Buiten de samenleving

Hofvijver

And in the end, it’s not the years in your life that count. It’s the life in your years.

(Abraham Lincoln)

In recente weken volg ik het politieke debat rond de Wet Werken naar Vermogen met enige verbazing. Regelmatig wordt door politici, met name die van de VVD, hierin de suggestie gewekt dat mensen met een arbeidsbeperking, jongeren in de WaJong en uitkeringsgerechtigden niet volwaardig deelnemen in de samenleving. Hierbij wordt simpelweg voorbijgegaan aan wat deze mensen veelal in het dagelijks leven al doen voor de maatschappij.
De voetbalvereniging, de zorg, het onderwijs, zelfs politieke organisaties maken veelvuldig gebruik van mensen met een uitkering. Mensen die hun tijd en arbeid doneren aan activiteiten waarvan u en ik meeprofiteren. Bijstandsmoeders voeden kinderen op: kinderen die ooit voor u en ik zullen zorgen als wij oud en versleten zijn. Is dat geen maatschappelijke taak? Staan deze mensen buiten de samenleving?

Deze ideeën zijn veelal afkomstig van politici die ik zelf zou beschrijven als ‘politieke papkindjes’: opgevoed door een papa die in de politiek zat, na de studie geparkeerd op het partijbureau van de VVD of bij vriendjes in het bedrijfsleven. Er is niets mis met dit soort hulp, maar de ‘snelle start’ die deze jongens ooit maakten, beperkt hun perspectief op de wereld.

Een kennis van mij is na langdurige persoonlijke problemen in een uitkering beland en is nu langzaamaan zijn leven weer aan het oppakken. Hij is vrijwilliger bij De Compassie in Den Haag en helpt daar wekelijks 16 mensen met het op orde brengen van hun financiën, hun administratie en het oplossen van hardnekkige problemen. Dankzij hem zijn zij weer in staat een leven op te bouwen.
Hiernaast heeft hij in samenwerking met de voedselbank een lokaal voedseldistributiepunt opgezet in zijn wijk. Een aantal gezinnen, diep in de problemen, en een buurvrouw die aan een rolstoel is gekluisterd worden hierdoor aan hun dagelijks eten geholpen.

Via de gemeente kreeg hij onlangs te horen dat hij in het kader van zijn uitkering ‘vrijwilligerswerk’ moet gaan doen. Concreet betekent dit een activiteit als straatvegen of tomaten plukken voor een commercieel bedrijf dat hiermee zijn arbeidskosten kan verlagen om op oneigenlijke wijze te kunnen concurreren. Dat hij al de hele week actief was bij De Compassie, daar werd door de ambtenaren in Den Haag simpelweg overheen gestapt. Wie die 16 mensen per week nu verder helpt? Wie de buurvrouw in de rolstoel helpt met haar boodschappen? Dat doet er toch niet toe… Die activiteiten dienen de maatschappij niet..

Hij is slechts één van velen: mensen die zich geheel belangeloos inzetten voor u en mij. Zij worden nu gestraft omdat zij ‘niet productief’ zouden zijn, omdat hun bijdrage geen waarde heeft voor de samenleving. Gestraft door kortzichtig beleid van politieke papkindjes, buiten de samenleving…

(foto onder Creative Commons BY-SA: Alberto Garcia)

, , , , , , , ,

5 Responses to Buiten de samenleving

  1. karin r. april 23, 2012 at 3:22 pm #

    mooi geschreven maar schrijnend beeld. …

  2. Maurits Burgers april 23, 2012 at 11:06 pm #

    Ik onderschrijf je gedachte van harte, ook zij die zogenaamd niet arbeidsparticiperend zijn dragen wel degelijk positief bij aan de maatschappij, althans velen.
    Veel uitkeringtrekkers, van de algemene bijstand, bijzondere WaJong of anders zijn vruchtbare bijdragers aan de maatschappij.
    De nieuw voorgenomen Wet Werken naar Vermogen is volgens mij geklapt met Rutte1, gelukkig. Maar ook eventueel Rutte2 of anders zal bezuinigen op deze minst verweerbare sector.

    Ergo, goed stuk, behalve…je tweede alinea.

    ‘… opgevoed door een papa die in de politiek zat, na de studie geparkeerd op het partijbureau van de VVD of bij vriendjes in het bedrijfsleven. Er is niets mis met dit soort hulp, maar de ‘snelle start’ die deze jongens ooit maakten, beperkt hun perspectief op de wereld.’

