De Balans: Ik gebruik emo

De balans is een column waarin Harry Zevenbergen iedere week gebeurtenissen uit de Haagse actualiteit belicht. De column is iedere woensdag om 16.50 uur te beluisteren bij Justin Verkijk (www.denhaagfm.com).

De Tour de France komt eraan en Michael Boogerd is weer terug in de Tour. Niet meer op de fiets maar in het commentaarhokje. Daar moet hij met zijn Haagse tongval en de opdracht van mij in het achterhoofd het almaar dooorbabbelende Maarten en Herbert het zwijgen opleggen. Voorgoed.

Wanneer het over de Tour gaat, gaat het al snel over stimulerende middelen, de laatste tijd gaat het over diezelfde Michael Boogerd en Lance Armstrong. Boogerd danst zo nu en dan en Lance Armstrong doet zeer verdienstelijk mee aan triatlons. Wat kan mij het nu schelen of ze aan de doping zaten.

Gisteren sprak ik over een dichter die onder invloed van drank en drugs letterlijk waanzinnige voordrachten deed. De vriend met wie ik sprak was zwaar onder de indruk van deze artiest. Ik vroeg hem wat hij van doping vond in het wielrennen. Hij zei dat hij dat vreselijk vond en dat dat soort types hard moeten worden aangepakt. En die dichter van jou dan vroeg ik, is dat geen valse concurrentie voor mij als geheelonthouder? Ik moet alles nuchter doen.

Wanneer ik me te buiten ga in een café. Vrouwen lastig val, met mannen knok en van alles kapot maak, ben ik niet die leuke gekke dronken dichter. Maar die idioot die 10 Bitter Lemmon dronk, terwijl er maar 5 op voorraad waren en toen ook nog de boel sloopte en de andere gasten beledigde. Mijn vriend was niet de onder de indruk, zei wanneer je niet drinkt heb je geen enkel excuus om je zo te laten gaan. Natuurlijk heb ik ook mijn verslavingen, maar Bitter Lemmon is er geen. Ik kan daar op ieder moment mee stoppen.

Ik hou me ver van drank en drugs, gek eigenlijk dat drank altijd apart wordt genoemd. Heineken is niet meer of minder dan een harddrugsdealer. Dat deze drug legaal verkrijgbaar is voor kinderen vanaf 16 doet daar niets aan af.

Denk nu niet dat ik een heilig boontje ben. Ik ben zwaar verslaafd aan emotieopwekkende middelen. Geef mij een romantische komedie en ik zal huilen, harder dan wanneer er een echte vriendin bij me wegloopt. Geef me een paar afleveringen van een sentimentele serie als the Wonder Years -wie kent dat nog?- en Den Haag wordt getroffen door een Tsunami. Geef me sentimentele liefdesscènes en ik smelt. Maar het moet echt zijn dus geen reality, niet de realiteit van een rijke Nederlander die een week doet of hij arm is of een vrouw zoekt. Wat ik wil zien zijn acteurs, goede acteurs die me laten geloven in liefde, gebroken harten, vriendschap, verdriet en alles wat waarachtiger is dan het echte leven.

Natuurlijk heb ik vorig jaar genoten van de Johnny Hoogerland, die in het prikkeldraad hing tijdens de Tour de France. Voor de tranen moet ik wachten op ´Barbed wire cyclist´, de film met een Hollywoodster die de wielrenner speelt en een mooie actrice die hem bij de finish opwacht en hem met prikkeldraad en al in de armen valt.

, , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag