Boekreview: Gijp

Vorige week, toen ik net bedacht dat ik snakte naar een goed boek en voor de etalage stond in Delft, kocht vriendlief een boek voor mij. Toen ik thuiskwam lag het als cadeautje ingepakt op de tafel. ‘Maak maar open!’ stond er op een briefje. Vriendlief zelf was de deur uit gepiept en ik opende het cadeau dus in m’n uppie.

Ik kom uit een voetbalgezin. Bij ons werd er altijd gevoetbald, naar voetbal gekeken, voetbalkleintjes getraind en stond ik zelf vaak langs de zijlijn mijn broertje aan te moedigen. Voetbal is naast een spelletje een kunstvorm. Heb ik altijd gezegd en blijf ik herhalen. In voetbal zit meer dan doelpunten scoren. Dat zie je en begrijp je, of je ziet en begrijpt het niet.

rene van der gijp

René van der Gijp heb ik leren kennen via een documentaire. Fons (Fonsie) van de Poel interviewde hem vorig jaar in zijn huis. Hij waste koffiekopjes af die net ervoor gevuld waren geweest met dampende koffie. Een van zijn ‘gedragingen’. Hij is erg van de orde en netheid. Dingen die je onder controle houdt als de rest langs je heen raast. Zijn paradoxale levenshouding is uitermate fascinerend; altijd de lachers op zijn hand hebben en vrolijk de wereld in kijken maar tegelijkertijd de rust opzoeken en zich willen afsluiten voor al die lachers.

Michel van Egmond heeft dus een boek geschreven over Gijp. Over zijn voetbalgeschiedenis, zijn jeugd en zijn levenshouding maar ook ‘het inzinkinkje’ dat ie had.

‘Waar ben je nou het meest van geschrokken?’ vraagt Michel in het boek.

‘Dat je opeens René van der Gijp niet meer bent. Je bent het natuurlijk nog wel, maar het voelt alsof er iemand anders in gevaren is. Niet lekker hoor. Bah. Opeens ben je het kwijt.’

‘Wat ben je dan kwijt?’

‘Alles. Je houvast, je zelfvertrouwen. Alles.’

Gijp houdt van mensen en sluit ze buiten omdat de prikkels te overweldigend worden. Zelf zegt hij dat niet maar dat zeggen anderen die een beetje begrijpen wat Gijp bedoelt. En ik kan Gijp ook begrijpen want mensen zijn gezellig maar ook ontzettend ingewikkeld en druk en slurpen onwijs veel energie op. En wat doe je dan als je mensen gezellig vindt maar na een uurtje of twee ineens denkt bij jezelf: Oké, ik geloof dat ik nu meteen naar huis wil, weg van al die gezellige mensen?

Gijp was zichzelf een beetje aan het verliezen doordat het tv programma Voetbal International ineens razend populair werd. Gijp werd steeds vaker gevraagd om ‘lezinkjes’ te geven. Dan werd er betaald om zichzelf te zijn en men lachte heel hard en liep met hem weg. Overal waar hij kwam, zelfs op de begraafplaats waar hij weleens een bloemetje legde op het graf van zij pa, wilde men de laatste analyses weten. Op z’n Gijps. Of erger, zijn beste grappen en grollen. Voor zulke ‘lezinkjes’ werd grof geld betaald. ‘Al die videocamera’s. Al die halfdronken mensen die met je op de foto willen. Bah.’

Wat doe je als je jezelf kwijt bent? Zoeken waar je ook alweer lag. En da’s geen Gijpgrap.

, , , ,

3 Responses to Boekreview: Gijp

  1. Miek Schenk juni 2, 2012 at 4:56 pm #

    Voorlopig kan ie weer volop aan de bak de komende weken tijdens de EK dus ik hoop voor hem dat hij het “inzinkinkje” inmiddels helemaal te boven is maar aan zijn laatste optreden bij DWDD te oordelen vrees ik van niet. (zenuwachtig, zweten, van de hak op de tak)

  2. Casey juni 10, 2012 at 7:15 pm #

    Moeten we het boek nou kopen?

    • karin r. juni 10, 2012 at 7:28 pm #

      te snel uit. ja dus!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag