Festivalreview: de laatste Walk the Line?

walktheline-harry-1

Walk the Line Festival 2012 – Dag 1, 11 mei 2012

Het kan maar zo dat ik dit weekend rondliep op de laatste editie van het Walk the Line Festival. Een festival waar je als liefhebber van popmuziek nieuwe bands kan ontdekken.
Dat wil zeggen bands ontdekken die al door programmeur Michel Behre zijn ontdekt.
Onlangs wees een onafhankelijke commissie, die het kunstenplan beoordeelde de aanvraag voor structurele subsidie af. De reden die deze wijze dames en heren gaven was dat er teveel onbekende bandjes spelen op Walk the Line. Het is zoiets als een giraffe verwijten dat deze een lange nek heeft of een olifant zijn overgewicht en valse getrompetter.
Op een zelfde lompe manier werden ook andere aanvragen afgeserveerd. Dichter aan Huis, Literair theater Branoul, Theater Zeebelt,Theater de Regentes, het nieuwe Haagse literaire tijdschrift Extaze en zo kan ik nog even doorgaan. Natuurlijk kan de gemeenteraad het advies in de wind slaan of delen ervan niet overnemen en dat zal misschien ook wel gebeuren met de kritiek vanuit de raad, die in de commissie te horen was. Maar het bezuinigingsbedrag staat vast en dus zouden er moeten dan andere slachtoffers vallen. Wordt binnenkort vervolgd en nu over Walk the Line 2012.

Ik hou van giraffen met lange nekken, olifanten met overgewicht en festivals als Walk the Line waar onbekende bands van zich kunnen tonen aan een groot publiek. De zeven podia van Walk the line bevinden zich rond de Grote Markt. Met het Nutshuis en het Paard als verste punten. Ik ben de hele avond heen en weer gelopen, om de ene keer snel weer weg te lopen zoals bij Willy Young die op papier veel beter was dan op het podium. 50´s rock en roll met beats en samples die zorgen voor hedendaagse klanken. Dat klonk veelbelovend. De band was ok. De zanger leek een rock n roller, maar dacht dat hij met wat bij de stijl passende kreten weg kon komen. Het ontbrak hem echter aan lekkere rock´n´roll melodieën met pakkende refreinen. De andere keer bleef ik staan tot de band klaar was zoals bij Beth Jeans, ze stond niet op mijn lijstje wat ik na wat voorstudie had gemaakt, maar ze verraste me volledig. Ze speelde een geweldige set catchy songs met rock ´n´roll en countryfolk invloeden. Haar stem ging omhoog, omlaag en af en toe schreeuwde ze het uit. Dat was rock ´n´roll. Soms was ik net te laat en hoorde ik slechts het laatste nummer zoals bij Raspy Stone, jammer want wat ik hoorde smaakte naar meer. Bij Ron Pope in het Humanityhouse keek ik door de deuropening en hoorde ik een paar mooie ingetogen singer songwriter liedjes voor ik weer verder moest.
Hoogtepunt van de avond waren de Britse bands the Magic North en de de indieband Tellison. Magic North betoverde met een afwisselende set sfeervolle folky popsongs.

Na de meer ingetogen muziek van the Magic North liep ik de Zwarte Ruiter in voor Tellison.
Tellison is een indieband waar ze in engeland in lijken te grossieren. Mooie liedjes met gitaren die hier en daar zorgen voor scherpe randjes. Het was een mooi punt om het voor gezien te houden, maar ik had de Bombay Bicycle Club nog op mijn lijstje staan. Helaas de enige act met een redelijk grote naam, viel me wat tegen. De stem van de zanger irriteerde me, vreemd want van wat ik van hen had geluisterd op YouTube beviel me wel. Ik pakte mijn fiets en reed de Boekhorststraat in op weg naar huis.

, , , , , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag