Olifantenpaadjes

Olifantenpaadjes

In de ge-urbaniseerde omgeving is doorgaans duidelijk zichtbaar dat we diep van binnen nog steeds dieren zijn. We accepteren als fietser en voetganger aan het begin van onze route vrij makkelijk een geplaveide weg, ook als deze een omweg maakt. Maar naar mate we dichter bij onze bestemming komen, en zeker vanaf het moment dat deze bestemming in het zicht komt, maken we ons eigen pad. We zijn als sjokkende olifanten en kiezen de meest ideale lijn van A naar B. Desnoods dwars door gras en gemeenteperk. Je vindt de meeste olifantenpaadjes dan ook in de nabijheid van treinstations, scholen, winkelcentra, grote kantoren en ziekenhuizen.

Het is Maarten ’t Hart die zijn ziel heeft verpand aan deze paadjes van verlangen, het pad van de ezel ofwel de olifantenpaadjes. Tal van deze paadjes zijn gebundeld in een boek vol foto’s die onze burgelijke ongehoorzaamheid zichtbaar maken, maar ook op Google maps kun je je lol op.

Nederland is met behulp van tekentafel, passer en lineaal bedacht en met kruiwagens tot stand gekomen. Water werd landbouwgrond, weiden worden bos, duinen worden woonwijk; we zijn er goed in. Over ieder pad en iedere straat, laan of avenue is lang nagedacht en zorgvuldig vergaderd. Nederland is bijna af! Maar onze goed bedoelende stedenbouwkundigen en planologen hebben in hun ijver één ding over het hoofd gezien: het menselijke oerinstinct. Natuurlijk zocht ik ze, die instinctieve paadjes in Den Haag. Vreemd genoeg liggen ze hier niet voor het oprapen. Aan het begin van de Kanaalweg vond ik een geultje door het gras, het was nog geen drie meter lang. Meer een afsnijdertje van rechtsafslaande fietsers. Ik tel hem niet mee.

Bij het Malieveld lag ooit een kleintje, deze is verdwenen door de aanleg van het nieuwe fietspad. Ook in het Haagse bos kwam ik ze niet tegen. Zijn we dan zo braaf in deze stad? Er ligt een geweldige kans voor durfals. Ik daag je uit. Want heb je de laatste tijd nog wel eens op het Koningin Julianaplein gekeken…

5 Responses to Olifantenpaadjes

  1. Raaphorst januari 23, 2012 at 9:07 pm #

    Iemand vertelde me dat als je de bestemming ziet liggen je in principe altijd de snelste weg neemt. Kan ik bevestigen 😀

  2. Janneke van Haasteren januari 23, 2012 at 10:57 pm #

    ik ga ook eens opletten 🙂

  3. Geertje januari 24, 2012 at 10:09 am #

    Ik deo daar in elk geval aan mee; als ik er bijna ben, verkies ik de snelste weg, zelfs als dit natte voeten geeft….

  4. Sytske januari 24, 2012 at 3:36 pm #

    In het kader van olifantenpaadjes moet vooral ook het boek van Jan-Dirk van der Burg genoemd worden, hij fotografeert al jaren olifantenpaadjes http://www.jandirk.com/

    Ik vond zelf deze voor het Vredespaleis
    http://statigr.am/viewer.php#/detail/265216192_7752917

  5. Sytske januari 24, 2012 at 3:38 pm #

    Trouwens, de foto bij dit blog toont geen olifantenpaadje (er ligt duidelijk asfalt!).
    Of doelt de schrijven op die twee lieve ouwe olifanten… uh dames!?

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag