Azijn | Mij en mezelf

Twee pinten bestelde ik. Een voor mezelf en een voor mij. De laatste tijd liggen mezelf en mij nogal in een knoop. Als twee tot elkaar gedoemde wezens niet in onmin willen leven is een cafébezoek, een paar bieren, want biertjes zijn voor mietjes, een goed begin. Mij is het niet eens met mijn dagelijkse bezigheid. “Je bent niet goed genoeg. Je verprutst je tijd, dat is ondertussen wel bewezen.” vertelde hij mij al meerdere keren. Mezelf kennende weet ik dat ik niets weet en net daarom wil ik doorgaan.

Ook was er nog voetbal. Chelsea – Barcelona. De knijp zat afgeladen vol met Catalanen die zelfzeker de uitslag voorspelden. Winnen zal er gedaan worden, daar twijfelen ze geen seconde aan. De hamvraag is met hoeveel. Om mezelf wat tijd te geven en mij tot rust te laten komen twitter ik iets over de dorpsgek die hier aanwezig is.

De dorpsgek houdt van mij. Dat weet ik. Dat doet hij alleen maar omdat ik de enige ben die hem serieus neemt. En zo gek is hij niet om dat niet op te merken. Hij bestelt drie pinten. Een voor zichzelf, de andere twee voor mij en mezelf. Ingespannen blijven we alledrie het voetbal bekijken. De samenzweringstheoriën zijn niet van de lucht, gelardeerd met nu en dan een loeiende: Oeiiiiii!!! die ons doet opschrikken.
“Barça verliest vandaag.” bromt hij zonder zijn ogen van het scherm te wenden en mij aanstotend met de elleboog.
Net op dat moment zie ik een twit passeren van @WimSpijkers: “Barcelona gaat er vanavond aan.” Al even zelfzeker als de Catalanen twit ik meteen terug: @WimSpijkers: No way!
Ik dwing mezelf mijn aandacht op het voetbal te houden want ik zie dat het mij niet zal lukken in het reine te komen met mezelf vandaag. Twitteren en bier drinken dan maar.

Mijn twit over de dorpsgek die ondertussen aan een relaas begonnen is over de rijke Spaanse historie en hoe vandaag de dag Spanje het kneusje van de klas is, het leerlingetje dat gepest en beschimpt wordt louter uit verveling door de rest, trekt de aandacht van @liekelamb. Zij zou wel eens via een livestream de dorpsgek, mij en mezelf willen zien tateren.

Nu zit ik al op verschillende plekken tegelijkertijd. Bij Wim, bij Lieke, bij de dorpsgek, bij mij en mezelf. Het gaat nog gezellig worden. Danig gezellig dat we nog maar een trio bieren bestellen en die snel opdrinken. Kwestie van de moed erin te houden. Want als goede drinker, drink ik om te vergeten maar nooit vergeet ik om te drinken. Wim en Lieke moeten zichzelf maar bedruipen. De technologie laat ons dan wel samenzijn maar fysisch zijn we duizenden kilometers van elkander verwijderd.
“Zoals de verwijdering tussen mij en mezelf!” schiet het door mij heen.
“Die zwarte gaat de goal maken” roept de dorpsgek tussen twee vurige betogen in. Het gebruik van “zwarte” heeft niets met racisme te maken. Zo ook riep hij de vorige dag: “Dat litteken lepelt er eentje in.” referend naar Ribery die voor Bayern Munchen een stonde later inderdaad zijn team op voorsprong bracht. De gek onthoudt geen namen en bedient zich steevast van fysische kenmerken om iemand aan te wijzen.
De rest lacht hem uit.
Twee minuten later knalt Drogba de enige goal van de avond binnen.

Nog maar drie bieren om te vieren dat er niets te vieren valt.

Omdat een live stream van dit tafereel niet mogelijk is twit Lieke: “@vandepotgerukt hahaha doe in dat geval de dorpsgek maar mijn groeten met een stoere boks of high five en mss een blog aan wagen tzt?;-)

Ik kijk rond en vind Liekes idee nog niet zo gek, of te gek zo u wilt. De aandacht voor het voetbal is ondertussen verslapt en de gesprekken gaan over de crisis en de tomatenteelt. Alsof men de belangrijkheid van Drogbas doelpunt en het op verlies staande Barcelona wil teniet doen door het te negeren. Terwijl ze toch met zijn allen al de ganse dag over niets anders kwatelen. Tijdens dit negeren twit ik nog naar Wim: @WimSpijkers Je gaat gelijk krijgen! #hulde. Na de wedstrijd zie ik op het schermpje: @vandepotgerukt Dank!

Toch zie ik dat de partij tersluiks intenstief gevolgd word. Het bewijs daarvan komt er in de laatste minuut als alle quasi ongeïnteresseerde maskers afvallen en de moeder van alle “Ooeiiiiiiii’s” weerschalt. Alexis trapt keihard de bal tegen de paal.

Ingespannen en niet meer helder ziende tik ik op het kleine schermpje van mijn telefoon: @liekelamb: Blog it will be. #morgen
Waarop ik de nachtelijke stilte intrek en mij langs het baantje naar mijn berg begeef. Al deze lieden rondom mij heen doen mij bijwijlen voelen als een instrument. Als men de juiste snaar bij mij raakt kan je er de mooiste muziek uit toveren.

Mij en mezelf komen tot een overeenkomst, we gaan elkaar tegemoet komen en de mooiste muziek in elkaar boven halen.

gotye cover

klik om de video te bekijken

, , , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag