Presidenten hebben een ongelofelijke tiefushekel aan protestliederen. Neem Nixon. Die man haatte John Lennon. Het was Nixon die John Lennon geen verblijfsvergunning wilde vertrekken. Nixon vond Lennon een politiek gevaar omdat ‘ie de mensen wist te raken met zijn liederen. En hele mensenmassa’s wist te mobiliseren. Tegen die verschikkelijke oorlog in Vietnam bijvoorbeeld.
Nixon overleed aan de gevolgen van een beroerte. Zo’n man wens je toch een jarenlang geworstel met de Haagse kanker? Helse pijnen en gevoerd worden door een rietje. Dag in dag uit. Met een volle luier de hele dag op bed liggen ergens in een aftands verzorgingstehuis.
Nixon die onze favoriete protestzanger liet schaduwen door de geheime dienst. Nixon, een talentloze klootviool die in 1972 opnieuw gekozen werd tot president. Een positie die hij te danken had aan het plaatsen van afluisterapparatuur in het kantoor van de voorzitter van het campagneteam van de concurrent. Afijn, het hele verhaal heet Watergate en moge duidelijk zijn.
Tegen Amerika leggen we het qua protestliederen helemaal af. Is ook nooit anders geweest. Armand heeft 1 lied geschreven met een beetje peper tussen de regels door. Maar de man lacht tegenwoordig in elk interview alles door overmatig blowen weg. Protestdrang, geen. En dan hebben we Boudewijn de Groot en Robert Long nog. Of beter gezegd: hadden. Nee Nederland doet geen protestliedjes zingen. Nederland doet afgekloven coverliedjes op vrijdagavond zingen dankzij geldschieter Haribo onder productie van de man die al jaren de Mol is. Terwijl het volk volgevreten opzit met een zakkie chips en wat Frisse Freddies.
Hoezeer wij van Amerika verschillen. Daar is het gewoon nog steeds oorlog. De slavenliedjes, de blues, zijn de oudste protestsongs van Amerika. Afkomstig van slaven uit Afrika die allen moslim waren. En die liederen zongen op eenzelfde manier zoals ze dat vroeger nog in Afrika deden. Het werd pas bluesmuziek genoemd toen deze moslims massaal bekeerd waren tot het christendom. Een spelletje waar het christendom zich keer op keer schuldig aan maakt. En onze geschiedschrijvers nemen het altijd zo over. De blanke man als de ontdekker van de dingen des levens.
In Amerika is het protestlied nooit uitgestorven, zo kon je gisteravond op tv met je eigen ogen zien (zie hieronder voor de Uitzending Gemist versie). Maarten Schmidt en Thomas Doebele maakten een documentaire over oude bluesmuzikanten en hun moderne opvolgers, de rappers en hiphoppers. Protest als bron. Als bittere noodzaak. Wij doen dat niet. Daar zijn wij te christenlijk voor. En te blank.
Kanker wens je niemand toe, ook niet je ergste vijand en ook niet de Haagse variant van kanker. Die opmerking slaat het hele artikel dood.
Nixon en Bush die wens ik van alles toe. Voelen zij eens wat ze anderen aangedaan hebben. Wraakzucht, heerlijk.
Hoewel kanker wensen heel Haags is lijkt het beter om Ebola te wensen.
!00 % dodelijk en toch niemand die zeikt over familieslachtoffers. Moraal is grotendeels moreel, en dan dat.
Nixon was president van 20 januari 1969 tot 9 augustus 1974 volgens mij.. Wist je overigens dat Nixon ook zelf componeerde?
Ik heb het woordje ‘opnieuw’ toegevoegd. In 1972 werd ‘ie opnieuw gekozen als president, toen speelde Watergate.
Dat ‘ie componist was, wist ik niet. Is het te pruimen?
ja, da’s helemaal correct, opnieuw herkozen. ik wist wel dat je dat zo bedoelde, maar zo is het net wat juister..
geen idee verder, kan geen gecomponeerd werk van hem terugvinden, zal wel oké zijn.. ik zoek nog even verder..
voorloper op Vader Abraham wellicht… can we go through the watergate…
He Marco, wat let je om zelf een goed protestlied te schrijven, te zingen desnoods (ik ken je zangkwaliteiten nog niet)
Ik blog tegenwoordig uit protest. Vroeger zong ik weleens. Misschien binnenkort weer eens. Even zien…