Filmreview: Albert Nobbs

Albert Nobbs

In de film Albert Nobbs zien we actrice Glenn Close in een memorabele rol. Een rol die wat mij betreft even bijzonder is als haar rol in die andere wonderlijke film, The World According to Garp. Want ja, Albert Nobbs is een wonderlijke film.

Glenn speelt een vrouw die als butler werkzaam is in een Iers hotel in de 19de eeuw. Vermomd als man dus, op de achtergrond, soms onzichtbaar, verlegen en zuiver observerend. Toch doet zij het goed bij haar collega’s. Heeft niemand het dan door? Een spelend kind op de gang kijkt haar langdurig aan. Hij kent haar diepe geheim.

We zien hoe ze de gasten observeert als ze eten en drinken. Ingezoomd zien we haar ogen, haar gedachten, wat ze wel leuk vindt en wat niet. Haar innerlijk wordt daarmee op een wonderlijke manier subtiel blootgelegd.

De film laat zien hoe lastig het bijna 2 eeuwen geleden was voor een vrouw om ongetrouwd zonder man je eigen leven te kunnen leiden. Albert benadert het van een zeer praktische kant, waarin haar vrouwelijkheid en seksualiteit vrijwel helemaal weggedrukt worden. Ze voert het theater dag in dag uit op. En hoewel het voor ons kijkers duidelijk is dat we hier een vrouw aan het werk zien, in een scène waarin Albert even eindelijk zichzelf of beter haarzelf mag zijn, wordt duidelijk dat ze die vrouwelijke kanten vrijwel volledig heeft afgeleerd. Glenn speelt dat zeer overtuigend, want hoewel je als kijker denkt een vrouw te zien in mannenkleren, in vrouwenkleren voelt ze zich zichtbaar nog veel ongemakkelijker.

Soms kwam er bij mij een flashback terug van The Remains of the Day en ook Being There. Beroemde films die in het teken staan van de bescheiden, teruggetrokken houding van een butler. Albert Nobbs laat net als die films de kijker achter met vragen. Want hun leven staat in het teken van dienstbaarheid, gevoelens en meningen doen er niet toe. Het leven dient praktisch geleefd worden.

, , ,

6 Responses to Filmreview: Albert Nobbs

  1. karin r. maart 25, 2012 at 12:45 pm #

    dacht ook aan Yentl. hoewel het een iets andere invalshoek heeft. in die tijd was gevoelens tonen voor een vrouw natuurlijk helemaal not done. ik vond de film indrukwekkend en heb er naderhand nog vaak aan teruggedacht, zoals dat gaat met goeie films die indruk maken.
    en soms was het ook in alle drama ook schrijnend komisch. dat ze samen met die andere vrouw ‘verkleed’ in een vrouwenjurk naar buiten stapt en over het strand wandelt maar zichzelf aangeleerd heeft mannelijk te lopen en dus niet meer vrouwelijk kán zijn … dat was schrijnend maar ook grappig. en die dubbelheid zit in heel de film. erg mooi …

  2. Lies Baas maart 26, 2012 at 11:25 am #

    Toen ik het voorfilmpje zag laatst in de bios dacht ik meteen>die moet ik zien! Door jouw referentie aan The world according to Garp al helemaal!! Ben erg benieuwd naar deze film.

  3. Miek37 maart 26, 2012 at 1:07 pm #

    Spreekt me heel erg aan, ga ‘m zeker kijken, dank voor de tip!

  4. madbello maart 27, 2012 at 9:34 am #

    Als vrouw is ze al lelijk maar als man hellemaal 🙂 de film was echt verrasend goed en knap dat door de treurnis toch een sprankje humor in zat. echt knap gespeeld.

  5. Miek37 april 21, 2012 at 11:23 am #

    Gisteravond gezien, ik sluit me helemaal aan bij de review, prachtige film en een geweldige rol van Glenn Close!

  6. Lies Baas april 22, 2012 at 7:54 pm #

    Ik vond um achteraf een klein beetje tegenvallen…ik had er meer van verwacht. Het tijdsbeeld vond ik super mooi, de stemmigheid ook…maar achteraf het verhaal minder sterk dan gehoopt. Sorry.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag