Ook in een koelkast heeft mijn telefoon bereik

De Megastores is een plaats waar je alleen maar heengaat wanneer je zelfmoord wilt plegen. Wat dat betreft is het geruststellend te zien dat er bijna niemand heen gaat en dat het dus goed is gesteld met de geestelijke gezondheid van de Hagenaar.

De Megastores is een plaats waar je als je het nog niet was, spontaan suïcidaal wordt en dat moet gezegd de faciliteiten zijn er voortreffelijk. Maar het doet me goed dat ik alleen door dit desolate oord zwerf.

Ik leef mee met het winkelpersoneel, dat hier dag in dag uit de mensheid moet vertegenwoordigen hopend op verdwaalde zielen als ik. Op zoek naar een schoolbord, vraag me niet waarom, beland ik van de gangen van de megastores in een gigantische meubelwinkel. Ik loop -de pijlen volgend er is geen weg terug alleen vooruit- van keukens naar huiskamers, naar slaapkamers, badkamers, toiletten en afdelingen met klein grut als kopjes, borden, kussens en gordijnen om één en ander op te fleuren.

Zo lopend lijk ik beland op een planeet waar ze alles hebben wat een mens nodig heeft, maar waar mensen niet komen. Van het personeel zou je verwachten dat ze zich op die ene klant zouden storten. Ze zwijgen, staren voor zich uit. Waren het robots geweest, ik had het verschil niet gezien.

Negatieve gedachten beginnen de overhand te krijgen. Het idee komt in me op om in een koelkast te gaan zitten nadat ik de knop op maximaal vriezen heb gezet. Eens zien wanneer iemand die koelkast open komt doen. Wie komt me zoeken en vooral wie komt me hier zoeken. Er is maar één persoon die weet waar ik ben.

Van haar komt het verlossende sms’je: ‘Ik heb een schoolbord gevonden in Leidschenveen.’

‘Je bent mijn verlosser, ik ben je voor eeuwig dankbaar en doe alles wat je wilt.’

‘Kom dan eerst maar eens uit die koelkast.’ Ik open de deur en daar staat ze met een schoolbord. ‘Niemand gaat vrijwillig naar Leidschenveen!’, lacht ze.

In mijn haast de winkel te verlaten loop ik iets te hard af op een goed gewassen raam. ´Volg de pijlen´, fluistert een robot. Hij beweegt zijn lippen niet. Hij beweegt niets. Dit is het land van de levende doden. Geef mij Ypenburg of zelfs Leidschenveen. Geef me een huisdier, een seizoenskaart voor Ajax, de nieuwe cd van Golden Earring, Kane of Anouk en ik zal die straf uitzitten.

Alles, alles doe ik om nooit meer terug te hoeven naar de meubelboulevard in de Megastores.

 

, , , , , ,

3 Responses to Ook in een koelkast heeft mijn telefoon bereik

  1. Niek augustus 16, 2012 at 5:53 pm #

    Zo dacht ik er ook over toen ik er jaren geleden voor het laatst kwam. Dus deze column geeft aan dat er nog weinig of niets is veranderd.

  2. Niek augustus 16, 2012 at 6:00 pm #

    Zo dacht ik er ook over toen ik er jaren geleden voor het eerst/laatst kwam. Dus deze column geeft aan dat in de Megastores nog weinig of niets is veranderd. De enigen die eraan verdienden zijn de projectontwikkelaars … Ik heb medelijden met de winkelbediende. En een goede keus om in deze hitte in de koelkast te gaan zitten; heb je toch nog je pleziertje in de Megas(t)ores;-)

  3. Heide (@1espresso) augustus 23, 2012 at 9:36 am #

    Misschien dat ze van de Megastores ook gewoon studentenwoningen moeten maken? Kroegjes erbij, restaurantjes, kartbaan, bibliotheek? Of misschien dat de Haagse Hogeschool het pand moet overnemen. Collegezalen enzo. Maar dit winkelcentrum gaat het niet meer redden.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag