Weggooien is een kunst


Er zijn mensen die spullen kunnen weggooien en er zijn mensen die dat niet kunnen. Ik behoor helaas tot de laatste groep. Gelukkig heb ik een groot huis. Zodat ik de zooi die ik al een half leven achter me aansleep en waar ik nooit naar omkijk, maar die per se niet weg mag, kan bewaren op een zolder.

Vroeger had ik een vriendin die wel eens mijn klerenkast doornam. Heb je dit afgelopen jaar aangehad, vroeg zij een rood vestje omhoog houdend? Nee, maar… Weg ermee dan! En hop daar verdween dat mooie vestje wat ik nooit droeg omdat het net iets te kort was in de vuilniszak.  Zonde dacht ik dan. En dit lelijke rokje? Misschien kan ik dat nog eens combineren met een… Weg ermee! Van haar pikte ik dat. Bij anderen zie ik ook altijd feilloos wat weg kan.

De makelaar zou komen om foto’s  te maken voor een taxatie van mijn woning. Hij was al eens eerder geweest en nogal negatief, maar toen had ik dan ook niets opgeruimd. Subtiel had de makelaar aan de telefoon gevraagd of ik wat spullen kon opbergen zodat hij makkelijk foto’s kon maken. Dus toog ik op zondagmiddag  aan het werk. Waarom heb ik toch altijd anderen nodig om aan dit soort klussen te beginnen?

Deze afzichtelijke sjaal, of is het een tafelkleed, mag zeker wel weg? En daar kwam het stemmetje: maar die heb ik ooit in Egypte gekocht. Oké, ergens op de plank dan maar. Die radiocassetterecorder? Dan kan ik mijn cassettebandjes niet meer afluisteren. Dat oude matras? Daar kunnen de kinderen nog leuk mee spelen. En dat kapotte kinderbedje zou een vriendin een half jaar geleden al komen ophalen.

Uiteindelijk stond alleen een monsterlijk half kapot Barbie-kasteel van de kinderen bij de vuilnisbak. Nee, niets van mij. Kasten doen wonderen, zelfs in mijn huis, met mijn spullen.

De makelaar kwam, zei helemaal niets over hoe mooi en netjes ik had opgeruimd. Mijn stem klonk hol op de overloop. Wel had hij onderzoek gedaan in de buurt naar soortgelijke woningen. Die deden meer dan hij aanvankelijk dacht. Hij taxeerde een goeie prijs. Maar dat kwam ook omdat ik zo mooi had opgeruimd. Zeker weten.

Foto: CC BY Joe Shlabotnik

, , , , , ,

6 Responses to Weggooien is een kunst

  1. Kees juni 16, 2012 at 7:08 pm #

    Ik vond het altijd zielig niet zonde om bijvoorbeeld mijn lieve eerste televisie weg te gooien. Hij hoorde toch een beetje tot de familie.

  2. Melanie juni 16, 2012 at 10:47 pm #

    Hoewel mijn oude matras en helemaal versleten is. Zo dun, oud, super zacht en vies is vind ik het zonde om het zomaar weg te gooien. zoveel mooie herinneringen aan dat matras en dan die zomaar op straat te zetten. En dan de vuilniswagen in, ik moet er niet aan denken. Mijn vriendin zei; Geef het maar aan mij dan gooi ik het LEKKER weg. Nou mooi niet, lekker en zacht vihd ik mijn dunne matras. Gr Melanie.

  3. karin r. juni 16, 2012 at 11:04 pm #

    weggooien. ik heb er totaal geen problemen mee. het gros aan herinnering, sentiment zit in je hoofd.

  4. Willem juni 17, 2012 at 7:50 pm #

    ik wel, ik heb enorme problemen met weggooien.

  5. Miek37 juni 17, 2012 at 8:07 pm #

    Ik gooi nooit iets weg, alles wat we niet meer gebruiken, nodig hebben of dragen gaat naar een rommelmarkt waarvan de opbrengst naar een tehuis in Roemenie gaat.

    • Lydia v.d Woude augustus 19, 2012 at 2:37 pm #

      Ik heb ook een mijn oude matras voor verkoop aan de rommelmarkt gegeven.Misschien zocht iemand nog wel naar een oud dun zacht matrasje. Daar was jammer genoeg weinig tot geen animo voor. Veel meubels en spullen die niet verkocht werden gingen een opslag container Alle overige dingen werden bij elkaar gezet en lag mijn oude matras ook bij. En aan het einde van die dag kom er een vuilniswagen aanrijden, en alle overige troep moest daarin(mijnoude zachte duune matrasje ook). Of ik even wilde helpen. Geen probleem, totdat mijn matras aan de beurt was om weg te gooien. Ik pakte het op voelde nog 1 keer hoe zacht die was (en zonde was dat zeg) en ik kon mezelf niet er toe brengen om dat matras in die vuilniswagen te doen. Die vuilnisman zei ” kom maar dan persen we die nog mee. Kan je gelijk zien hoe die open scheurd”. Ow wat erg. Dat kon ik niet goed vinden. Dus heb ik hem maar mee terug naar huis genomen en er die zelfde nacht nog heerlijk op gelegen. Voordat dit matras weggaat is helemaal versleten en kapot. Lydia v.d Woude

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag