Sneeuw op de rails in Nederland: een nachtmerrie

Bij de bestuurder in de trein naar Pfronten (Algau, Zuid-Duitsland).

Bij de bestuurder in de trein naar Pfronten (Algau, Zuid-Duitsland). Daar rijden de treinen ook als het sneeuwt. Gelukkig maar.

We zijn in 2004 onderweg in Zuid-Duitsland met een boemeltreintje. Het sneeuwt. De trein stopt. De machinist roept om. “Mensen, ik moet er even uit. Er ligt sneeuw op de baan, hier. Daardoor werkt de wissel niet. Ik moet even wat wegscheppen.”

Tien minuten later rijden we weer verder.

Vannacht herhaalde zich dit in een droom. Maar dan in Nederland met de trein naar Zwolle.

De trein stopt ter hoogte van Hulshorst. Na een kwartier klinkt de stem van de hoofdconducteur
“Dames en heren. Deze trein kan voorlopig niet verder, want er bevindt zich sneeuw op de baan. Daardoor hebben we een wisselstoring. Wij zoeken contact met Prorail.”

Een half uur later. “Prorail heeft contact gekregen met een bedrijf, dat de sneeuw kan verwijderen. Wij vragen u om uw geduld.”

Een half uur later. “Dames en heren. Er is iemand onderweg. Die zit op dit moment vast in een file door de sneeuw. Wij vragen om een moment geduld.”

Drie kwartier later. “Dames en heren. Helaas kan het bedrijf dat voor Prorail de sneeuw moet verwijderen door verkeersopstoppingen dit traject niet bereiken. Wij rijden nu terug naar Utrecht.”

Dames in heren. “Voor Amersfoort is ook een wisselstoring opgetreden. We hebben nu een onbekende….”

Op dat moment werd ik wakker. Bezweet.
Het was maar een droom. Ik zette het RTL nieuws aan. Geruststellende woorden van de afdeling voorlichting van de NS. Dit jaar zou het zeker niet meer zo uit de hand lopen. Gelukkig maar. Oh wacht…

3 Responses to Sneeuw op de rails in Nederland: een nachtmerrie

  1. Maup februari 4, 2012 at 1:56 pm #

    Die woordvoerdster van de NS; hilarisch!
    Leuk geschreven stuk.

  2. Niek februari 4, 2012 at 6:31 pm #

    Eduard, geweldig! Wat een perfecte weergave van de huidige situatie. Het doet mij denken aan al die bovenliggende duurbetaalde niets opleverende managementlagen in onze huidige maatschappij. Het Duitse boemeltje kan ik mij bij voorstellen daarin is iedere passagier nog betrokken met het vervoermiddel en de bestuurder. Hier in Nederland weten we niet eens meer of er een echt iemand in de ‘stuurhut’ van RandstadRail zit. Een mevrouw roept straatnamen van haltes om met een ongebruikelijke intonatie en klemtoonregister alhoewel daarin verbetering lijkt te komen.

  3. karin r. februari 4, 2012 at 7:19 pm #

    en vergeet niet bij het verlaten van de trein uit te checken …

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag