Gijs v/d Veur
No comments yet.