    Welke VVD’ers bedoel je? Ik vraag me af op welke politici je doelt. Ik ken wel politieke generaties bij het CDA, zoals Donner, maar bij de liberalen…

    ook je voorbeeld van de bijstandsmoeder ontgaat me;
    ‘Bijstandsmoeders voeden kinderen op: kinderen die ooit voor u en ik zullen zorgen als wij oud en versleten zijn….’

    Dat doen alle moeders. Geen reden op zich om bepaalde moeders te subsidiëren, hoewel ik voor staatssteun aan behoeftige bijstandsmoeders ben.

    Meest belangrijk ondanks mijn gemuggezifterij is,

    Maatschappelijke inzet is onbetaalbaar waardevol, dat zou gerespecteerd moeten, door de ambtenarij, de staat, en de mislukte regering.

  3. Edwin IJsman april 24, 2012 at 8:36 am #

    Dank voor de reacties:
    @Maurits: Ik wil ook geen namen noemen, het gaat me om de denkwijze: alleen datgene wat economisch zichzelf bedruipt is waardevol voor de samenleving.. Dat is precies de manier van denken waar de samenleving kapot aan gaat.

  4. Gerard Arkenbout april 25, 2012 at 8:13 pm #

    Ik heb ook aardig wat van het debat over Werk naar Vermogen gevolgd en het is inderdaad ongelofelijk zoals sommige politieke partijen – met name die eikel van de VVD, De Krom – hierover spreken! We gaan o.a. hierdoor veel en veel te veel richting Amerika! Op middellange termijn krijgt ieder individu een baten/lasten beoordeling en als de lasten de baten overschrijden dan krijgt hij/zij van overheidswege een pilletje waarbij het te hopen is, dat de gemeenschap (nee, nee niet de vleselijke) de kosten voor het begraven en/of cremeren voor haar rekening neemt.

  5. Gustav Dinsdag april 26, 2012 at 8:26 am #

    En we weten hoe het met Abe is afgelopen …

    Dat de monomane visie op economie en markt veel schade aanricht in de samenleving ben ik helemaal met je eens. Maar dat dit beleid “kortzichtig” is zou je in een ander licht kunnen plaatsen, waarin je verhaal logisch wordt.
    De “politieke papkindjes” van de VVD hebben niet zozeer een beperkt, alswel een ultraliberaal perspectief. Dit vormt hun natuurlijke achtergrond.

    Als mensen zich zómaar, buiten de bureaucratie van het bedrijfsleven, nuttig gaan maken voor de maatschappij hebben de instanties geen greep op ze.

    De Franse schrijfster Viviane Forrester, wiens boek “De Terreur van de Nieuwe Economie” ik toevallig net lees, biedt een passende, zij het onconventionele verklaring. Forrester betoogt dat het idee van volledige werkgelegenheid (sinds het opkomen van de cybernetica in de jaren 1970) steeds meer tot het verleden is gaan behoren, maar dat het schrikbeeld van een werkloos bestaan bewust in stand wordt gehouden. “Als werkloosheid niet zou bestaan, zou het ultra-liberalisme het uitvinden”, zegt ze.

    De latente dreiging van een werkloos bestaan helpt om lonen onder druk te houden en arbeid verder te flexibiliseren. En zo dus, zoals je zelf ook aangeeft, de product-iviteit en de winst te verhogen.

    In het drieluik “Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap”, dat de Vara onlangs uitzond, verkondigd Frits Bolkestein het – neoliberale – idee dat de samenleving gebaat is bij (inkomens-)ongelijkheid. Het zou economische groei bevorderden en uiteindelijk iedereen ten goede komen. Een “trickle-down” theorie, die overigens in de serie mooi wordt weerlegd.

    Die ongelijkheid wordt (bij wijze van spreken) pas zichtbaar als jouw kennis in een reflecterend hesje de straat staat te vegen.

    “Werk” moet de connotatie “betaald” hebben, of anders in ieder geval plaatsvervangend betaald (iets “terugdoen voor je uitkering”). “Productief” kun je dan alleen zijn binnen de context van het bedrijfsleven en de markt. Je buiten deze context inzetten voor de samenleving wordt (blijkbaar) gezien als waardeloos, of misschien zelfs als contraproductief (een euro niet verdiend is een euro verloren!).

    Zómaar, zonder verantwoording aan de economie te hebben afgelegd, je buren gaan helpen staat gelijk aan anarchie. En dat is een voorrecht dat de jongens van de vrije markt voor zichzelf reserveren!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag