Vakantieblues: Hey Joe

Jimi Hendrix

‘Doe geen dingen die ik ook niet zou doen’, zei mijn vader vlak voor vertrek. Reisdoel was Sebbersund, een piepklein plaatsje in Noord-Jutland, Denemarken. Veertien was ik en deed mee aan een zogenoemde sportuitwisseling; samen met dertig leeftijdgenoten per bus naar het hoge noorden voor een ontmoeting met lokale sporthelden. Logeren deden we bij de dorpsbewoners en vooral die gedachte hield de gemoederen in de bus danig bezig. Want dit was Scandinavië en dus stonden er ons Scandinavische meisjes te wachten. Niet die burgertrutjes uit het dorp waar wij vandaan kwamen, maar rijpe meiden die van Abraham en de mosterd wisten.
Het testosteron gierde door de bus en de fantasieën tuimelden over elkaar door het gangpad. Van oude verschrompelde oma’s waarmee gedurende die week het bed moest worden gedeeld tot woeste vrijpartijen met gewillige, hoogblonde dochters in aanpalende hooibergen. De opwinding was zo groot dat ik het, met zorg door mijn moeder samengestelde, lunchpakket reeds voor het bereiken van de Duitse grens achter mijn kiezen had.

Tegen de avond reden we Sebbersund binnen. Op het kerkplein heerste een nerveuze drukte. Het halve dorp was uitgelopen om ons te verwelkomen, maar toch vooral om te kijken wat voor vlees ze in de kuip kregen. Ik werd voorgesteld aan Lars. Een klein, pezig mannetje dat ik in leeftijd ergens tussen mijn vader en mijn opa schatte. Met zijn trekker reden we naar de boerderij waar we werden opgewacht door zijn vrouw Jutta. Een aardig mens. Ze begon een verhaal waar ik geen touw aan vast kon knopen, maar ze leek me erg blij met mijn komst. En omdat zich verder geen levende ziel liet zien, ging ik ervan uit dat ik naar die hoogblonde dochter kon fluiten.

De volgende dag stond in het teken van de eerste sportieve ontmoeting. Ons voetbalteam walste met het grootste gemak over de Denen heen; 7-1. Van de wedstrijd kreeg ik weinig mee. Ik had me lopen vergapen aan een groep blonde meisjes die hun team aanmoedigden. Een van de schoonheden had me zelfs een minzaam lachje gegund.
‘s Avonds was Mødet – dat zoiets als ontmoetingsplek betekent – goed gevuld. In de achtergrond klonk het vertrouwde geluid van The Doors. Er werd in een stevig tempo moed ingedronken, want het leggen van enig contact met een buitenlands lid van de andere sekse was geen eenvoudige klus. Maar ik was op alles voorbereid. Fris gewassen, gehuld in een nevel van Old Spice, condoom in mijn broekzak. Thuis had ik geprobeerd hoe zo’n ding nou precies werkte. Het was de eerste keer maar die indruk wilde ik vooral niet maken.
Toen Jimi Hendrix zijn hit Hey Joe inzette, haalde ik mijn luchtgitaar uit de kast en begon mee te jammen. Plotseling stond ze naast me.
‘Hey Joe, ik ben Kirsten. Hoe is het met je?’
Verrast liet ik mijn gitaar zakken en keek in de blauwe ogen die ik eerder bij de voetbalwedstrijd had gezien.
‘Goed’, stamelde ik, niet gewend door een meisje te worden aangesproken. Daar konden die grieten uit mijn dorp nog wat van leren. Ik vroeg of ze wat te drinken lustte. Ze wilde een biertje. Kirsten wist dat ik bij oom Lars en tante Jutta logeerde. Ze hadden haar nichtje gevraagd een praatje met me te maken, omdat ze zelf geen Engels spraken.
‘Wat aardig’, zei ik en probeerde mijn toon niet al te triomfantelijk te laten klinken.
Een paar biertjes later stonden we op de dansvloer. De alcohol miste zijn uitwerking niet en ik danste, zong en speelde luchtgitaar of mijn leven er vanaf hing. Ik kon oom Lars en tante Jutta toch moeilijk teleurstellen. Tegen het einde van de avond werd de hit van Hendrix opnieuw van stal gehaald.
‘Speciaal voor jou’, zei Kirsten en drukte me tegen haar aan. Ik voelde haar stevige meisjesborsten. We slijpten tot de laatste tonen wegstierven en zoenden elkaar.
‘Laten we naar buiten gaan’, fluisterde ze en nam mijn hand.
Ik wist niet wat me overkwam. Dit was de omgekeerde wereld. Ik voelde in mijn broekzak. Het condoom zat er nog. Aan de achterkant van Mødet zoenden we verder. Ik frommelde mijn handen onder haar T-shirt en voelde haar zachte, gladde rug. Langzaam ging ik naar boven. Ze droeg geen beha, maar had ‘haar jongens los in de kooi‘, zoals we dat in ons dorp noemden. Gelukkig. Geen gefrunnik met zo’n sluiting, want daar werd ik nog nerveuzer en onzekerder van. Bovendien bleek zo’n beha vaak met enig opportunisme gekocht, waardoor bijvullen met toiletpapier noodzakelijk was. Dat alles onder het motto: ‘Wat God niet geeft, heeft de Hema’. Het is me wel eens overkomen dat na een slijppartij mijn danspartner met twee gedeukte cups naar het damestoilet vluchtte.
Voorzichtig kropen mijn handen van haar rug naar haar taille. Een klein stukje nog en dan naar boven. De stoom kwam bijna letterlijk uit mijn oren. ‘Het condoom, het condoom,’ flitste het plots door mijn hoofd. Maar ik was de regie al kwijt.
Ze bracht haar mond bij mijn oor en lispelde: ‘Hey Joe, where you goin’ with that gun in your pants?’ en tastte met haar hand vol in mijn kruis. Met één soepele beweging ritste ze mijn gulp open en deed een greep naar mijn revolver. Maar nog voor ze hem uit zijn holster kon halen, schoot ik schokkend mijn hele magazijn in een keer leeg.
‘Woeps,‘ was alles wat ze zei.
Ik hoorde de stem van mijn vader: ‘Doe geen dingen die ik ook niet zou doen’.
Tja, hij zou dat ongetwijfeld beter hebben aangepakt. Tot ik mijn moeder een greep in zijn kruis zag doen. Prompt trok alle liefdesvuur uit me weg.

Aan oom Lars heb ik de dagen daarna niets gemerkt. Alleen tante Jutta was veranderd. Elke keer als we elkaar weer zagen, verwelkomde ze me stralend met: ‘Hey Joe.‘

Uit: Vakantieblues – Riny Boeijen – uitgeverij U2pi BV – isbn 978-90-8759-195-3

, , , , , , ,

6 Responses to Vakantieblues: Hey Joe

  1. Jeroen Stam juli 26, 2012 at 11:12 am #

    Mooi verhaal 🙂

  2. Riny Boeijen juli 26, 2012 at 1:33 pm #

    Dankjewel Jeroen.

  3. Ad Hartjes juli 26, 2012 at 7:54 pm #

    super oude tijden herleven vol herrineringen , that all in the game …………….

    • Riny Boeijen juli 28, 2012 at 1:12 pm #

      You win some, you lose some Ad.

  4. ger juli 28, 2012 at 8:26 am #

    Weer zeer herkenbaar.
    Wat een tijd.
    En muziek, die nooit meer gemaakt zal worden.
    Bedankt!

    • Riny Boeijen juli 28, 2012 at 1:12 pm #

      Graag gedaan Ger.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag