Zonder kinderen

Ongelukken kunnen alleen gebeuren als mijn kinderen bij anderen zijn. Zo lang ze bij mij zijn, kan hen niets overkomen. Zo krom kan ik denken. Zijn ze bij hun vader en rijdt hij met ze naar Zuid-Limburg, dan kan ik pas ontspannen na het verlossende sms-je dat ze veilig zijn aangekomen. Rij ik daarentegen met ze naar Brabant, dan kan er eigenlijk niks gebeuren. Mensen denken altijd dat ze zelf onsterfelijk zijn. Best wel raar.

Bijna twee weken zijn ze nu weg. Op vakantie in Zuid-Limburg. Eindelijk de vrijheid om te eten hoe laat ik wil. Boodschappen te doen om negen uur ’s avonds, tussen de vrijgezellen met hun pizza’s en bier. Heel anders dan die moeders op woensdagochtend met hun gejaagde blik (drie uur de tijd om boodschappen te doen, te sporten, die sollicitatiebrief te schrijven, te stofzuigen en gezellig koffie te drinken met een vriendin).

Zonder kinderen is het leven echt rustiger. Dus wat doet een moeder dan? Die gaat haar leven weer hectisch maken. Volproppen. Door het huis te verbouwen bijvoorbeeld. Nu kan het. Ze organiseert een stoelendans van kamers. Kinderen naar de zolder, ik op hun kamer en mijn kamer wordt werk-, logeer- en rommelkamer. Uitgeput lees ik daarna de krant in één keer uit, hoef ik niemand te antwoorden, naar niemand te luisteren. Geen ruzie te sussen, geen spelletjes te doen, niemand te manen om op te ruimen, tanden te poetsen en nu eindelijk die pyjama aan te trekken. Hè, wat mis ik mijn kinderen. Kan niet wachten tot zondag. Maar eerst nog die autorit.

, , , ,

3 Responses to Zonder kinderen

  1. madbello augustus 11, 2012 at 6:59 pm #

    Wat een rare mentaliteit 😉 als de kinderen er zijn ben ik zelf weer kind met een gedeelde verantwoording maar toch op zoek naar het kind in mijn zelf om het kind te inspireren naar inspiratie en een met hem. Althans een poging om de tijdsbeleving en mijn eigen jeugd te verklaren als mens in groei, vergankelijkheid en dood…. 🙂

    Het is maar zo al je het bekijkt.

  2. Maup augustus 11, 2012 at 7:54 pm #

    Mooi verwoord Mayke.

    Erg herkenbaar.
    Vooral de afstand is voor mij bepalend voor mijn mate van zorg. Mijn spruiten wonen, en slapen meestal, bij moeder een half wijkje hier vandaan, zeg 1500 meter. Ik maak me zelden zorgen over hun heil. Ze zijn altijd gevoelsmatig dichtbij, op een steenworp afstand, als je echt ver kunt gooien. Top moeder ook, scheelt!
    Maar als ze op vakantie zijn, dan gaat het knagen dat ik er niet snel bij kan zijn indien er iets mis mocht gaan. Ik weet dat ze ‘veilig’ en in goede handen zijn maar toch maak ik me vooral zorgen als ze ver zijn… een oeroude emotie dunkt me.

    • mayke calis augustus 13, 2012 at 10:08 am #

      Ja inderdaad. Ook herkenbaar wat jij schrijft!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag