Filmreview: Moonrise Kingdom

moonrise_kingdom-w680

Wat kan er mis gaan als je voor jouw film Bruce Willis, Edward Norton, Bill Murray en Harvey Keitel hebt weten te strikken? Nou ja, van alles. Gelukkig geldt dat niet voor Moonrise Kingdom, de nieuwste film van regisseur Wes Anderson. Ik geef het woord aan Bill Murray voor een korte introductie over deze film:

De film heeft een beetje dezelfde soort humor dat de gebroeders Coen (bekend van Fargo) in hun films stoppen. En dat gevoel wordt versterkt omdat actrice Frances McDormand (getrouwd met Joel Coen) een belangrijke rol in deze film heeft. Dingen die zo normaal lijken, maar stiekem vreemd zijn als je erover nadenkt, worden lachwekkend. Bruce Willis gooit ergens een worstje op een bordje, zoals wij dat allemaal wel doen. En een volwassene leunt bij een puber op zijn schouders terwijl die kauwgom staat te kauwen. Je moet het zien.

Grotendeels speelt de film zich af op een scoutingterrein van het eiland New Penzance (in het echt Rhode Island) waar een van de scouts samen met een meisje, die elders op het eiland woont, besluit op reis te gaan naar een geheime plek op het eiland. Hierdoor raakt het halve eiland in rep en roer. Bruce Willis doet als lokale en niet al te snuggere sheriff – met een broek met net wat te hoge pijpen – een poging om het tweetal op te sporen. En dat verloopt natuurlijk niet zoals verwacht, wat vele humoristische scènes en een boeiend verhaal oplevert.

De film speelt zich af in 1965 en heeft een prachtige retro kleur. Ook wordt er op een leuke manier gebruik gemaakt van stilstaande beelden van briefjes/notes en landkaarten. Er is een speciale rol voor muziek weggelegd. En helemaal op het eind van de film, zo’n beetje op de helft van de aftiteling, komt er nog een speciaal stuk voorbij. We waren bijna de zaal uit, toen we aangespoord door een kinderstem weer naar het doek keken en vanuit het gangpad de rest van de aftiteling bekeken.

De absurde humor zorgde bij mij voor hard gelach. De opluikende liefde tussen de twee tieners wordt onroerend in beeld gebracht. Op een subtiele manier wordt de worsteling met de puberteit aan de orde gesteld (je ouders haten). Het is knap hoe zo’n puberonderwerp kan resulteren in een film voor volwassenen. En dat zonder sentimenteel of nostalgisch te worden. Het geweldige spel van de topacteurs speelt natuurlijk een positieve rol in het geheel.

, , ,

Trackbacks/Pingbacks

  1. Ik ga weglopen! | MET-K.COM - juli 4, 2012

    […] zag ik de film Moonrise Kingdom. Een prachtige retro film gesitueerd in 1965. De twaalfjarige dochter van een groot gezin (met […]

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag