Filmreview: Marley

marley

Het samenspel van The Wailers is legendarisch. Broeierige grooves waarin iedere muzikant ten dienste van de muziek geen noot teveel speelt. De swing van de zwarte man, de swing van de zwarte vrouw. De hartslag van Afrika.

Gisteren was ik naar Pathé Spuimarkt getogen om de documentaire Marley. Een documentaire gemaakt onder regie van Kevin Macdonald aan de hand van archiefbeelden en interviews met personen die Bob goed gekend hebben.

Chronologisch wordt het levensverhaal van Bob Marley verteld. Een zeer bewogen leven waar op 36-jarige leeftijd abrupt een einde aan kwam door een verkeerd ingeschatte medische diagnose en het negeren van regelmatige check-ups. Bob geloofde dat Jah (God) hem helpen zou. Hij was een aanhanger van de Rastafaribeweging, een beweging die gelooft dat Haile Selassie de reïncarnatie van Jezus is.

Zijn dwepende muziek kan niet los worden gezien van deze spiritualiteit. Toch stond daar een heel nuchter werkelan tegenover. Hoewel veel mensen Bob slechts als een blowende muzikant zien, klopt dat beeld niet. Hij hield zich aan een strikt dieet, voetbalde zeer fanatiek en dat werkte keihard.

De documentaire laat een volledige beeld van Bob zien. In 144 minuten zien we hoe hard Bob heeft moeten knokken om groot te worden, om zo zijn verhaal aan zoveel mogelijk mensen te kunnen laten horen. Opgroeien als half-bloed (zowel blank als zwart accepteert je niet volledig) in een achterbuurt in Kingston Jamaica verkleint je mogelijkheden tot succes. Maar Bob knokte keihard. En werd uiteindelijk de held van het land, bracht mensen samen en loste politieke conflicten op. En dat alles dankzij slechts één ding: muziek. Het koste hem zowat 20 jaar, maar toen hield de hele wereld inmiddels van hem. Omdat hij de mensen liet zien dat alles mogelijk is, als je er maar in blijft geloven en durft te knokken. Het maakte hem onsterfelijk, met die fantastische albums en deze topdocumentaire als resultaat.

Gisteravond waren er alleen op de eerste 2 rijen nog wat stoelen vrij. Jong en oud keek en luisterde eensgezind.

We zullen moeten knokken voor ons geluk.

Stand up for your right!

Bedankt Bob!

, , , , , ,

One Response to Filmreview: Marley

  1. karin r. mei 17, 2012 at 12:18 pm #

    Prachtige docu met ook humor!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag