DE BALANS; dat is dan 1 florijn

De balans is een column waarin Harry Zevenbergen iedere week gebeurtenissen uit de Haagse actualiteit belicht. De column is iedere woensdag om 16.50 uur te beluisteren bij Justin Verkijk (www.denhaagfm.com).

Sommige mensen worden geboren als 80-jarige en blijven voor eeuwig oud. Ze lagen ooit in hun wieg met de haren opgestoken in een knot en de rimpels diep als de Rijn in hun huid gegraveerd. Of het nou de Tachtigjarige Oorlog was, de Beeldenstorm of de Eerste Wereldoorlog zij waren erbij. Ze waren erbij maar praten er liever niet meer over, maar iedereen zat bij de Geuzen in die tijd, dat staat vast.

Mijntje was zo´n vrouw. Ze woonde onderaan de Bontekoestraat, de steilste straat van Rhenen. Mijntje leeft niet meer ze is ooit op 80-jarige leeftijd overleden. Ik was een jaar of 10 op dat moment. In de voorste ruimte van haar huis had Mijntje een snoepwinkeltje. Ik opende de deur, met een florijn in mijn hand geklemd. De gulden accepteerde ze slechts als dropvaluta.

Achter de voordeur bevond zich een wereld van kasten, houten bakken met vakjes en potten allemaal gevuld met snoep in alle soorten en maten. In afwachting van gestommel in het achterhuis, deed ik al een eerste selectie die nog geen seconde standhield en bij iedere blik werd bijgesteld. Na een paar minuten verscheen Mijntje in de deuropening. 80 jaar en in de kracht van haar leven. Een kleine vrouw met lang grijs haar in een knot en een jurk bijna tot op haar enkels. Doordat ze een beetje krom liep leek ze nog kleiner. Geduldig luisterde ze naar mijn wensen. Drie trekdroppen, twee schuimblokken, een cola-sleutel, zwartwitpoeder in een geel zakje met een dolfijn erop of was het een beer en twee smilies een paarse en een rode en tot slot een kaneelstok. Daarmee overschreed ik mijn budget en moest een schuimblok inleveren. Ik gaf haar de florijn en nam mijn snoep aan.

Nadat ik de steile helling van de Bontekoestraat had beklommen, vond ik dat ik wel wat te snoepen verdiende. De woorden van mijn moeder dat ik niet alles in één keer moest opmaken, was ik op slag vergeten. In no time had ik nog slechts de kaneelstok over, die ik op weg naar huis opat.

Regelmatig nog denk ik aan Mijntje, meestal wanneer ik bij de Turkse bakker om de hoek zorgvuldig bedenk wat ik hebben wil en het aanwijs. Twee trekdroppen, 4 smilies, 3 zure matjes (blauw, rood en bruin) en 4 kersencolaflesjes. De bakker pakt alles met een nors gezicht, begrijpt niet dat ik wat snoep betreft voor altijd 10 jaar ben. Thuis aangekomen gooi ik het lege zakje in de prullenbak. Mijn moeder is er niet meer om haar hoofd te schudden…

, , , ,

One Response to DE BALANS; dat is dan 1 florijn

  1. eric mei 24, 2012 at 11:46 am #

    Wonderlijk: Als je Mijntje verandert in Mientje, en de Bontekoestraat wijzigt naar Oudehaagweg 721 hier in Den Haag, dan klopt ook het helemaal. Altijd open, behalve als ze er niet was. Met van alles en nog wat, maar vooral snoep.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag