
De laatste paar honderd meter in Vlaardingen doe ik lopend. Klik op de foto voor groter. Dat kan ook bij de rest van de foto’s.
Slechts schaatsend op ‘houtjes’ (de zogeheten Friese Doorlopers) heb ik inmiddels vele toertochten achter de rug. Die door het Westland – de Westland Toertocht – vind ik toch nog altijd een van de mooiste. Bij strenge vorst (en geen sneeuw) kun je in Madestein het ijs op om er in Vlaardingen of Maasluis weer af te gaan. Dit zijn dan ook steden die ik tot dusver dan ook alleen per schaats heb bezocht.
Eigenlijk gaat het me nooit om de snelheid, maar vooral om het opsnuiven van de sfeer, het ervaren van het landschap vanaf het ijs (Holland op z’n Hollandst), en de korte en soms langere contacten die je op het ijs maakt met mensen, die je anders nooit zult spreken.
Maar het rustig voorttuffen viel zaterdag lelijk tegen. Waaraan het lag, weet ik niet. Boden mijn nieuwe wandelschoenen niet de juiste stevigheid voor mijn hielgewrichten? Was er teveel tegenwind? Was het ijs te slecht (de vele gleuven in het ijs waren soms verworden tot kuilen…) en de soms veel te smalle schaatsweg te vermoeiend door het vele uitwijken (verbazend dat hier geen ongelukken zijn gebeurd). Of had ik domweg te weinig conditie. Feit was dat ik soms de handdoek in de ring moest gooien. Na Vlietzicht en kort voor de eindstreep in Vlaardingen ben ik domweg van het ijs gestapt en lopend verder gegaan.
Desalniettemin was het weer de moeite waard, die laatste dag op het ijs. Hieronder nog wat fotowerk.

Vlaardingen - Hoogstraat. De oude winkelstraat. Als je hier aankomt, heb je echt het gevoel dat je Vlaardingen hebt bereikt. Hier is genoemde bakker ook gevestigd.
















Leuke impressie.
Ik heb zaterdag ook die toer geschaatst. Er waren die dag 70.000 deelnemers!!! Het was een geweldige belevenis.