Grijze mannen in zwart

Fischer ZBevrijdingsfestival: Fischer Z 05-05-2012

Er zijn een paar dingen die je niet moet doen op een festival. Een gelegenheidskoor Imagine laten zingen. Ik vind dat er überhaupt de komende 50 jaar een totaalverbod op het zingen van dat lied moet komen. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het een mooi lied en de tekst kan ik me helemaal in vinden. Maar het is kapot gezongen, net als Oh, oh Den Haag. Niet meer zingen, niet meer doen! Op straffe van opsluiting in de kerkers van de Gevangenpoort. Met het hele koor. Iets anders wat niet meer zou moeten gebeuren; presentatoren die vooral hard kunnen schreeuwen en vreselijke teksten roepen als: ‘Den Haag laat je horen’ en meer van dat soort gebral. Dit in plaats van een passende aankondiging die de volgende act recht doet.

Doordat ik zaterdagmiddag moest voetballen in Voorschoten, had ik het grootste deel van het programma al gemist. Het beste was echter voor het laatst bewaard. Rond 8 uur kwam ik de hoek om van de Veerkade. Op het Spuiplein zwol Imagine aan, gezongen door een groot koor. De afkondiging, je raad het al, werd gedaan door een schreeuwende dame met microfoon. ‘Den Haag laat je horen voor…’

Ik kon de neiging om te draaien en weg te lopen onderdrukken. Ik was hier met een missie. Het festival werd namelijk afgesloten door Fischer Z een band die in 1979 debuteerde met Word Salad en deze lp liet volgen door Going deaf for a living (zou dat over diezelfde presentatoren gaan?) en Red Skies over paradise. Daarna volgden met One more twist en Iceberg Model twee solo albums van zanger John Watts en Quick quick slow met the Cry. Ieder jaar een lp en ik heb ze allemaal in mijn collectie. Daarna heb ik John Watts en zijn muziek niet meer gevolgd. Op Crossing Border een paar jaar geleden maakte ik echter opnieuw kennis met de zanger en zijn karakteristieke hoge afgeknepen stem. Ik woonde een indrukwekkend solo-optreden van hem bij in een bomvolle kleine zaal van het Filmhuis.

Op het Bevrijdingsfestival had ik eindelijk de kans om Fischer Z live te zien en die greep ik. Het was gelukkig een grootste hits show met vooral nummers van de eerste 3 Fischer Z albums en het eerste solo album. Met hits als So Long, the Worker, Berlin, One Voice en Marliese. Dat laatste nummer draaide ik veel toen ik kort een vriendin had met die naam, maar dit ter zijde.
Zeer toepasselijk speelden ze ook een nummer over het herdenken van doden, een nummer van een recent album dat ik niet kende. Op dat nummer na kon ik alles meezingen. In mijn hoofd dan, want ik ben niet het type om dat uit volle borst te doen. Het Spuiplein bleef tijdens het concert van Fischer Z goed vol en net als bij de band, waren er ook in het publiek veel grijze mannen met zwarte kleren. Maar ook voor onze soort moeten er concerten zijn. Dat is vrijheid en daar gaat het toch allemaal om op deze dag.

Tot slot nog één ding waar ook eens en voor goed mee moet worden afgerekend. Muzikanten die met twee handen boven hun hoofd gaan klappen en het publiek uitnodigen mee te doen. Maar midden in het concert had ik na al die mooie liedjes reeds een milde stemming en liet ik het passeren zonder te mopperen.

(foto onder Creative Commons BY-ND: Epiclectic)

, , , , , , , , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag