Theaterrecensie: De Gemene Deler van Maarten van Roozendaal

Ik ben altijd van de cijfers geweest, geen idee hoe ik uiteindelijk ben geëindigd als dichter. Nog steeds onthoud ik sportuitslagen van sporten die ik nooit, zelfs niet als mijn leven er van zou hangen, wil beoefenen. Maar ik lees de uitslagen en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. Vraag me wie de wereldkampioen zomercurling was in 1975 en ik geef je alle namen van dat
Canadese team. Niet dat ik iets tegen woorden heb, woorden zijn ook ok, maar cijfers daar gaat het om. Alles in het leven valt te vangen in cijfers. En alleen daarom al kon De Gemene Deler van Maarten van Roozendaal niet beter beginnen dan het deed.

In een uitverkocht Theater de Regentes. Heb ik al gezegd dat dat open moet blijven? Bij deze dan: De Regentes moet open blijven. We laten ons niet eerst een zwembad en nu weer een theater afpakken. Teken allemaal de petitie online deregentes.nl/nl/steun-de-regentes of ga even langs in de Weimarstraat.

Terug naar de cijfers en van Roozendaal, gaat in zijn programma op zoek gaat naar de Gemene deler. ‘Wat we allemaal gemeen hebben is dat we van de twee belangrijkste momenten in ons leven niets weten. Niemand weet nog iets van de eigen geboorte en na de dood is het afgelopen, dus daar kun je je te zijner tijd ook niets van herinneren.’ Aldus van Roozendaal en daar valt geen speld tussen te krijgen. Naast deze overeenkomst overstelpte hij het publiek met een hele rij aan cijfers over de gemiddelde mens, hoeveel botten we hebben die ons bij elkaar houdt, hoe vaak we ademhalen in een minuut, hoeveel ons haar groeit in een jaar, onze nagels in een maand, hoeveel schuld we hebben, hoe vaak we verhuizen en dat we 1,6 kinderen krijgen. Nog veel meer cijfers volgen en of ze nu echt komen uit onderzoeken of dat hij voor een aantal zijn grote duim heeft geraadpleegd (ik vond de haar- en nagelgroei nogal minimaal) doet er niet toe. De zin ontbreekt me om alles te controleren.

Een heel belangrijk cijfer is dat wij, de DWDD-generatie, ons slechts zo´n kleine 60 seconden kunnen concentreren op een liedje. Om het publiek ter wille te zijn belooft de zanger ons dus een programma met alleen maar liedjes van ±55 seconden. 75 in de 1¼ uur die het programma duurt. Gelukkig breekt hij na een aantal korte liedjes, met het lied ´Alles gaat over Wilders´ als hoogtepuntje zijn belofte. Hij zingt een heel mooi lied over de jaren 80 toen de bom ieder moment kon vallen en het leven in een kraakpand. Het publiek doorstaat de test met verve. Er moeten dus om aan dat gemiddelde te komen mensen zijn, die zich nog veel korter dan 55 seconden kunnen concentreren. Hoogtepunten in zijn programma zijn een lied over een man die vertelt over zijn fijne buren. Vanachter zijn raam observeert hij en vertelt hij tot in de details over het leven van deze buren. Zonder commentaar, slechts de ondertoon verraadt met een mengeling van cynisme en afgunst iets over de glurende man.

Dat bespieden komt ook weer terug in het lied ‘Ik ben de man die naast me staat’. Over camera´s die ons overal volgen en dat het soms prettig is omdat het gevoel geeft niet alleen te zijn, maar op een slechte dag wekt de wetenschap dat er voortdurende meekijkt over je schouder woede en achterdocht.

Het lied over zijn onzekere dochter ten slotte is ontroerend. Hoe vaak hij zijn dochter ook vertelt hoe mooi ze is het helpt niet. Ze is te onzeker om te geloven dat dat echt zo is. Ze zal het later pas zien wanneer ze een jaar of veertig is en de foto´s van toen bekijkt.

Met de Gemene Deler heeft Maarten een mooi programma afgeleverd en weer een aantal ijzersterke liedje toegevoegd aan zijn toch al indrukwekkende repertoire.

Gezien, donderdag 17 mei in Theater de Regentes

, , , , , ,

One Response to Theaterrecensie: De Gemene Deler van Maarten van Roozendaal

  1. Janneke van Haasteren mei 19, 2012 at 10:25 pm #

    ja, de Gemene Deler is GEWELDIG !!!!!!!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag