DE BALANS; Er kan er maar één de baas zijn

De balans is een column waarin Harry Zevenbergen iedere week gebeurtenissen uit de Haagse actualiteit belicht. De column is iedere woensdag om 10.40 uur te beluisteren bij Studio Haagse Bluf (www.denhaagfm.com).

Ik heb het niet op meeuwen, helemaal niet. Ik ben een beetje bang voor ze met hun gemene kille gele ogen. Ik ben het levende bewijs van het feit dat een vegetariër geen dierenvriend hoeft te zijn. Van mij hoeven dieren niet massaal dood, gemarteld, vermoord en opgegeten dat gun ik de naarste parasieten en wurgslangen nog niet. Ik wil gewoon persoonlijk niets met ze te maken hebben. Omdat ik aan hun kant sta betekent niet dat ze me hoeven te bedanken, zeker niet persoonlijk. Ze hoeven van mij niets en mogen alles. Maar ze moeten wel uit mijn buurt blijven, hoe verder hoe beter. Voor een enkele hond of kat en mijn naaktslakken waar ik ondanks mezelf een band mee heb opgebouwd maak ik een uitzondering.

Vanmorgen kwam zo´n creep van een zeemeeuw op me af, terwijl ik uitkeek over de Hofvijver en een simit uit mijn tas haalde en rustig wilde oppeuzelen. De ongewenste situatie vroeg om een kordaat optreden van mijn kant. Ik moest, zoveel weet ik wel van dieren in ieder geval mijn angst niet tonen. Ik keek hem recht aan in zijn rechteroog en schopte wat schelpenzand in zijn richting. Dit in de hoop dat hij op zijn schreden zou keren en niet voor de aanval zou kiezen. Hij bewoog niet beraadde zich op volgende stappen of een terugtocht zonder gezichtsverlies. Uit zijn gelaatsuitdrukking kon ik niets opmaken, hij volgde me nauwlettend met zijn pisgele gluiperige ogen.

Na een status quo van twee minuten zette hij weer twee stappen in mijn richting. Zijn gretige blik op mijn Turkse luxe broodje gericht. Dit was het moment om me echt te laten gelden. Ik nam twee ferme stappen in zijn richting. Met mijn handen mijn ogen beschermend. De meeuw nam 2,3 snelle stappen, klapperde met zijn vleugels en steeg op.

Boven mijn hoofd hoorde ik gekrijs, ik voelde een blik in mijn rug priemen. Flats! Naast me op de bank een grote witte klodder. En Flats! Iets dichterbij nog één. Ik besloot op te stappen, om mijn overwinning te vieren zolang het nog kon. Ik had toch mooi even laten zien wie hier de baas was!

, ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag